Kiind Festival
DELEN:

Niet voor watjes: Baby's, huilen en hechting

Bij de geboorte van mijn eerste kind had ik het romantische idee dat baby's urenlang in bedjes lagen te slapen. Ik zou boeken schrijven, dagenlang lezen, een studie gaan volgen en vooral genieten van mijn kleine roze wolk.

 

Zure regen

Die wolk werd snel grijs en begon zure regen te druppelen. De eerste drie nachten van mijn zoons leven was ik wakker. De eerste drie jaar daarna zou ik ook niet veel meer slapen.
Hoe kan dat nou? Hoe kan een ogenschijnlijk gezond jongetje zo'n kabaal maken en waarom eigenlijk?

 

Alleen huilen? Mooi niet!

Natuurlijk kreeg ik advies. Dat gebeurde al in de kraamtijd. De lieve kraamverzorgster wikkelde mijn zoon in doeken en zei dat mijn brulaapje rust nodig had. Ze legde hem in een ander kamertje waar mijn monkey nog veel harder begon te gillen. Ik moest hem minder vaak aanleggen. Ik moest hem een speen geven. Ik moest volgens sommigen poedermelk in een fles geven, en hem eens flink laten huilen.

Als ik dan naar het gezichtje van mijn zoon keek dacht ik: jij huilt niet voor niets. Wat het is weet ik niet, maar ik laat jou hier niet alleen mee modderen. Dat heb ik dan ook niet gedaan. Als ik hem niet vasthield, dan hield mijn partner hem vast, of een ander lief mens. Maar alleen huilen? Dat leek me onmenselijk.


Als ik dan naar het gezichtje van mijn zoon keek dacht ik: jij huilt niet voor niets

Hechting

Wat de oorzaak is van excessief huilen, weten we eigenlijk niet. Wat we wel weten is dat het in Westerse landen aanmerkelijk vaker voorkomt dan in niet-Westerse landen. Er zijn wel vermoedens wat de oorzaak zou kunnen zijn. Zo dragen wij onze baby's veel minder dan ouders in jager/verzamelaarsculturen. Wij leggen onze kinderen meestal urenlang plat op hun rug te slapen en vaak ligt een baby dan in zijn eentje. Westerse baby's krijgen in verhouding al vroeg bestanddelen uit koemelk binnen - ook via de moedermelk, wat allergie of kramp kan veroorzaken. Wij hebben een druk en jachtig bestaan met weinig support van anderen om ons heen.

Die support is belangrijk. Opvoeden is een aangeleerde vaardigheid. De mens leert hoe hij moet opvoeden door in stamverband te leven en te zien hoe andere ouders dat doen. In stamverband leven wij allang niet meer en dragen en volledig op verzoek voeden is minder gebruikelijk geworden in onze huidige cultuur. Daardoor mist een baby de normale hoeveelheid huid-op-huidcontact en de ouder mist directe hulp bij het grootbrengen van een baby.

Dat brengt risico's met zich mee. Ongeveer één op de drie kinderen is onveilig gehecht. We weten dat sensitief/responsief ouderschap (aanvoelen wat een baby nodig heeft en daar adequaat op reageren) een belangrijke rol speelt. Als ouders gevoelig en empathisch reageren op hun baby, ontwikkelt het kind zich met vertrouwen in zichzelf en zijn omgeving. De goede relatie tussen ouder en kind vormt zo een blauwdruk voor alle andere relaties die het kind in zijn leven zal aangaan.

 

Verwennen

Toch wordt soms nog geadviseerd om een baby te laten uithuilen. Of om hem 's nachts niet bij je te nemen. Nachtvoedingen moeten snel afgewend worden en volgens sommigen kun je je baby niet verwennen maar wel gewennen. Het lijken adviezen uit de jaren '50 die niet goed aansluiten bij wat een baby van nature nodig heeft. Met als gevolg dat baby's minder gedragen en aangeraakt worden.

Om tegen dit soort adviezen in te gaan, moet je als ouder sterk in je schoenen staan. Je moet goedbedoelende tantes, kraamhulpen, schoonmoeders en artsen van je lijf weten te houden. We hebben toegang tot zo veel informatie maar dat maakt het alleen maar nog ingewikkelder om onze eigen koers te varen. Ons gevoel volgen klinkt leuk, maar wat is nog natuurlijk instinct en wat is aangeleerd? Dat gevoel dat ons vertelt dat baby's er zijn om geknuffeld en gekoesterd te worden? Of dat stemmetje dat zegt dat de baby van de buren wél doorslaapt doordat ze hem hebben laten huilen.

