Al een aantal decennia kan ik mijn veters strikken. In het begin was het wel moeilijk. Het was veel oefenen waardoor ik soms geen tijd meer had om een mooie puzzel te maken. Ik heb een vrij gevoelige huid, het schuren van de veters over mijn vingers zorgde daarom soms voor irritaties en pijnlijke plekken. Inmiddels ervaar ik het als heel praktisch dat ik deze vaardigheid onder de knie heb gekregen. Tegenwoordig strik ik bijna nooit meer veters. Alleen mijn sportschoenen hebben veters, maar ik moet bekennen dat ik die erg weinig aan heb.
Vandaag heb ik mijn ‘nette’ schoenen aan, zonder veters. De baby wordt 1 jaar. Onweerstaanbare geuren komen uit de keuken. Er wordt gebakken. Noem me suf, maar ondanks dat ik een feestje voorbereid, heb ik geen speciaal gevoel bij deze dag. Geen bijzondere gedachtes naar 1 jaar geleden, geen melancholische stemming, geen trots. Gisteren was hij 364 dagen, vandaag 365 dagen. Het is vandaag niet meer of minder fijn dat hij in ons leven is dan gisteren.
Vooruit, ik heb er één bonusgedachte bij. Omdat we voor Kiind Magazine artikelen over langvoeden in de planning hebben staan, kan ik de gedachte niet tegenhouden dat ik er nu blijkbaar het predicaat Langvoedster bij heb. Ik heb er niet om gevraagd, ik heb niet iets speciaals gedaan en het geven van voeding op de 365ste levensdag van mijn zoon is écht (ja écht!) niet anders dan op de 364ste. Toch wordt er vanuit verschillende hoeken van alles over ‘gevonden’. Het gehele oordeelspectrum wordt benut om gedachtes over het feit dat hij 1 jaar is, en de borst krijgt, te verwoorden.
Laat ik eens één zijde van het spectrum belichten: Wat knap! Heerlijk hè. Fantastisch dat je nog voedt! Zomaar een bloemlezing uit het arsenaal. Noem me wederom suf, maar als ik heel eerlijk ben voelt het bevreemdend om dit te horen. Het voelt alsof ik een pluim krijg voor het feit dat ik al tientallen jaren succesvol zelfstandig mijn veters strik. Wat mij betreft mogen dingen soms ook gewoon zijn wat ze zijn en niet meer of minder.
