Wat wil je worden als je later groot bent? Die vraag wordt hier doorgaans gesteld omdat de antwoorden zo heerlijk om te horen zijn. Van vuilnisophaler tot lampenmaker, van brandweerman tot hijskraanmeneer. Ook luidt het antwoord zo nu en dan: “Als ik later groot ben dan word ik een meisje”. De redenen voor dat antwoord zijn talloos. De ene keer vanwege het lange haar, de andere keer vanwege het kunnen hebben van twee staartjes.
Ja, ik geef het toe. Mijn zoontje van bijna vier houdt van de kleur roze, wil net als mama gelakte teennagels en wil lange haren net als een meisje. Ik zeg hem dat hij als jongen ook lange haren kan en mag hebben. Verder laat ik hem de facetten van het meisje zijn ontdekken. Want hoewel ik bij de eerste opmerkingen over het meisje willen zijn schrok, omdat het onbekend terrein is voor mij, besef ik dat dit een fase is. En ik wil mijn kind op een zo goed mogelijke manier door deze fase heen leiden.
Dat betekent dat hij zich naar hartelust kan verkleden tot prinses. Met verkleden en in het spel kun je immers alles en iedereen zijn die je wilt zijn.
Meer voor mijn gemoedsrust, dat besef ik wel degelijk, maar ik moet hem toch een beetje in bescherming nemen nu het nog kan
Ik respecteer zijn (teken)filmvoorkeur. Ik kan me heel goed voorstellen dat de lieflijke meisjesvariant veel fascinerender is om naar te kijken dan de stoere jongensvariant. En als hij dan boos wordt omdat hij het meisje in de film had willen redden, smelt ik stiekem van de extra gevoelens van liefde die een dergelijke boosheid bij me losmaakt.
Over nagellak op de teennagels doe ik niet moeilijk. Ik vind het op mijn eigen teennagels ook leuk, dus logisch dat dit zijn interesse heeft. Al wordt dit anders als hij naar de kleuterschool gaat, dan beperkt dit zich tot vakantieperiodes, denk ik. Meer voor mijn gemoedsrust, dat besef ik wel degelijk, maar ik moet hem toch een beetje in bescherming nemen nu het nog kan.
Dat laatste doe ik ook nu al met versiersel voor in het haar. Binnen vind ik dat prima. Buiten is dat anders. Alhoewel er in de klas van zoonlief laatst een stoer klasgenootje met een haarband aan kwam zetten. Zijn moeder had er totaal geen moeite mee. Onder het mom van ‘hij heeft een grote zus’ werd geaccepteerd dat de jongen met een haarband in naar school ging. Ik vond het een heerlijk gezicht. Vooral ook omdat op deze leeftijd alles gewoon kan. En die mama gewoon stoer is, omdat ze haar zoon op deze manier vrij kan laten.
En omdat zoonlief mijn armbanden uitermate interessant vindt, krijgt hij voor zijn verjaardag twee stoere jongensarmbanden. Ik ben heel benieuwd hoe hij daarop zal reageren.
