Borstvoeding is natuurlijk. Ja. En toch lukt het niet bij elke vrouw.
Waarom het soms niet gaat
Vrouwen die geen borstvoeding hebben gegeven, of vroeg zijn gestopt, geven meestal aan dat er geen of onvoldoende melk was, of hebben onzekerheid over de hoeveelheid. Verder spelen vermoeidheid, pijn en effecten van complicaties tijdens de bevalling een rol.
Borstvoeding is niet iets wat je ‘aan’ zet. Het vraagt om oefening, geduld, begeleiding van kundige mensen, support van je geliefden, overgave en ontspanning, samenwerking met je baby, luisteren naar je lijf en de signalen van je kind. Je hebt er veel rust voor nodig. Ongestoorde dutjes elke dag, en handen die het leven om jou heen zorgeloos en licht maken, zodat jij non-stop bij je pasgeborene kan zijn en die melk kan stromen.
Je mag lief voor jezelf zijn. Echt lief
Al deze dingen leren we niet als we opgroeien. We leren niet te luisteren naar onze innerlijke signalen, we leren geen rust te nemen. In onze huidige cultuur bereiden we jonge vrouwen praktisch niet voor op het leven van een moeder. We leven niet meer in een stam, waar de oude vrouwen de jonge inwijden. De eerste bevalling waar we ooit getuige van zijn, is meestal die van onszelf. We zien weinig baby’s in het openbaar gevoed worden. En als we zelf aan de beurt zijn, worden we vaker niet dan wel omringd door tantes, oma’s en vriendinnen die alles om ons en onze baby’s heen regelen.
De kraamzorg en je partner zijn de tweede week alweer de deur uit, en daar zit je dan met je baby.
Lees ook: veilig door de kraamtijd, heel je leven.
Mocht de borstvoeding de eerste weken wel gelukt zijn, dan is het eind van je verlof al in zicht. Een cultuur waarin je na 12 weken weer naar je werk gaat – 12 weekjes waarin je net je borstvoeding op gang hebt laten komen, je baby begint te leren kennen en – fingers crossed – je misschien weleens langer dan 2 uur achter elkaar kon slapen. Op dat moment moet je aan de slag in de buitenwereld, starten met normaal functioneren en tussendoor hier en daar wat voeden en kolven.
Hoe kunnen we in deze omstandigheden verwachten van vrouwen dat ze spontaan kunnen borstvoeden?
Waarom het zo kl#$%te voelt als borstvoeding niet lukte
Een kind op de wereld zetten en het voeden – het klinkt als het meest logische en basale dat er is. Wanneer een van deze dingen niet vanzelf gaat, voel je je als vrouw als snel mislukt. We stappen er dan zo snel mogelijk overheen, door onszelf en elkaar dingen te vertellen als: ‘Gelukkig heb je een gezond kind’, ‘Kunstvoeding is ook hartstikke prima’ en ‘Je kon er niks aan doen’.
Dat mag allemaal waar zijn, maar het helpt niet, niet echt. Elke keer dat je iemands baby tegenkomt die gelukzalig aan de borst ligt kun je enorm geconfronteerd worden met je eigen gemis. En dat gemis mag er zijn.
Maakbare wereld
Want we leven in een maakbare wereld. Alles is te regelen, toch? Bevallen en borstvoeding zijn nu net een paar zaken die je niet ‘regelt’, maar die nog een brok wilde natuur zijn. Dus wat gebeurt er met je wanneer je alles op alles zet om die borstvoeding te geven, en het gaat niet? Je bent verdrietig, want ben jij soms niet natuurlijk? Je voelt je schuldig, want je had je kind meer van jezelf willen geven. Dat gevoel is zo pijnlijk – je wordt boos. Boos op al die mensen die het lukt, boos op de media en professionals die doodleuk borstvoedingspropaganda over je uitstorten. Het beste voor je kindje – hou op!
Je bent de beste moeder voor jouw kind
Ook al weet je rationeel dat je kind heus kerngezond opgroeit met melk van een andere moeder of met kunstvoeding, je mag ruimte maken voor je verlangen dat niet vervuld werd. Zit het gemis van borstvoeding je dwars, maak dan ruimte voor je rouw. Dat kan ‘eng’ zijn om te doen, doordat het de deur naar je verdriet opent. Verdriet dat best moeilijk is om te voelen, juist omdat het vaak ingepakt zit in schuldgevoel of boosheid. Verdriet dat, eenmaal diep weggestopt, zich kan gedragen als een splinter die onder je huid blijft zitten. Om zo’n splinter aan te pakken heb je soms een ander nodig. Iemand die je helpt met een heldere blik en een luisterend oor, zodat je weer vrij van lading op het thema ‘borstvoeding’ verder kunt.
Waar je ook doorheen gegaan bent, weet: je kind had zich geen betere moeder kunnen wensen. Jouw baby heeft dan misschien geen borstvoeding van jou gehad, maar ontvangt wel al jouw liefde.
