Column: Als ik groot ben, word ik een meisje

door Gastauteur

Wat wil je worden als je later groot bent? Die vraag wordt hier doorgaans gesteld omdat de antwoorden zo heerlijk om te horen zijn. Van vuilnisophaler tot lampenmaker, van brandweerman tot hijskraanmeneer. Ook luidt het antwoord zo nu en dan: “Als ik later groot ben dan word ik een meisje”. De redenen voor dat antwoord zijn talloos. De ene keer vanwege het lange haar, de andere keer vanwege het kunnen hebben van twee staartjes.
Ja, ik geef het toe. Mijn zoontje van bijna vier houdt van de kleur roze, wil net als mama gelakte teennagels en wil lange haren net als een meisje. Ik zeg hem dat hij als jongen ook lange haren kan en mag hebben. Verder laat ik hem de facetten van het meisje zijn ontdekken. Want hoewel ik bij de eerste opmerkingen over het meisje willen zijn schrok, omdat het onbekend terrein is voor mij, besef ik dat dit een fase is. En ik wil mijn kind op een zo goed mogelijke manier door deze fase heen leiden.
Dat betekent dat hij zich naar hartelust kan verkleden tot prinses. Met verkleden en in het spel kun je immers alles en iedereen zijn die je wilt zijn.


Meer voor mijn gemoedsrust, dat besef ik wel degelijk, maar ik moet hem toch een beetje in bescherming nemen nu het nog kan

Ik respecteer zijn (teken)filmvoorkeur. Ik kan me heel goed voorstellen dat de lieflijke meisjesvariant veel fascinerender is om naar te kijken dan de stoere jongensvariant. En als hij dan boos wordt omdat hij het meisje in de film had willen redden, smelt ik stiekem van de extra gevoelens van liefde die een dergelijke boosheid bij me losmaakt.
Over nagellak op de teennagels doe ik niet moeilijk. Ik vind het op mijn eigen teennagels ook leuk, dus logisch dat dit zijn interesse heeft. Al wordt dit anders als hij naar de kleuterschool gaat, dan beperkt dit zich tot vakantieperiodes, denk ik. Meer voor mijn gemoedsrust, dat besef ik wel degelijk, maar ik moet hem toch een beetje in bescherming nemen nu het nog kan.
Dat laatste doe ik ook nu al met versiersel voor in het haar. Binnen vind ik dat prima. Buiten is dat anders. Alhoewel er in de klas van zoonlief laatst een stoer klasgenootje met een haarband aan kwam zetten. Zijn moeder had er totaal geen moeite mee. Onder het mom van ‘hij heeft een grote zus’ werd geaccepteerd dat de jongen met een haarband in naar school ging. Ik vond het een heerlijk gezicht. Vooral ook omdat op deze leeftijd alles gewoon kan. En die mama gewoon stoer is, omdat ze haar zoon op deze manier vrij kan laten.
En omdat zoonlief mijn armbanden uitermate interessant vindt, krijgt hij voor zijn verjaardag twee stoere jongensarmbanden. Ik ben heel benieuwd hoe hij daarop zal reageren.

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Column: Oliebollenkraam

Column: Oliebollenkraam

Alleen zijn kan vervelend zijn, maar alleen zijn, terwijl je wél familie of een partner hebt, is pas echt eenzaam. Denk ik. Iets niet-hebben, wat er wel zou moeten zijn gezien de omstandigheden, maar wat tóch ontbreekt, omdat het scheef is of kapot, is een van de...

Column: Budgetteren leidt tot consumeren

Column: Budgetteren leidt tot consumeren

Eigenlijk wist ik het al voordat ik de uitdaging aanging. Ik kan bijvoorbeeld ook niet diëten. Van diëten ga ik - heel tegenstrijdig - juist eten. Ik kan met alle gemak chocoladerepen maanden in de koelkast laten liggen, maar als ik besluit om voorlopig geen...

Nieuwe baby? ‘Let your monkey do it!’

Nieuwe baby? ‘Let your monkey do it!’

'Let your monkey do it,' adviseerde mijn doula* me, als voorbereiding op mijn bevalling. Laat je innerlijke aapje de oerkrachten aanwenden, en vergeet alles wat er in je mensenbrein zit. Je gedachten, je logica, je ratio, ze zullen je tot last zijn wanneer je een kind...

Column: Moeder van drie

Column: Moeder van drie

Ik ruim het speelgoed wat verspreid ligt door de speelkamer op en stop het terug in de bakken. Ik schuif het lege ledikantje aan de kant en zuig met de stofzuiger alle achtergelaten kruimels op. Het weekend loopt ten einde. Boven zit mijn driejarige met papa voor de...

Column: Black Sabbath, Frank Sinatra en Gangnam Style

Column: Black Sabbath, Frank Sinatra en Gangnam Style

Lang geleden, de kleurenfotografie bestond nét en na een jaar of tien waren alle herinneringen overtrokken met een doffe rode waas, was mijn moeder volksdansjuf. Er stond een indrukwekkende rij lp’s met dansmuziek in de kast, en soms, als onze broertjes...

Column: Knutselkind

Column: Knutselkind

Ik had gehoopt op een knutselkind. Zo’n joch dat met permanente verfvlekken onder zijn nagels en eeuwige restjes lijm in zijn haren een spoor van aandoenlijke kunstwerken achter zou laten. Hele dagen aan de keukentafel, hij met een doos vol waskrijt en honderd...

LEES GRATIS HET INTERVIEW MET ALFIE KOHN

Het interview met de grondlegger van het onvoorwaardelijk opvoeden in je mailbox? Je ontvangt meteen ook de gezellige Kiindnieuwsbrief vol inspiratie.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0