Column: Actualiteitsverlamming

door Anita Borst

Toen ik journalistiek studeerde, we hebben het nu over zo’n twintig jaar geleden, had ik geen televisie. Internet stond nog in de kinderschoenen, en er lagen geen gratis kranten in de trein. Ik las een dagblad, bij mijn ouders Het Parool, bij mijn vriend thuis Trouw en de Volkskrant, en daarmee was ik voldoende op de hoogte. Als er iets heel bijzonders gebeurde, dan volgde ik het nieuws op de radio. En na een uur zette ik de radio weer uit.
Ik belandde als stagiaire bij een lokaal weekblad, las daar in een persbericht dat de daklozenopvang vrijwilligers zocht en besloot dat ik me elders nuttiger kon maken dan in de journalistiek. Ik kon wel duizend stukken schrijven over De Toestand In De Wereld, maar daar werd De Toestand In De Wereld niet beter van. Terwijl ik met het smeren van een stapeltje boterhammen en het voeren van een goed gesprek het leven van een dakloze stadgenoot –al was het maar tijdelijk- een klein beetje aangenamer kon maken.

Weet je wat het is met wereldnieuws? Het is zo reusachtig. Eén Afghaanse vluchteling die in Nederland op straat belandt is te overzien. Dat is iemand die je kunt helpen met een mand eten, een warme jas en een gezamenlijk tochtje naar de eerste hulp als hij zijn enkel verstuikt. Maar wat moet ik met 3 miljoen gevluchte Syriërs? Met 2,5 miljoen ontheemde Congolezen? Met 15.000 Tibetanen? Ik raak verlamd van zoveel menselijk leed. Het zijn moeders als ik, met kinderen als mijn kinderen, met vaders zoals mijn vader, en ik kan ze niet helpen.


Juist omdat het me heel veel kan schelen

Tegenwoordig is het nieuws bijna niet meer te vermijden. Via allerlei kanalen weet ik over allerlei conflicten waar ik persoonlijk niets mee te maken heb, en waar ik me desondanks erg verdrietig over voel. Ik sta machteloos langs de zijlijn terwijl er in Gaza nóg meer huizen worden gebombardeerd. Ik zie een vliegtuig vallen in Oekraïne, en ik kan niets doen om het te voorkomen. En iedereen wil weten wat iedereen ervan vindt.

Nou, ik vind het vooral erg fijn dat ik geen televisie kijk en geen kranten lees. Dat maakt me wellicht een tikkie wereldvreemd, maar het houdt ook de depressies op afstand. Ik kan niets betekenen voor de mensen om me heen als ik onder mijn dekbed lig te huilen om Sudanese weeskinderen. Dus sluit ik me ervoor af. Niet omdat het me niets kan schelen, maar juist omdat het me heel veel kan schelen. En omdat ik graag mensen help. Maar dan wel op een schaal die bij mij past.

Ik vertel mijn kinderen ook nog niets over Syrië en Gaza. Ze zijn twee en vijf, wat moeten ze met zulke grote problemen? Ik laat ze liever zien hoe ze goed en liefdevol kunnen omgaan met de mensen in hun omgeving. En ik heb er het volste vertrouwen in dat ze dat zullen willen blijven doen. Op hun manier iets doen aan de Toestand In De Wereld. Als voorlezer in de bibliotheek of als Arts Zonder Grenzen in Lesotho misschien. We zullen zien welke schaal hen past.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Met biologische kinderen ook nog adopteren?

Met biologische kinderen ook nog adopteren?

Laetitia uit België droomt van een kind adopteren. Ze vertelt in drie delen hoe ze dat heeft gedaan. Het was april 2010. We hadden net besloten dat we voor een derde kindje zouden gaan. We droomden van een groot gezin met wel vier kinderen en we waren al aardig op weg...

Digitaal opvoeden: over internet de baas blijven

Digitaal opvoeden: over internet de baas blijven

Als vader sta ik onder constante 'surveillance'. Met jongens van 8, 6 en 2 is er altijd wel iemand nieuwsgierig naar wat ik uitvreet. De uitgebreidheid van het antwoord is vaak omgekeerd evenredig met de leeftijd van de vrager. Van: 'Ik maak de borden en de kopjes...

Samen slapen: Je komt er nooit meer vanaf

Samen slapen: Je komt er nooit meer vanaf

‘Je komt er nooit meer vanaf!’ Dit is een veelgehoorde angst als het gaat om samen slapen. Je kind moet vanaf de prille babytijd leren om zelf in slaap te vallen, zo is de heersende mening. Waarom? Niet omdat het per definitie beter is voor de ontwikkeling van je...

Column: Mijn geheim

Column: Mijn geheim

Ken je haar? De 'Mijn geheim' rubriek in Echte Damesbladen. Als ik zo'n blaadje in mijn handen krijg, sla ik deze rubriek eigenlijk altijd over. Het clichébeeld hiervan ken ik echter wel: een vrouw die een slachtofferrol aanneemt ten opzichte van een groot...

Wichtelen, een lief gebaar op donkere dagen

Wichtelen, een lief gebaar op donkere dagen

Vind jij de winter, ondanks de feestdagen, een donkere en soms zelfs sombere tijd? In Scandinavische landen komt er in de winter een Wichtelmannetje op bezoek. Speciaal om een lichtpuntje te brengen in de donkere tijd. Lichtpuntjes in de vorm van wat liefdevolle...

Zo help je kinderen hun conflicten op te lossen

Zo help je kinderen hun conflicten op te lossen

Of we het nu willen of niet: conflicten horen bij het leven. De één wil dit, de ander dat. Bij kinderen kan een conflict heel snel hoog oplopen. Vaak eindigt het doordat de één volhoudt en de ander opgeeft. Dan heb je één winnaar en één verliezer. Herkenbaar? Kinderen...

0