Ik ben inmiddels al weer meer dan een jaar moeder en dat is natuurlijk een mooi moment om de balans op te maken. Wat doet dat nu eigenlijk met je, dat moederschap? En na lang beraad met mijzelf durf ik het volgende te stellen; van het moederschap word je een zacht ei. Roemeense vrouwen misschien nog wel meer dan Nederlandse dames. Ik ben nooit het type geweest dat wakker lag van babyzeehondjes dat huilde bij films of die uren om haar man heel draalde als hij zich aan papier gesneden had. Ook nooit van plan geweest het wel te worden.
Ik had natuurlijk tijdens de zwangerschap al kunnen weten dat het fout ging toen ik continue van blijdschap ging stuiteren als ik minimuffins zag, of vertederd uitriep; “kijk schat, babymaïs!” Maar in onze naïviteit dacht zowel mijn man als ik dat het iets tijdelijks was, iets met hormonen, iets dat vanzelf weer uit mijn systeem zou verdwijnen. Helaas. Sinds de komst van de kleine is het bergafwaarts gegaan. Het maakt werkelijk waar niet uit wat het is, als het om kleine kinderen gaat trek ik het me aan. De krant lezen heeft een hele nieuwe dimensie gekregen, en sommige artikelen sla ik gewoon bewust over. Het heeft vast iets te maken met de oertijd, toen wij vrouwen met zijn allen bessen plukten en elkaars kinderen verzorgden. Een aangeboren moederinstinct om voor alle kinderen te willen zorgen, als geavanceerde overlevingstechniek. Een volkomen logisch mechanisme, maar ik kan er verder weinig mee. En wat te denken van de onzekerheid, over of je het wel goed doet? Een twijfel die nog eens gevoed wordt door het feit dat er geen twee mensen op deze wereld exact hetzelfde denken over het opvoeden van kinderen, en er dus altijd wel iemand te vinden is die vindt dat jij het anders moet doen, of ronduit fout doet. En natuurlijk had je prenatale ik die mensen met liefde verteld waar ze hun mening konden stoppen, maar helaas helpen hormonen, slaapgebrek en een huilende baby niet altijd mee als het aankomt op zelfvertrouwen. Heeft de Nederlandse moeder in dit geval nog als voordeel dat mensen wel schijnen te beseffen dat de uiteindelijke beslissing bij de ouders ligt, de Roemeense mama mag op dit punt niet alleen haar mening maar ook haar positie verdedigen tegenover schoonmoeders, tantes en bovenbuurvrouwen die allemaal op basis van leeftijd menen evenveel of zelfs meer gezag te hebben dan zij. Als je daar niet murw van wordt weet ik het ook niet meer.
Van het moederschap word je trouwens ook hard. Nederlandse vrouwen misschien nog wel meer dan Roemeense dames. Miljoenen vrouwen verleggen dagelijks grenzen en doen dingen waarvan ze nooit gedacht hadden dat ze het zouden kunnen of durven, puur in belang van hun kind. Met de baby en de hormonen komt ook dat leeuwinnengevoel, dat gevoel dat alles en iedereen die het geluk van jouw kind in de weg staat maar beter een stap opzij kan doen. Geen kwaad woord over onze kinderen want we lusten je rauw. En natuurlijk wil je postnatale ik bemoeizuchtige mensen best even haarfijn uitleggen waarom ze zich er buiten moeten houden, er is immers niets zo goed voor je zelfvertrouwen als een gelukkige, gezonde baby. Dingen die ik vroeger belangrijk vond, zijn ineens niet zo relevant meer. En omdat ik als een echte Nederlandse dame meerdere balletjes tegelijk in de lucht probeer te houden kan ik tegenwoordig uitstekend prio’s opstellen. En daar kan ik heel hard in zijn.
Nu was ik als niet moeder ook echt wel een vrouw met ruggengraat en een doel. En ook zonder kinderen was ik echt wel eens ontroerd. Maar dankzij dat ene kleine ventje is het ineens zoveel meer, en is zowel het contrast als het evenwicht tussen die twee uitersten groter geworden. Daphne Deckers, de ultieme schrijvende moeder, schreef ooit een boek getiteld: “Vaders zijn moeders met ballen”. Maar als je het mij vraagt dan had de titel moeten zijn: “Moeders zijn vrouwen met ballen”. En een piepklein hartje.