 

Kiezen voor nabijheid

Responsief ouderschap - direct reageren als je baby huilt - is dus niet voor doetjes. Onze maatschappij denkt heel verschillend over wat een kind echt nodig heeft. Het kan ook flink botsen met je eigen verwachtingen. Je baby dicht bij je in de buurt houden, en beseffen dat dát de geëigende plek is voor een baby, daar heb je moed voor nodig. Niet de box, niet de wipper, niet de speen, niet het prachtig ingerichte kamertje zullen je baby troost en warmte bieden. Wel jouw armen en jouw liefde.

Met mijn oudste zoon gaat het inmiddels heel erg goed. Hij slaapt als een tijger: veel en lang. Hij heeft ook een broertje. Die heeft vanaf dag één tegen mij aangeslapen en huilde weinig – ondanks flinke reflux. Misschien is het toeval, maar ik denk het eigenlijk niet. Kiezen voor nabijheid en intimiteit is niet voor watjes, zeker niet in een maatschappij van kiezen-op-elkaar en doe-maar-gewoon. Het is voor sterke zelfbewuste ouders die kinderen willen grootbrengen die vol vertrouwen –in zichzelf en in anderen– de toekomst tegemoet gaan.

 

Bronnen

Opvoeding tot onverschilligheid | NRC Handelsblad

Onveilige en veilige gehechtheid | Mens en samenleving
Leaving baby cry leads to brain damage | Guardian
Bonding, brain, intelligence and play (filmfragment)

Reageer jij direct als je baby huilt?


Naam:

Emailadres:

Bericht:

Captcha

Ryanne
Ik reageer zeker direct als mijn baby huilt! (6 maand) Vaak leg ik hem dan aan en drinkt hij een paar slokken.Hij blij, ik blij, papa ook blij. En broer ook, want hij weet, tijdens en na de borst: is mama er ook voor hem!

Jantien
Lekker slapen ondanks flinke reflux dat stoort me aan je tekst, rest verhaal zo klaar als een klontje. Maar de term flinke reflux zal dus wel meevallen. Tuurlijk zorgt huid op huidcontact en rust en liefde etc. dat de klachten van reflux wat draagelijker zijn en simpelweg door rust de refluxaanvallen minder heftig kunnen zijn. Maar echte flinke refluxklachten is dat een kind tot ca. 3 jaar hier last van hebt. En zeker heftig in het eerste levensjaar, en dan kan paniekaanvallen van baby opvolgen. Want halfverteerbare moedermelk die weer zuur naar boven voelt alsof je slokdarm in brand staat. Dus baby heeft heftige pijnaanvallen. Dus tuurlijk zo min mogelijk stress door liefde en rust die als je je instict opvolgt als moeder je deze kunt geven. Maar het neemt niet weg dat een kind dat flinke reflux je als moeder helaas niet de pijn en daarbij soms paniekaanvallen kunt voorkomen. Met andere woorden: de "flinke reflux" waar je over spreekt zal wel meevallen en eerder het feit dat het aardig modern is om het woord reflux te gebruiken terwijl het vaak niet meer is dan "overlopen" en/of "teruggeven" van voeding.

Lex
Jantien ben blij dat je dit schrijft, zeer goed verwoord. Responsief ouderschap en zeker bij echt pathologische reflux (en niet ' wat teruggeven') is idd niet voor doetjes. Verder mooi artikel.

Christel
Mooi artikel!!

Eveline
Dit artikel had ik echt weer even nodig. 5 weken oud meisje slaapt ook t liefst tegen me aan. Bij her terug leggen in haar bedje na de borstvoeding wordt ze ook vaak wakker (bedje staat direct naast me) en lukt het slapen niet meer. Gevolg is dat het hele gezin wakker wordt!
Dus ik houd haar zo veel als mogelijk tegen me aan. Ook overdag veel bij me in de draagzak als ze onrustig is.

isabelle
zeker weten, ik laat mijn baby niet huilen, en mijn kleuter ook niet. :)

danielle
Ik heb een zoon die in zijn babytijd heel veel huilde. ik heb toen besloten om hem te gaan dragen in een draagdoek. hierdoor vond hij rust en ik daardoor ook. Ik weet waar voor een deel zijn huilen vandaan kwam en was daarom ook bang dat t hechtingsproces verstoord zou raken. na ruim een jaar huilde hij niet meer en na 2 jaar sliep hij eindelijk goed.
Laten huilen kon en kan ik niet. Ik heb na 5 jaar nu een derde en het enige wat zij doet is lachen. Door de fijne ervaring met dragen draag ik haar nu ook en ik merk een fijne rust in haar en mij. ik volg mijn gevoel. wat een ander zegt kan ik loslaten!! mijn kind mijn gevoel!

