Column: Speelafspraakjes

door Gastauteur

Vroeg of laat mag je er als ouder aan gaan geloven. Kleuters maken speelafspraakjes. Ik kan me mijn eigen speelafspraakjes nog gedeeltelijk herinneren. Het makkelijkste was het als ik met mijn beste kleutervriendinnetje, Esther, afsprak. Zij woonde als ik de poort van ons huis uit ging, het gangetje uit, het straatje van het woonerf over, gelijk naast het andere gangetje op de hoek. Veel zoekwerk leverde dat mijn moeder niet op. En anders hadden wij aan de voorkant van het huis een groot plein waar altijd kinderen speelden. Mijn moeder was altijd thuis. Buitenspelen was voor ons een dagelijkse bezigheid. Uit school, hop naar buiten (als het weer het toeliet).


Nu is dat anders. Zoonlief heeft gescheiden ouders

Bij zoonlief ligt het ingewikkelder. Eerst zat hij nog op de BSO voor twee dagen in de week. Dan kon hij daar met andere kinderen spelen. Dat voelde voor mijn moedergevoel als een soort van speelafspraak, waardoor ik me niet erg schuldig voelde als de speelafspraakjes er bij in schoten.
Nu is dat anders. Zoonlief heeft gescheiden ouders. Dus dat moederhart voelt zich sneller schuldig dan voorheen. Het maken van een speelafspraak vergt extra inspanning. Niet alleen moet zoonlief en zijn opvang van die dag beschikbaar zijn, ook het vriendje moet geen BSO of zwemles hebben die middag.

Het op dezelfde dag afspreken, is nagenoeg onmogelijk. De agenda is onmisbaar. Flexibel zijn is even niet mogelijk tot frustratie van vooral mij. Ik zou het fijn vinden als zoonlief zijn sociale leven gewoon kon inrichten zoals hij dat zelf voor zich ziet. Helaas, het is even niet anders. Kwestie van accepteren.

 

Gelukkig heb ik op school een aantal medestanders. Ouders die ook speelafspraakjes moeten inplannen, want werken en zorgen voor kinderen vereist nogal wat goochelwerk. Maar goochelen doen we met heel veel liefde, want onze kinderen kijken zo uit naar deze speelafspraakjes, dat alleen is al voldoende beloning.

 

Er is alleen een klein probleem. Zoonlief heeft iets te veel vriendjes. Dat betekent dat sommige kinderen wekenlang moeten wachten, voordat er een speelafspraak gemaakt kan worden. En kleuters houden over het algemeen niet zo van wachten. Volgende week, over twee weken, daar kunnen ze nog wat mee, maar donderdag over drie weken??
Aan de andere kant leert zoonlief zo wel dat vooral het leven in het nu belangrijk is, want ik plan slechts een speelafspraak per keer. Ik ga niet de agenda nu al vol zetten voor de komende vier weken. Eerst de ene speelafspraak, daarna kijken we wel weer.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Project Humanae: Een mens is niet zwart of wit

Project Humanae: Een mens is niet zwart of wit

Een tijdje terug volgde mijn zoon via de Museum Jeugduniversiteit een college in het Museon in Den Haag. Precies op dat moment was fotografe Angélica Dass daar aanwezig voor haar project Humanae. Schoonheid van de huid Wat Humanae precies is en waarom Angélica dit...

Column: Remigratie

Column: Remigratie

Op ochtenden dat mijn man onze peuter uit bed haalt, herhaalt zich vrijwel altijd hetzelfde ritueel. Mijn zoon, die graag wil dat ik ook uit bed komt, loopt naar mijn nachtkastje en pakt als eerste mijn bril. Vervolgens doet hij verwoede pogingen deze bril bij mij op...

Column: De radslag

Column: De radslag

Op de kleuterschool was ik geloof ik nog niet zo bezig met later als ik groot ben. Ik herinner me er eerlijk gezegd niet zo heel veel meer van, behalve dat ik juf Juultje erg lief vond. Maar toen ik eenmaal had leren schrijven, was me al snel duidelijk dat ik...

Judith de Leeuw: maak van Compassie een schoolvak

Judith de Leeuw: maak van Compassie een schoolvak

Waarom die onuitgesproken competitie binnen het moederschap, het eindeloze streven naar ‘het beste’ in je carrière, je gezin, je leven? Dat kan anders. Documentairemaker Judith de Leeuw heeft wel een paar ideetjes liggen. Leestips: op zoek naar het verloren geluk,...

Help, ik heb geen borstvoeding!

Help, ik heb geen borstvoeding!

Een baby in je armen, maar te weinig of zelfs geen melk in je borsten. Niet zelf kunnen voeden maakt je als moeder vaak heel verdrietig. Het gegeven dat borstvoeding als ‘natuurlijk’ gepromoot wordt, kan je het gevoel van falen geven: werkt jouw lijf niet natuurlijk...

Column: Knutselkind

Column: Knutselkind

Ik had gehoopt op een knutselkind. Zo’n joch dat met permanente verfvlekken onder zijn nagels en eeuwige restjes lijm in zijn haren een spoor van aandoenlijke kunstwerken achter zou laten. Hele dagen aan de keukentafel, hij met een doos vol waskrijt en honderd...

0