Column: Alle dagen feest

door Anita Borst

Het is weer zo laat. Ik zit weer huilend op de bank met een koud geworden kop thee naast me. Ik verwijt mijn lief weer dat hij er nooit voor me is, dat hij het lekker makkelijk heeft met zijn baan buiten de deur terwijl mijn bestaan een eindeloos sloven is, altijd ten dienste van de kinderen (eigenlijk zeg ik kleine terroristen, maar dat meen ik heus maar half). Als een langzaam uit elkaar vallende zombie strompel ik heen en weer tussen school, de supermarkt en thuis. Ik ben mezelf weer eens voorbij gelopen. Daar ben ik, zo heeft bijna vijf jaar ouderschap me inmiddels geleerd, echt supergoed in.

Als ik lekker uitgerust ben, dan is het alle dagen feest. Dan breng ik mijn zoon fluitend naar school, dan doe ik goedgemutst de boodschappen, dan gaan we tussen de middag picknicken in het veld voor ons huis en dan ga ik ’s avonds, als de kinderen slapen, fijn nog een rondje hardlopen voor ik aan een mooi haakwerkje verder werk. Ik kook gezonde maaltijden voor een soms best dankbaar publiek, ik geniet van mijn wekelijkse yogales, ik piep er in het weekend eens een paar uurtjes tussenuit. Kortom, ik doe de dingen die iedereen nodig heeft om zich staande te houden.

Gek genoeg gaat goed voor mezelf zorgen het makkelijkst op de momenten waarop het lijkt dat ik het niet echt nodig heb. Als ik fris en fruitig ben, dan heb ik er de energie voor en dan neem ik zonder schuldgevoel een paar keer per week wat tijd voor mezelf. Als ik goed in mijn vel zit, dan vind ik het leuk om gezellige dingen met de kinderen te doen. Dan stroomt de levenslust vanzelf.

Maar na vier weken waterpokken, drie buikgriepjes en werkelijk niet één dag zonder extra afspraken loop ik vast. De picknicks worden dubbelgevouwen boterhammen, ik lees niet meer voor maar ik zet de tv aan, ik kook heus nog wel, maar alleen omdat het moet. En bij alles wat ik doe heb ik een veel te kort lontje. Terwijl mijn kleine terroristen echt zó leuk zijn, zó lief, zó grappig en vindingrijk en behulpzaam. Het is alleen dat ik zonder af en toe een adempauze te nemen zélf zo ongezellig word.


Ik weet precies wat ik moet doen om weer gezellig te worden

Ik weet precies wat ik moet doen om weer gezellig te worden. Een paar avonden met de kippen op stok. Of nou ja, met de kinderen. Stug blijven hardlopen, ook al heb ik geen zin. Naar buiten met het kroost. En als het koken echt niet gaat, dan kan ik beter Indiaas bestellen dan patat. Maar ik weet inmiddels ook dat ik pas weer voor mezelf ga zorgen als ik eerst een avond flink heb geklaagd en uitgehuild en als ik me door mijn man een dag naar de sauna heb laten sturen.

Misschien moet ik mezelf komende week maar eens naar de sauna sturen. En misschien moet ik straks mijn hardloopschoenen maar eens aantrekken en mopperend een rondje door het dorp rennen. En dan ga ik vanavond vroeg naar bed. Beloofd!

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Kinderen in actie voor het milieu

Kinderen in actie voor het milieu

Een beter milieu begint bij je kind. Oké, in de allereerste plaats bij jezelf, maar daarna toch bij je kind. Opvallend is het om te zien dat kinderen vaak erg milieubewust zijn. Gepassioneerd doen ze mee aan de acties die op scholen georganiseerd worden. Voor de...

Column: Vijf moeders

Column: Vijf moeders

Ik ben opgegroeid met zes broers en zusjes. Na de geboorte van de oudste, zwaar autistische dochter vond mijn moeder dat ze "ontrampt" was en baarde er zes achteraan. Ze zei wel eens dat een vliegtuig nooit twee keer op dezelfde plek neerstort. Daarbij was ze dol op...

Astara over opvoeden – Help, mijn kind slaat!

Astara over opvoeden – Help, mijn kind slaat!

Opvoeden is leuk en bijzonder. Maar wat kun je elkaar als ouder en kind soms in de weg zitten! Astara Lieuw-On laat haar licht schijnen over veelvoorkomende strubbelingen. Je weet niet van wie ze het heeft geleerd. Zou het van die ene keer zijn, dat jij onverhoeds een...

Column: Ooit wilde ik een groot gezin

Column: Ooit wilde ik een groot gezin

En dan ineens ben ik op mijn thuisdag de poepluier van een ander kind aan het verschonen. "Hoe ben ik hierin verzeild geraakt?" vraag ik me af, wetende dat ik nog minimaal twee poepluiers te gaan heb voordat mijn zus terug is van haar werk en haar twee kinderen op...

Duurzaam leven en opvoeden

Duurzaam leven en opvoeden

'Think Green'. 'Groen' en 'duurzaam' leven, het lijkt hot en happening.Toen ik vorige week met mijn gezin uit eten ging lag er een (groen) servetje met 'Think Green' en een print van een fiets op mijn bord. Voor de eerlijkheid zeg ik er maar meteen bij dat wij die...

Is bewust opvoeden alternatief?

Is bewust opvoeden alternatief?

‘Ja maar, jullie zíjn ook alternatief’ zei mijn buurvrouw. Ik had net mijn verbazing uitgesproken dat er zo tegen "ouders waarin wij ons herkenden" werd aangekeken. Natuurlijk, mijn vrouw en ik maken heel bewust keuzes in ons ouderschap en de manier waarop we met onze...

GRATIS EDITIE KIIND

Lees Kiind stiekem lekker gratis. Download editie OER! Je ontvangt meteen ook de nieuwsbrief vol inspiratie - waarvoor je je ieder moment kunt uitschrijven.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0