Astrid
Bedankt voor dit artikel! het is inderdaad heel zwaar je altijd te moeten verdedigen omdat je je kind wil troosten en bij je laat slapen!

Ellen
Wat een prachtig stuk! Het raakt me merk ik. Ik heb zeven weken geleden mijn derde kindje gekregen en heb de eerste weken veel energie moeten steken in het van me af slaan van mensen die me bij mijn gevoel weg wilden halen. De kraamhulp heb ik na de eerste dag weggestuurd. Het was heerlijk zomerweer en ik lag samen met mijn twee dagen oude baby bloot in bed. Kraamhulp wilde hem steeds maar weer aankleden om hem in zijn bedje (cosleeper weliswaar) te leggen. Dan lag ik in bed naast mijn kindje te kijken hoe hij op zijn rug en strak ingepakt moest gaan slapen...voelde zoooo niet goed.

Wat zou het fijn zijn als kraamhulpen, die je zo hard nodig hebt de eerste week, je begeleiden in het kijken naar je kind, zodat je dat kunt geven wat je kind nodig heeft. Al die veiligheidsprotocollen hebben ertoe geleid dat moeders worden weggeleid van hun gevoel en enkel nog maar kunnen afgaan op een thermometer of het goed gaat met hun kind.

Djoke ten Kate
Ik lees dit stuk en omdat ik moeders begeleid rondom zwangerschap en bevalling en als die roze wolk flink tegenvalt wil ik even reageren.Ik geef training aan o.a de kraamverzorgster dus kan jullie boodschap uitdragen hierin

Er zou veel meer oog moeten zijn voor de realiteit van het moeder en ouderschap, de verwachtingen zijn van te voren al hoog en dat een baby veel huilt en dat dit bij de normale communicatie hoort wordt vaak niet uitgelegd. Zelf geef ik ook Dunstan babytaal, steeds meer kraamverzorgenden gaan dit leren, zij leren op hun beurt weer dat ouders moeten luisteren en kijken naar hun baby. Na jaren in de kraamzorg te hebben gewerkt herken ik jullie frustraites, ook op het consultatie bureau lijken de adviezen nog van heel lang geleden.
Doe lekker wat je eigen hart je ingeeft, jij als moeder en ook de vader natuurlijk, weten wat je zelf wilt, voelt en wat je kind nodig heeft, dat je elkaar even moet leren kennen hoort erbij en komt echt goed.
Inderdaad niet de thermometers, bedjes en boxen verdienen aandacht ( veiligheid blijft belangrijk) maar het koesteren en leren kennen van je kind, lekker je kind op je blote huid, dragen ( mits je je zelf daar goed bij voelt)Hechten is belangrijk en vergeet daarbij dan niet om op een gegeven moment ook te gaan opvoeden en regels stellen, ook dat heeft een kind nodig. Maar laten huilen is nog steeds niet goed voor de longetjes en is een fabel van de jaren 50.

Annemarie
Een goede osteopaat die zag dat mijn zoon een zeer pijnlijke nekspier had door de bevalling en daarna een goede fysiotherapeut hebben zeker geholpen! Ik raad dan ook iedereen aan om na een bevalling naar een osteopaat te gaan. (Gelukkig had mijn verloskundige dit mij aangeraden).
Mijn zoon bleek ook lactose intolerantie te hebben. Toch jammer dat mijn diëtiste (die ik al had voor de zwangerschap, vanwege lactose intolerantie bij mij)niet wist dat in moedermelk altijd lactose zit...dat had een hoop slapeloze nachten voor zowel mijn zoon als mij kunnen voorkomen.
Blijft toch tweeledig, door de 6 maanden borstvoeding die mijn zoon heeft, heeft nu misschien geen last van de allergieën die ruimschoots in mijn familie voorkomen. Keuzes, keuzes, keuzes...
Kortom: opvoeden blijft op je gevoel afgaan, op tijd hulp inschakelen en vooral doorzetten!

Tanja
Mooi artikel! als toevoeging: baby's kunnen ook lichamelijke pijn hebben, zeker na een heftige bevalling, en daardoor veel huilen. Vaak zit het pijnpunt in de nek of ruggenwervel, mocht je een baby hebben die veel huilt zoek dan eens op het KISS-syndroom en KISS baby, wellicht dat er iets van herkenning is. Een baby kan hiervoor behandeld worden en hoeft niet meer onnodig te lijden. Annemarie beschijft het ook in haar reactie.

