Column: Niet kijken

Bij ons in huis vinden we het heerlijk om anderen te verrassen. En daar waar zoonlief voorheen geen geheimpjes kon bewaren “Ik mag jou van mama niet vertellen dat we een verrassing hebben”, begrijpt hij nu de lol van het niet vertellen van de verrassing. Sterker nog, hij doet er aan mee.

De surpriseparty voor zijn vader toen deze jarig was (waarbij vader via mij wist dat er een feestje werd gegeven en hij de gastenlijst door had gegeven), is niet door zoonlief verklapt. We gingen samen winkelen om een cadeau uit te zoeken en dat was wel even spannend. Zoonlief was zo volmaakt blij met zijn cadeau. Het Bakuganspel voor op de Wii onder het mom van “Papa heeft gezegd dat hij dat ook heel leuk vindt”. Het wachten tot de volgende dag vergde veel van zijn geduld. Maar hij hield vol. Al wilde hij wel graag verklappen dat het een spel voor op de Wii was (ik zei dat hij dat beter niet kon doen, want dan was het niet meer zo’n verrassing).

Vol verwachting keken we naar het met trots gevulde gezicht van zoonlief

En toen scheurde zijn vader een stukje van het papier af en flapte zoonlief er hyper enthousiast uit: “Het is een spel voor op de Wii. Een Bakuganspel.” En zijn vader kreeg de kans om er welgeteld drie seconden naar te kijken.

Ik had zoonlief erop voorbereid dat als zijn vader het spel niet leuk zou vinden (of we het al zouden hebben, ik ben niet zo op de hoogte van de spelletjes die we hebben) dat we het dan terug moesten brengen. Dus het eerste wat zoonlief vroeg, was of zijn vader dit spel ook leuk vond. Ik voegde daaraan toe dat zoonlief graag wilde weten of het spel geruild moest worden. Het antwoord dat het spel niet geruild hoefde te worden, zorgde voor de ontlading bij zoonlief. Trots op zijn aankoop pakte hij het spel aan en haalde het plastic eraf. Stuiterend van de energie vond hij het een goed idee om het spel direct te gaan spelen.

Later die dag kwam zoonlief naar me toe “Ik zei toch dat papa het Bakuganspel leuk vond”. 
“Ja, schat, dat heb je heel goed gedaan.”

Soms vinden we het ook lekker om de anderen te verrassen met iets lekker. Dan neem ik ineens ijsjes uit de koelkast mee of iets lekkers te drinken zonder vooraf te vragen of iemand daar zin in had. Zoonlief heeft ooit eenzelfde poging gewaagd.

“Ik ga iets lekkers voor jullie maken en jullie mogen niet kijken.” Zo gezegd, zo gedaan, al vonden we het spannend om die koelkastdeur open en dicht te horen gaan, wetende dat zoonlief met zijn creatie ook nog eens de trap op moest. Maar met ingehouden adem hielden we vol. Dit hoort bij het groter worden, hield ik mezelf voor. En wat is nou het ergste dat er kan gebeuren? Nou ja, buiten het scenario dat zoonlief van de trap zou kunnen vallen, kon ik niets anders bedenken dan dat er dingen kapot zouden gaan. Materiële dingen? Hechte ik daar echt zoveel waarde aan? Nee, dit wat er gebeurde, was belangrijker.

We kregen het geluid van bestek en borden mee. 
“Niet kijken hè.” 
“Nee, we kijken niet.”
En daar kwam hij al de trap op. Vol verwachting keken we naar het met trots gevulde gezicht van zoonlief. Dat was al verrassing genoeg voor me. Zeker toen ik naar de borden op het dienblad keek. Zoonlief had op ieder bord een lepeltje met een kloddertje leverpastei neergelegd. Ik vind leverpastei vies, maar voor hem is het een lekkernij om leverpastei zonder brood te eten. Ik vond het vreselijk om zijn harde werk af te moeten wijzen. Zoonlief was heel begripvol.
“Dan ga ik voor jou iets anders maken.”
“Dat hoeft niet, schat.”
“Jawel.” En weg was hij weer. De koelkast ging weer open en dicht en zijn voetstappen klonken alweer op de trap. Een knijpfruitje werd me gegeven.
“Lekker, dank je wel.” Moeder tevreden.
“Alsjeblieft.” Kind tevreden. “Jij vindt het wel lekker, hè papa.” Vader ook tevreden.