12 tips om met je boosheid om te gaan

door Sandii Zachte

Ons drama-moment van de dag is vaak wanneer mijn dochter uit school komt. Zodra ze me ziet, wordt ze boos en verdrietig. Ik zie dat ze haar boosheid en verdriet opgespaard heeft. Mijn eerste neiging is nog steeds om ‘Argh, daar gaan we weer!’ te denken, maar ik probeer het om te buigen naar: ‘Hoe kan ik er voor haar zijn? En: eerst maar eens naar huis’. De tips die mij helpen, heb ik hieronder beschreven.

Argh, daar gáán we weer!

Vooral niet: Op je tong bijten

Je voelt al lichte irritatie en boosheid, maar ‘je houdt je in’. Grote kans dat je op een gegeven moment explodeert waardoor het allemaal nog veel erger wordt dan het was geweest als je meteen iets gezegd had. Ik doe dat ook regelmatig, en het inhouden is nooit handig.

Vooral wel: Doorademen

Adem met open mond in, en met open mond uit, tot in je buik. Hier een zachte H-klank bij maken, werkt nog beter. Mijn ademcoachvriendin vertelde mij dat de meeste mensen gewend zijn te ademen zoals we alleen horen te ademen bij stress. Maar dan de hele dag. Als je stress voelt of geïrriteerd bent, zet je als eerste je adem vast. Ik merk het bij mezelf meteen. Fop jezelf door dóór te blijven ademen. En je wordt vanzelf rustiger. ‘Fake it ’till you make it’ dus. Concentreer je op je ademhaling.

Vooral niet: Roepen van een afstand

‘Stop daarmee!’ ‘Blijf daar eens vanaf!’ ‘Houd eens op met huilen!’ Los van de inhoud van die teksten hebben ze niet zoveel zin. Je maakt ook geen contact door vanaf een afstand te roepen wat er moet gebeuren. Soms lijkt het even het handigste, maar hoe vaak levert het op dat zo de situatie opgelost wordt? Ga naar je kind toe, kijk op ooghoogte naar je kind en maak contact.

Vooral wel: Vraag je af wat de behoefte is van je kind

Als je kind boos en onaardig tegen je doet, kun je al snel niet-helpende gedachten krijgen als: ‘Ja zeg, doe ik zo mijn best, het is ook nooit goed’. Ik herken dat in ieder geval goed wanneer mijn dochter uit school komt en onaardig tegen mij doet. Ik probeer me dan af te vragen: welke behoefte zit hieronder? Waarom voelt zij boosheid? Is ze verdrietig? Ik merk zelf meteen dat ik me meer betrokken voel bij de situatie in plaats van dat ik me van haar verwijder. Ik voel dan compassie en er verdwijnt direct een portie boosheid.

Vooral niet: In de aanval

Soms ook lastig bij kinderen vanaf een jaar of zes: niet terugvechten. Je kind is misschien heel mondig en voor jouw gevoel onredelijk. Door je kind te blijven zien voor wat hij/zij is: een onvolgroeid mensje dat nog steeds hard bezig is om de wereld te leren kennen, help je jezelf om milder naar je kind te kijken.

Vooral wel: Aangeven wat er bij jou gebeurt

Probeer te vertellen wat het met je doet als je kind boos doet tegen jou. Dat klinkt vast heel soft, maar ‘Het maakt me verdrietig wanneer…’ levert een kind meer inzichten op dan ‘Doe niet zo stom’. Je helpt je kind hiermee ook empathischer te communiceren met anderen. Nu en later.

Stop en realiseer: neem je emoties onder de loep

Vooral niet: Meteen willen oplossen

Als mijn dochter boos doet, wil ik zo snel mogelijk dat dat opgelost is. Eigenlijk meteen. Alsof het er niet mag zijn. Het helpt mij om tegen mezelf te zeggen: ‘Dit is nu even de situatie’. Als ze dan boos voor me uit fietst, wordt ze vanzelf een stuk rustiger. Dat is een stuk fijner dan het in woorden te willen oplossen. Soms is de niets-doen-aanpak wat je nodig hebt.

Vooral wel: In het moment leven

Als je gestresst bent, kun je soms het gevoel hebben dat je voor altijd en oneindig in die situatie zit. Terwijl het een kwartier later koek en ei kan zijn. Een grapje van je stresshormonen die de boel even overgenomen hebben. Het kan je helpen om te denken: ‘Dit is even nu zo‘. Straks zie je wel weer verder.

Vooral niet: Persoonlijk aantrekken

Dit was nog mijn grootste les. Ik vroeg mezelf ineens af waarom het me zo raakte als mijn kind boos tegen me doet. Ik denk dat het is omdat ik zo mijn best doe om het te voorkomen en het voelt dan oneerlijk als ze toch boos wordt. Maar het gaat niet om mij. Of ergens wel: ze voelt zich veilig bij mij, en dus kan ze haar boosheid hier kwijt. Maar het is niet op mij persoonlijk gericht. Soms moet ik mezelf dat even vertellen. Dus: trek het je niet aan!