Janneke
Ook mijn baby, huilde, huilt en zal waarschijnlijk huilen, ik heb hem opgepakt, getroost, gevoed, geknuffeld, gedragen en gezongen, maar niets hielp.
Nu huilt mijn baby, voor elk slaapje, tien minuutjes, heel hard, terwijl hij met zijn popje speelt (en ik vaak naast hem de was opvouw) en daarna slaapt hij rustig. 's Nachts slaapt hij bij ons, naast mij of naast ons. Maar ik pak mijn uk niet elke keer meer op.. Hij huilde ook omdat hij niet kon slapen met alle drukte naast zich...

Rianne Moore
Heel herkenbaar, het niet goed voelen van de afstand, maar niet goed weten hoe het anders te doen. Ja, de steun of meer het netwerk, de stam om je heen die je steunt. Heb ik gemist en mis ik nog. Gelukkig ben ik dus niet de enige. En wij maar denken dat we het goed hebben in de westerse cultuur. In zeker opzicht wel misschien, maar in heel veel opzichten ook niet,misschien?

Evy
Mijn zoontje huilde de eerste 9 maanden dag en nacht!
Overal geweest...
kinderartsen, osteopaten, cranio sacralen, homeopaten en van alles geprobeerd..
Zelfs bij mij bleef hij onrustig en huilen..
Niks hielp zelfs auto rijden of wandelen niet...
Na 9maanden was ik het zo zat..
Ik heb er voor gekozen om hem WEL te laten huilen want al die 9 maanden bleef ik bij hem en niks hielp..
Nou na 1 week was het af gelopen!
Ik legde hem in bed.. de eerste paar dagen huilde hij 7 min... (Vreselijk)!!
na 4 dagen sliep hij al binnen 2 minuten..
En vanaf die tijd hadden we geen huilbaby meer maar een kind dat echt aan zn rust kwam!
Vanaf toen was hij een vrolijke baby! hij lachte veel en huilde bijna niet meer!

Martijn
Dank voor deze leuke bijdrage! Wij wonen in China (waar de schoonmoeders nog duizend keer zo 'lief' zijn).

Ik herken de 'onze-samenleving-argumentatie' niet altijd. Een jachtig leven hebben de mensen hier in Peking doorgaans ook, vaak veel heftiger dan in Nederland, durf ik wel te zeggen. Dat kan dus geen reden zijn dat huilbaby's in westerse landen vaker voorkomen.

Ook vind ik Nederland helemaal geen kiezen op elkaar en doe maar gewoon maatschappij. Dat zou ik juist veel eerder van China zeggen. De zeurpieten op mijn werk zijn althans altijd de westerlingen, de Chinezen hoor ik nooit klagen. Intimiteit is in China iets waar sowieso veel minder over wordt gepraat dan in Nederland, dus ook hier zie ik eerder de kiezen op elkaar cultuur terug in China.

Ons kind is er nog niet, dus we wachten rustig af welk licht mijn Chinese schoonmama nog gaat werpen op de vraag wat te doen als de baby huilt... :-P

Frank
Onze beide zonen waren extreme huilbabies. Uiteraard ook bloot-op-bloot in bed proberen laten slapen, altijd gedragen, altijd borstgevoed, inwonende Indonesische schoonmoeder heeft ze beiden ook gedragen als wij niet konden. Zij vertelde overigens wel dat huilbabies veel voorkwamen in Indonesie in de familie. Daar gaven ze dan obat aan, een rustgevend medicijn. ( Ik vrees opium, dat kreeg mijn vrouw als kind bij pijntjes en ziekte :))

Eva
Prachtig stukje. Omschrijft de afgelopen 15 weken voor mij. Blij mijn gevoel weer terug gevonden te hebben. Deze site is voor mij een plek van bevestiging, herkenning en steun.
Ik ben begonnen met genieten en gestopt het steeds maar weer te verdedigen in mijn omgeving. Ik stuur ze gewoon naar dit artikel en deze site :)

[ADVERTENTIE]
NatureBabies, natuurlijk leven met je baby PandaBaby, wasbare luiers voor een blije bips! www.pandababy.nl Nostalgische geboortekaartjes van Zoetje Eurolac Flits! Een blog met dagelijkse columns over borstvoeding, hoe het gaat, hoe het ook zou kunnen. Het Betere BoerenBed: de meest bijzondere familievakantie. Ouders Natuurlijk Beurs, bewust natuurlijk van kinderwens tot minimens.

ZOEK ARTIKELEN

[ADVERTENTIE]