Iedereen heeft wel een bepaald beeld bij een moeder. Zo is ze voor veel mensen bijvoorbeeld zacht, lief, zorgzaam en begripvol. Ze troost je wanneer je verdriet hebt en geeft een kusje op je zere knie. Ze luistert als je iets wilt vertellen en heeft haar oordeel niet direct klaar. Ze is trots op je als je iets bereikt en vindt je het mooiste wezen dat ze ooit gezien heeft.
Maar wat nou als een moeder op je vit, je afkraakt, aan je capaciteiten twijfelt en je steeds weer onderuit haalt? Als ze je niet de mooiste vindt en dat steeds weer benadrukt? En wanneer er iets is om trots op te zijn vindt zij weer iets negatiefs. Wanneer je verdriet hebt bijt ze je toe dat je je niet zo aan moet stellen. Ze heeft verwachtingen van je waar je niet aan kunt voldoen. En iedere keer als je faalt stel je haar teleur.
Dagelijks slaan zij zichzelf om de oren met negatieve boodschappen
Zou iemand jouw kinderen zo behandelen, dan sloeg je diegene waarschijnlijk direct neer. Het idee alleen al maakt ons erg boos en verdrietig. Toch doen veel vrouwen dit dagelijks. Sommigen zelfs de hele dag. Maar niet bij hun kindje, nee natuurlijk niet. Maar wel bij zichzelf. Dagelijks slaan zij zichzelf om de oren met negatieve boodschappen.
Vooral waar het het moederschap betreft is er bij veel vrouwen een constante twijfel en onzekerheid. Dat begint al tijdens de zwangerschap. Ze vragen zich af of ze wel gezond eten en of ze wel positief genoeg zijn. Na de bevalling vragen enkele vrouwen zich zelfs af of ze dat wel goed hebben gedaan. Bij de borstvoedingsperiode bereikt het bij veel vrouwen eventjes een piek. Het varieert van ‘heb ik wel voldoende melk?’ tot ‘kan ik überhaupt wel borstvoeding geven?’ Het zorgt er ook voor dat veel moeders stoppen met het geven van borstvoeding, wat natuurlijk ontzettend jammer is. Ook de media laten ons regelmatig weten wat een goede moeder precies is. Een goede moeder moet namelijk aan heel veel eisen voldoen. Die hoef ik hier niet te herhalen, want er is geen moeder die ze niet kent. Voor veel moeders is dit logischerwijs geen haalbare kaart. Want in tegenstelling tot Supermoeder ben je in de eerste plaats gewoon mens. Maar op de een of andere manier wil dat er bij veel moeders niet in. Zij moeten toch gewoon alles tegelijk kunnen? En dan uiteraard ook perfect. En omdat de buitenwereld niet mag zien dat dit niet altijd lukt, houden veel moeders de schijn op. Voor een buitenstaander ziet het eruit of alles loopt als een trein. De mythe van het moederschap is niet alleen door ons gecreëerd, we houden haar ook met stevige volharding in stand. En zo houden we elke nieuwe moeder voor het lapje. Ook zij zal er snel genoeg achter komen hoe de vork in de steel zit, maar dan is het al te laat. Want oude gewoontes roesten niet zo snel.
We mogen best wat liever voor onszelf zijn en ook voor elkaar. We hoeven niet altijd het beste meisje van de klas te zijn. Mijn credo is daarom: Zoek naar de moeder in jezelf en sta haar eens toe je een kusje te geven op je zere knie. Wees trots op jezelf, wees zorgzaam voor jezelf. Luister naar jezelf en vel niet direct een (negatief) oordeel. Toon er begrip voor je dat je niet perfect bent en beoordeel jezelf mild. Kijk naar jezelf zoals een moeder dat zou doen, door een mooie roze bril en handel daar ook naar. Je kunt niet perfect zijn. En Supermoeder al helemaal niet, want dat ben ík natuurlijk al!