Vooral wel: Veel knuffelen

Door te knuffelen maak je lekker veel oxytocine aan, het gelukshormoon dat een fijn gevoel geeft en stress doet afnemen. Misschien wil je kind eerst even alleen zijn, maar laat hem/haar weten dat je beschikbaar bent voor een knuffel en dat jij het fijn zou vinden om even te knuffelen. Met mijn dochter heb ik nu afgesproken dat we elkaar eerst een lange knuffel geven als ze uit school komt, waarbij ze kan vertellen hoe ze zich voelt en waar ze behoefte aan heeft (bijvoorbeeld: in stilte naar huis fietsen). Dat heeft al veel verschil gemaakt!

Vooral niet: Streng naar jezelf

Net zoals je kind, ben jij ook aan het leren functioneler en empathischer te communiceren. Grote kans dat jij het als kind niet meegekregen hebt. Leg de lat niet te hoog voor jezelf. Je hoeft het niet allemaal goed te doen. Kom er wel bij je kind op terug nadat je een keer uit de bocht vloog.

Blijven oefenen en laten zíen dat je zelf ook oefent is het mooiste wat je je kind kunt geven!

Vooral wel: Voor jezelf zorgen

De andere tips gaan over reageren op het moment zelf. Maar er moet wel een beetje energie in je batterij zitten. Zorg ervoor dat je op andere momenten oplaadt, zeker in fases waarin er veel boze buien en gedoe zijn. Probeer te mediteren, dat kan ook in tien minuten. Er zijn zelfs apps voor. We leven nu eenmaal in een tijd waarin we idioot veel stress aanmaken. Dat moet op de een of andere manier gecompenseerd worden. Of neem een lang bad, lees een boek, schrijf iedere dag een klein stukje, ga naar de sauna, doe iets met vriend(innen), iets helemaal voor jezelf. Kijk wat daarin haalbaar is voor jezelf. Kijk wat je wilt en hoe je dat kunt aanpakken. Het zorgt ervoor dat je heftige momenten beter kunt hebben. Ik merk in ieder geval een groot verschil tussen perioden waarin ik mezelf even vergeet en perioden waarin ik goed voor mezelf zorg!

Lees ook: ‘Boeddhisme voor moeders‘ van Sarah Naphtali; een fijn boek vol tips.

Snelcursus Hier en Nu voor ouders: #1 Aandacht

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Goed voornemen: Eerder dan de kinderen opstaan

Goed voornemen: Eerder dan de kinderen opstaan

Ik schreef dit weekend, op zaterdag, twee artikelen. Spontaan ontstond er een Goed Voornemen. Want: wat nou als ik voortaan eerder zal opstaan dan de kinderen, voor de lol? Ik vroeg eens rond: 'Sta jij weleens eerder op dan je kinderen, gewoon voor jezelf?' Sommigen...

Column: Je ouders zijn je wortels

Column: Je ouders zijn je wortels

Vandaag is een vierdagje voor mij. Dit is de negende verjaardag van mijn vader die ik zonder hem meemaak. Hij is in het rijtje voorouders gaan staan, in plaats van een levend mens te zijn. De herinneringen blijven, cliché als het is. De vrienden die al zijn verhalen...

Column: Voorleven, zo de ouden zongen

Column: Voorleven, zo de ouden zongen

We laten onze thuisgeprinte kaartjes scannen en we mogen naar binnen. Rijksmuseum, here we come! Thijn en Noek lopen ieder met een iPod en volgen de aanwijzingen op van het digitale familiespel, dat ons belooft een aantal geheimen van het museum te zullen verklappen....

Column: Praten over de dood

Column: Praten over de dood

Sofie en ik zaten samen na de lunch aan tafel. Ze keek dromerig naar buiten: de ezel van de kinderboerderij aan de overkant is er al een tijdje niet meer, maar het blijft voor haar een interessant onderwerp. ‘Wat gebeurt er met je als je dood bent?’ vroeg ze. Ik...

Column: Oliebollenkraam

Column: Oliebollenkraam

Alleen zijn kan vervelend zijn, maar alleen zijn, terwijl je wél familie of een partner hebt, is pas echt eenzaam. Denk ik. Iets niet-hebben, wat er wel zou moeten zijn gezien de omstandigheden, maar wat tóch ontbreekt, omdat het scheef is of kapot, is een van de...

Column: Toch twee hartjes?

Column: Toch twee hartjes?

Ik ben zwanger! De dagen zijn een aaneenschakeling van hoogte- en dieptepunten. Na vier jaar over de tweede te hebben gedaan, met enkele vroege miskramen en een vervelende cyste, is deze derde, snelle zwangerschap een cadeautje! Elf zenuwslopende – blijft het deze...

GRATIS EDITIE KIIND

Lees Kiind stiekem lekker gratis. Download editie OER! Je ontvangt meteen ook de nieuwsbrief vol inspiratie - waarvoor je je ieder moment kunt uitschrijven.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0