Column: Klakkeloos

Ik had me nog zo voorgenomen om vooral niet zo’n moeder te worden. Maar de laatste maanden betrap ik mezelf vaker dan me lief is op de verzuchting: “Och kind, als je toch eens één keer zou doen wat ik van je vroeg!” Als ik ein-de-lijk beide kinderen in min of meer schone kleren heb, als er niemand naar poep ruikt en als ik echt, echt, echt geen zin heb om van het aantrekken van schoenen en een jas nog een wilde achtervolging van tien minuten met minimaal één keer huilen te maken.

En het is heus niet zo dat alles op tijd moet hier. Boodschappen kunnen ook over een uurtje wel gehaald worden, de bus gaat ieder kwartier, en bij de peuterspeelzaal doen ze nooit moeilijk als er eens iemand wat later komt. Ik heb mijn leven als beroepsmoeder zo ingericht dat de klok zo goed als overbodig is. Maar soms wil ik gewoon even opschieten, zelf. En uiteraard zijn dat de momenten waarop mijn peuter het hardst iets anders lijkt te willen.

Eigenzinnig vanaf het prille begin en als klap op de vuurpijl ont-zet-tend drie jaar nu

Natuurlijk weet ik best dat ik van mijn zoon geen blinde gehoorzaamheid hoef te verwachten. Het kostte ons vijf jaar en vier medische behandelingen voor hij er was, en al in mijn buik lag hij dwars. Letterlijk. Een keizersnede was de enige manier om hem ter wereld te laten komen. Eigenzinnig vanaf het prille begin, die jongen, en als klap op de vuurpijl ont-zet-tend drie jaar nu.

Het grappige is dat hij meestal graag met me samenwerkt. Maar hij weet ook heel goed wat hij wil. Dus als ik boodschappen wil doen terwijl hij liever met de trein speelt, tja, dan botsen we. En oh, wat zou het me dan goed uitkomen als hij een beetje volgzamer was aangelegd. Of als ik wat meer supernanny en wat minder onderhandelmoeder was.

Maar wil ik echt dat mijn zoon altijd doet wat ik van hem verlang? Af en toe lijkt het me reuze handig. Maar hij blijft natuurlijk geen drie. Wil ik dat hij als brugklasser zijn klasgenootje buitensluit omdat iedereen dat doet? Wil ik dat hij met zijn voetbalvriendjes wodka gaat drinken terwijl hij dat eigenlijk niet lust? Dat hij op de werkvloer klakkeloos de opdrachten van zijn manager uitvoert? Dat hij zich in de schulden steekt omdat zijn vriendin zo nodig een dikkere auto wil rijden dan ze zich kunnen veroorloven?

Opvoeden is vooruitzien, en de langetermijnvooruitzichten van een altijd gehoorzaam kind bevallen me niks. Dus zelfs als ik wanhopig verzucht dat ik zo graag eens wil dat hij doet wat ik vraag, dan weet ik dat dat niet waar is. Want ik wil dat mijn kind later zelfstandig, kritisch en creatief is. En dat wordt hij niet als ik hem nu met harde hand afleer om zijn eigen weg te volgen. Dus probeer ik te zoeken naar wegen om ons allebei tot ons recht te laten komen. En af en toe word ik knettergek van zijn eigenwijzigheid. Maar hey, hij zal ook best eens gek worden van mij. Ouderschap is geven en nemen, nietwaar?