Column: Alle dagen feest

door Anita Borst

Het is weer zo laat. Ik zit weer huilend op de bank met een koud geworden kop thee naast me. Ik verwijt mijn lief weer dat hij er nooit voor me is, dat hij het lekker makkelijk heeft met zijn baan buiten de deur terwijl mijn bestaan een eindeloos sloven is, altijd ten dienste van de kinderen (eigenlijk zeg ik kleine terroristen, maar dat meen ik heus maar half). Als een langzaam uit elkaar vallende zombie strompel ik heen en weer tussen school, de supermarkt en thuis. Ik ben mezelf weer eens voorbij gelopen. Daar ben ik, zo heeft bijna vijf jaar ouderschap me inmiddels geleerd, echt supergoed in.

Als ik lekker uitgerust ben, dan is het alle dagen feest. Dan breng ik mijn zoon fluitend naar school, dan doe ik goedgemutst de boodschappen, dan gaan we tussen de middag picknicken in het veld voor ons huis en dan ga ik ’s avonds, als de kinderen slapen, fijn nog een rondje hardlopen voor ik aan een mooi haakwerkje verder werk. Ik kook gezonde maaltijden voor een soms best dankbaar publiek, ik geniet van mijn wekelijkse yogales, ik piep er in het weekend eens een paar uurtjes tussenuit. Kortom, ik doe de dingen die iedereen nodig heeft om zich staande te houden.

Gek genoeg gaat goed voor mezelf zorgen het makkelijkst op de momenten waarop het lijkt dat ik het niet echt nodig heb. Als ik fris en fruitig ben, dan heb ik er de energie voor en dan neem ik zonder schuldgevoel een paar keer per week wat tijd voor mezelf. Als ik goed in mijn vel zit, dan vind ik het leuk om gezellige dingen met de kinderen te doen. Dan stroomt de levenslust vanzelf.

Maar na vier weken waterpokken, drie buikgriepjes en werkelijk niet één dag zonder extra afspraken loop ik vast. De picknicks worden dubbelgevouwen boterhammen, ik lees niet meer voor maar ik zet de tv aan, ik kook heus nog wel, maar alleen omdat het moet. En bij alles wat ik doe heb ik een veel te kort lontje. Terwijl mijn kleine terroristen echt zó leuk zijn, zó lief, zó grappig en vindingrijk en behulpzaam. Het is alleen dat ik zonder af en toe een adempauze te nemen zélf zo ongezellig word.


Ik weet precies wat ik moet doen om weer gezellig te worden

Ik weet precies wat ik moet doen om weer gezellig te worden. Een paar avonden met de kippen op stok. Of nou ja, met de kinderen. Stug blijven hardlopen, ook al heb ik geen zin. Naar buiten met het kroost. En als het koken echt niet gaat, dan kan ik beter Indiaas bestellen dan patat. Maar ik weet inmiddels ook dat ik pas weer voor mezelf ga zorgen als ik eerst een avond flink heb geklaagd en uitgehuild en als ik me door mijn man een dag naar de sauna heb laten sturen.

Misschien moet ik mezelf komende week maar eens naar de sauna sturen. En misschien moet ik straks mijn hardloopschoenen maar eens aantrekken en mopperend een rondje door het dorp rennen. En dan ga ik vanavond vroeg naar bed. Beloofd!

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Alleenstaand en opvoeden: hulptroepen gezocht!

Alleenstaand en opvoeden: hulptroepen gezocht!

Nog bijna dagelijks vraag ik mezelf af wat er nu eigenlijk is gebeurd. Ineens was ik alleenstaande mama, terwijl ik daarvoor de mogelijkheid had om naar alle uithoeken van te aarde te zwerven. Toch wist ik al zeven maanden voor mijn zoon geboren werd, dat ik er op dat...

Druk gezin? Bespaar op tijd en stress

Druk gezin? Bespaar op tijd en stress

Met een druk gezin kom je maar weinig toe aan dingen die je graag doet, tijd voor jezelf zit er niet altijd in. Zeker als je jonge kinderen hebt is het al een hele uitdaging alles in goede banen te leiden en het huishouden enigszins bij te houden zonder 's avonds...

Column: Overdaad schaadt

Column: Overdaad schaadt

De dagen worden korter en kouder. Ik zit dus op een kussen naast de kachel, op de schouw branden 2 kaarsjes. Het is de vooravond van het winterseizoen dat garant staat voor gezelligheid en kinderlijke magie. Loom kijk ik hoe mijn jongste zichzelf vermaakt. Twee kleine...

De financiële crisis als leermoment

De financiële crisis als leermoment

Het was eind jaren tachtig. Ik was acht jaar oud en het gezin waarin ik opgroeide zocht naar een nieuwe balans na de komst van een nieuw zusje, het derde kind in ons gezin. Mijn vader had werk, maar wat hij ermee verdiende was geen vetpot. De auto werd voor veel...

Reageren op gedrag zonder straf: Logisch of natuurlijk gevolg

Reageren op gedrag zonder straf: Logisch of natuurlijk gevolg

Hoe ga je om met een peuter die iets doet wat je echt niet wilt? Wat is een gepaste en zinvolle reactie op ongewenst gedrag? Moet je straffen? Het blijft een lastig thema. Hoe kun je zorgen voor een positieve situatie waarin logische gevolgen op gedrag worden gegeven?...

Je bonuskind en je eigen kind: wat als ik niet evenveel van ze hou?

Je bonuskind en je eigen kind: wat als ik niet evenveel van ze hou?

De tweede zondag van oktober is het Stiefouderdag. Een goed moment om aandacht te geven aan een bijzondere relatie die steeds meer mensen kennen: die tussen jou en de kinderen van je nieuwe partner. Les 1 die ik kreeg op mijn eerste landelijke stiefouderdag was: ‘Je...

DOWNLOAD GRATIS EBOOK

Lees 'Zo bereid je je voor op je baby'. Je ontvangt meteen onze zinnige nieuwsbrief (waarvoor je je uiteraard op ieder moment kunt uitschrijven)

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0