Column: Actualiteitsverlamming

door Anita Borst

Toen ik journalistiek studeerde, we hebben het nu over zo’n twintig jaar geleden, had ik geen televisie. Internet stond nog in de kinderschoenen, en er lagen geen gratis kranten in de trein. Ik las een dagblad, bij mijn ouders Het Parool, bij mijn vriend thuis Trouw en de Volkskrant, en daarmee was ik voldoende op de hoogte. Als er iets heel bijzonders gebeurde, dan volgde ik het nieuws op de radio. En na een uur zette ik de radio weer uit.
Ik belandde als stagiaire bij een lokaal weekblad, las daar in een persbericht dat de daklozenopvang vrijwilligers zocht en besloot dat ik me elders nuttiger kon maken dan in de journalistiek. Ik kon wel duizend stukken schrijven over De Toestand In De Wereld, maar daar werd De Toestand In De Wereld niet beter van. Terwijl ik met het smeren van een stapeltje boterhammen en het voeren van een goed gesprek het leven van een dakloze stadgenoot –al was het maar tijdelijk- een klein beetje aangenamer kon maken.

Weet je wat het is met wereldnieuws? Het is zo reusachtig. Eén Afghaanse vluchteling die in Nederland op straat belandt is te overzien. Dat is iemand die je kunt helpen met een mand eten, een warme jas en een gezamenlijk tochtje naar de eerste hulp als hij zijn enkel verstuikt. Maar wat moet ik met 3 miljoen gevluchte Syriërs? Met 2,5 miljoen ontheemde Congolezen? Met 15.000 Tibetanen? Ik raak verlamd van zoveel menselijk leed. Het zijn moeders als ik, met kinderen als mijn kinderen, met vaders zoals mijn vader, en ik kan ze niet helpen.


Juist omdat het me heel veel kan schelen

Tegenwoordig is het nieuws bijna niet meer te vermijden. Via allerlei kanalen weet ik over allerlei conflicten waar ik persoonlijk niets mee te maken heb, en waar ik me desondanks erg verdrietig over voel. Ik sta machteloos langs de zijlijn terwijl er in Gaza nóg meer huizen worden gebombardeerd. Ik zie een vliegtuig vallen in Oekraïne, en ik kan niets doen om het te voorkomen. En iedereen wil weten wat iedereen ervan vindt.

Nou, ik vind het vooral erg fijn dat ik geen televisie kijk en geen kranten lees. Dat maakt me wellicht een tikkie wereldvreemd, maar het houdt ook de depressies op afstand. Ik kan niets betekenen voor de mensen om me heen als ik onder mijn dekbed lig te huilen om Sudanese weeskinderen. Dus sluit ik me ervoor af. Niet omdat het me niets kan schelen, maar juist omdat het me heel veel kan schelen. En omdat ik graag mensen help. Maar dan wel op een schaal die bij mij past.

Ik vertel mijn kinderen ook nog niets over Syrië en Gaza. Ze zijn twee en vijf, wat moeten ze met zulke grote problemen? Ik laat ze liever zien hoe ze goed en liefdevol kunnen omgaan met de mensen in hun omgeving. En ik heb er het volste vertrouwen in dat ze dat zullen willen blijven doen. Op hun manier iets doen aan de Toestand In De Wereld. Als voorlezer in de bibliotheek of als Arts Zonder Grenzen in Lesotho misschien. We zullen zien welke schaal hen past.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Column: Speelafspraakjes

Column: Speelafspraakjes

Vroeg of laat mag je er als ouder aan gaan geloven. Kleuters maken speelafspraakjes. Ik kan me mijn eigen speelafspraakjes nog gedeeltelijk herinneren. Het makkelijkste was het als ik met mijn beste kleutervriendinnetje, Esther, afsprak. Zij woonde als ik de poort van...

Column: Home sweet home

Column: Home sweet home

Of: 'Een heel normale dinsdagochtend uit het leven van een thuisblijfmoeder met een eigenzinnige peuter en een rustige baby'. Want meestal hebben dat slimme, eigenwijze kereltje en ik de grootste lol samen. En soms kan ik hem wel achter het behang plakken. En dat...

Column: Een zwanger voorgevoel

Column: Een zwanger voorgevoel

Ik voel ineens dat ik zwanger ben. Zomaar, uit het niets. Sommige dingen vóel je! Vanuit je onderbuik of fingerspitzen of misschien gewoon omdat het niet de eerste keer was, maar ik voelde het dus. Lastig, want ik zat net in de auto onderweg van mijn ouders naar huis....

Voordelen van de Rapley methode

Voordelen van de Rapley methode

Wanneer je het beste begint met bijvoeden en waarom vertelt Nienke je in haar artikel over bijvoeding. Is  jouw baby er al aan toe? Kijk naar deze vier signalen die je rond de zesde maand vaak ziet: Je baby kan zelf rechtop zitten en het hoofd goed rechtop houden (wat...

8 tips voor het geven van duurzame cadeautjes

8 tips voor het geven van duurzame cadeautjes

Het viel mij op dat het speelgoed van mijn dochtertje een eigen leven leidt. Jammer genoeg niet zoals in Toy Story, maar meer dat de stapel met speelgoed bijna net zo snel groeit als mijn kind. Cadeaus geven is leuk! Maar hoe winkel je nou voor cadeaus zonder al...

Snelcursus Hier en Nu voor ouders: #3 Negativiteit

Snelcursus Hier en Nu voor ouders: #3 Negativiteit

In de vorige delen heb je kunnen lezen hoe de afleiding van een gevoel van doorlopende urgentie en je eigen gepieker ervoor kan zorgen dat je niet echt aanwezig bent in het Hier en Nu. Op deze manier gaat veel moois ongemerkt aan je voorbij.  Deel 1: Aandacht Deel 2:...

GRATIS EDITIE KIIND

Lees Kiind stiekem lekker gratis. Download editie OER! Je ontvangt meteen ook de nieuwsbrief vol inspiratie - waarvoor je je ieder moment kunt uitschrijven.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0