Vroeg of laat mag je er als ouder aan gaan geloven. Kleuters maken speelafspraakjes. Ik kan me mijn eigen speelafspraakjes nog gedeeltelijk herinneren. Het makkelijkste was het als ik met mijn beste kleutervriendinnetje, Esther, afsprak. Zij woonde als ik de poort van ons huis uit ging, het gangetje uit, het straatje van het woonerf over, gelijk naast het andere gangetje op de hoek. Veel zoekwerk leverde dat mijn moeder niet op. En anders hadden wij aan de voorkant van het huis een groot plein waar altijd kinderen speelden. Mijn moeder was altijd thuis. Buitenspelen was voor ons een dagelijkse bezigheid. Uit school, hop naar buiten (als het weer het toeliet).
Nu is dat anders. Zoonlief heeft gescheiden ouders
Bij zoonlief ligt het ingewikkelder. Eerst zat hij nog op de BSO voor twee dagen in de week. Dan kon hij daar met andere kinderen spelen. Dat voelde voor mijn moedergevoel als een soort van speelafspraak, waardoor ik me niet erg schuldig voelde als de speelafspraakjes er bij in schoten.
Nu is dat anders. Zoonlief heeft gescheiden ouders. Dus dat moederhart voelt zich sneller schuldig dan voorheen. Het maken van een speelafspraak vergt extra inspanning. Niet alleen moet zoonlief en zijn opvang van die dag beschikbaar zijn, ook het vriendje moet geen BSO of zwemles hebben die middag.
Het op dezelfde dag afspreken, is nagenoeg onmogelijk. De agenda is onmisbaar. Flexibel zijn is even niet mogelijk tot frustratie van vooral mij. Ik zou het fijn vinden als zoonlief zijn sociale leven gewoon kon inrichten zoals hij dat zelf voor zich ziet. Helaas, het is even niet anders. Kwestie van accepteren.
Gelukkig heb ik op school een aantal medestanders. Ouders die ook speelafspraakjes moeten inplannen, want werken en zorgen voor kinderen vereist nogal wat goochelwerk. Maar goochelen doen we met heel veel liefde, want onze kinderen kijken zo uit naar deze speelafspraakjes, dat alleen is al voldoende beloning.
Er is alleen een klein probleem. Zoonlief heeft iets te veel vriendjes. Dat betekent dat sommige kinderen wekenlang moeten wachten, voordat er een speelafspraak gemaakt kan worden. En kleuters houden over het algemeen niet zo van wachten. Volgende week, over twee weken, daar kunnen ze nog wat mee, maar donderdag over drie weken??
Aan de andere kant leert zoonlief zo wel dat vooral het leven in het nu belangrijk is, want ik plan slechts een speelafspraak per keer. Ik ga niet de agenda nu al vol zetten voor de komende vier weken. Eerst de ene speelafspraak, daarna kijken we wel weer.
