Column: Alles onder controle

door Anita Borst

Op sommige dagen vraag ik me af wie toch die vrouw is die naast me loopt in de spiegeling van een etalageruit. Ruim dertig plus, bloemetjesjurk, hoge hakken, een peuter in haar kielzog, een baby onder haar jas. Ze ziet eruit als een Echte Volwassene. Zo eentje die haar leven helemaal onder controle heeft. Zo eentje die ik vroeger bij de bushalte aansprak met mevrouw en u. 

Nuchter beschouwd bén ik natuurlijk ook een Echte Volwassene. Getrouwd, kinderen, een koophuis, een bakfiets, alles erop en eraan. Het lukt me ’s morgens meestal vrij aardig om mijn hele gezin in schone kleren te steken en om iedereen een gezond ontbijt voor te schotelen. En als ik samen met de kinderen het huis verlaat, dan lijken we best een beetje op een reclamegezin. Behalve misschien dat mijn peuter op de één of andere manier altijd nog net even een veeg appel-perenstroop op zijn wang weet te smeren nadat ik hem heb schoongepoetst. Kleinigheidje. 

En vroeger hè, vroeger dacht ik altijd dat die mevrouwen bij de bushalte precies wisten waar ze mee bezig waren. Net als mijn moeder zeg maar, die ogenschijnlijk moeiteloos vier kinderen opvoedde, het huis aan kant hield, voor ons kookte, waste en droogde, onderwijl vrolijk liedjes van Herman van Veen neuriënd. Ikzelf zwalkte van uitzendbaan naar uitzendbaan, altijd bang om door de mand te vallen als nep-volwassene. Mijn man ging er vandoor, de rekeningen stapelden zich op, ik leerde de deurwaarder beter kennen dan me lief was, ik at bij mijn ouders omdat ik zelf niets meer in de koelkast had en ik probeerde het hoofd boven water te houden met diverse dubieuze bijbaantjes naast mijn opleiding verpleegkunde. Ik was 27, en het voelde alsof ik helemaal niets onder controle had. 


Ik was altijd bang om door de mand te vallen als nep-volwassene

Zo hopeloos als het toen was, is het daarna nooit meer geworden. Maar ik heb nu, elf jaar later, nog vaak genoeg het gevoel dat ik er niks van bak, van dat volwassen leven. Als ik in het hele huis geen enkele schone onderbroek in mijn eigen maat kan vinden bijvoorbeeld. Als ik bij de kassa sta en mijn pinpas wordt geweigerd omdat mijn huishoudbudget overschreden is. En als ik van het reservepasje dan de pincode niet weet. Als ik in het donker met mijn blote voeten in iets vochtig-plakkerigs stap in de keuken. Als mijn peuter en ik te laat op de peuterspeelzaal komen omdat ik echt niets kon verzinnen om aan te trekken. 

Misschien heb ik de lat wel te hoog liggen. Of misschien streef ik iets na wat helemaal niet bestaat. Want toen ik mijn moeder eens vroeg hoe zij het toch allemaal voor elkaar kreeg, vertelde ze me dat zij vaak genoeg alle troep in een kast gooide en de deur op slot deed. Haar huis ziet er indrukwekkend netjes uit, maar het stelt dus net zo weinig voor als mijn bloemetjesjurken en mijn hoge hakken. Zouden alle mevrouwen smokkelen? Dan doe ik het misschien nog niet eens zo heel erg slecht. Ben ik stiekem toch een Echte Volwassene.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Column: Aanrommelen is leren

Column: Aanrommelen is leren

Pfff. Afgelopen week had ik het idee dat ik ‘maar wat aanrommelde’. Als mens, vader en partner. Ik was druk met van alles tegelijk: maken en regelen van zaken voor onze nieuwe camperbus, zestien dingen door elkaar voor mijn werk (lijstjes maken en dan andere dingen...

Column: Ouderschap is maatwerk

Column: Ouderschap is maatwerk

Wie aan kinderen begint met het idee dat ze allemaal hetzelfde zijn, komt bedrogen uit. Ieder kind heeft zijn eigen specifieke eigenschappen en behoeften. Zoonlief laat me daarnaast met regelmaat zien dat niet iedere dag hetzelfde kan zijn, omdat hij simpelweg niet...

Column: Koffietijd

Column: Koffietijd

Mijn zoon en ik zitten in een impasse en ik vrees dat we er zonder behang en stoomapparaten niet uit gaan komen. Mijn zoon is namelijk op het moment heel erg twee. Strikt genomen was hij natuurlijk al een tijdje twee en af en toe strooide hij kwistig met het...

Met biologische kinderen ook nog adopteren?

Met biologische kinderen ook nog adopteren?

Laetitia uit België droomt van een kind adopteren. Ze vertelt in drie delen hoe ze dat heeft gedaan. Het was april 2010. We hadden net besloten dat we voor een derde kindje zouden gaan. We droomden van een groot gezin met wel vier kinderen en we waren al aardig op weg...

Column: Onbetaalbare moederfiets

Column: Onbetaalbare moederfiets

‘40.’ ‘20.’ ‘30.’ ‘25.’ ‘Deal.’ Er zat een sleuteltje in het slot met een rood fluwelen strik eraan Zojuist heb ik bij een fietszaakje mijn uitgewoonde moederfiets verpatst voor 25 euro. Hij was natuurlijk veel meer waard, die fiets. Er konden twee kinderen tussen de...

Column: Trots met je peuter aan de borst

Column: Trots met je peuter aan de borst

Vandaag zag ik in de speeltuin een ouder kindje aan de borst en werd ik pardoes weer terug geslingerd naar het tijdperk dat ik een peuter aan de borst had. Binnen de veilige muren van ons huis heerlijk, buitenshuis nogal ingewikkeld. Borstje drinken Zo is er die...

0