Column: Ooit wilde ik een groot gezin

door Gastauteur

En dan ineens ben ik op mijn thuisdag de poepluier van een ander kind aan het verschonen. “Hoe ben ik hierin verzeild geraakt?” vraag ik me af, wetende dat ik nog minimaal twee poepluiers te gaan heb voordat mijn zus terug is van haar werk en haar twee kinderen op komt halen.

Gisteravond heeft mijn zoontje me nog gerustgesteld. Hij zou de poepluiers van zijn negen maanden oudere neefje en zijn net één jaar geworden nichtje voor zijn rekening nemen. Vanochtend aan de ontbijttafel kwam meneertje terug op zijn plannen. “Jij bent toch groot,” zei mijn bijna driejarige wijsneus, “Ik ben toch klein.” Juist ja, meneertje had evenmin zin om boven de poepluiers van zijn neefje en nichtje te hangen. Dus heb ik hem laten beloven dat hij dan zelf gebruik zou maken van de toilet, zodat me dat minstens één poepluier zou schelen.
En nu zit ik dus met drie snotneuzen opgescheept. Twee druktemakers die het ontzettend goed met elkaar kunnen vinden voor vijftig minuten van het uur, wat dus betekent dat ik in tweevoud mag mopperen als ze vol enthousiasme met hun autootjes tegen het raam slaan of een schril hoog gegil laten horen, omdat de ander dat zo grappig vindt.

Drie kinderen in huis. Ogen tekort om alles in de gaten te kunnen houden en handen tekort om tegelijk degene met de tranen te troosten en de ander te vragen wat er precies gebeurd is. Verdelen van aandacht en prioriteiten stellen dus. Nog een geluk dat de eenjarige haar eigen weg tussen al het speelgoed kan vinden.

Drie kinderen… ik zie voor me hoe mijn leven zou zijn als ik een groter gezin zou hebben. Mijn stresslevel stijgt ervan. Ik ben niet bepaald een relaxte mama. Ik had dus ook verwacht dat ik deze minuten voorbij zou zitten kijken. Het valt me honderd procent mee. Het is heerlijk om te zien dat ze gezellig voor het raam een soepstengel staan te eten. Mijn zoontje helpt mee door zijn nichtje meerdere keren van een stukje soepstengel te voorzien. Voor even genieten we van de soepstengel en de gezelligheid. Ik verzink in gedachten en schrik op als twee mannetje rondjes rond de tafel aan het rennen zijn. “Rustig,” zeg ik eerst. “Niet rennen,” roep ik vervolgens verschrikt als ik ontdek dat ze al soepstengeletend aan het rennen zijn gegaan. Gelukkig luisteren ze vandaag erg goed en stopt het geren direct.
En opgelucht besef ik dat we nog maar een paar uurtjes te gaan hebben, voordat mijn verantwoordelijkheid zich weer beperkt tot één van de drie kleintjes. Het is al een hele klus om te proberen dat hij zo ongehavend mogelijk de dag doorkomt. Ach, dat heeft ook wel zijn charme.
Ondanks dat ik geen stressvrije moeder ben, zie ik tijd om achter mijn laptop te duiken en over mijn laptop heen de drie kinderen in de gaten te houden. Misschien dat ik door te accepteren dat ik geen relaxte moeder ben, toch relaxter ben geworden dan dat ik anders zou zijn geweest.
Stiekem kijk ik uit naar volgende week. Dan komen de bengels van mijn zus weer naar me toe. Het wordt vast een hele dag vol pret (we gaan met de bende naar het park) en poepluiers. Gelukkig begint die de dag de vakantie van mijn man. Dan mag hij lekker de poepluiers doen!

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Column: Helden die je kind opvoeden

Column: Helden die je kind opvoeden

Lisa was aan het klauteren, in een overdekte speelhal, en ineens stonden er twee jongens voor haar. 'HIER heb je een onschuldig slachtoffer om een bloedneus te slaan!', riep de een nogal opgewonden tegen de ander, waarop Lisa direct een flinke hoek kreeg. Huilend...

Boekrecensie: Aanraken doe je zo

Boekrecensie: Aanraken doe je zo

Luuk valt en stoot zijn knie op een steen. Opa legt zijn hand op de pijnlijke plek, Luuks knie wordt warm en de pijn verminderd. Deze ‘oude wijsheid’, de aanrakingsmethode blijft in Luuks hoofd zitten en op school test hij deze aanraking uit op andere kinderen en op...

Stop met positief opvoeden

Stop met positief opvoeden

Positief opvoeden, goed gedrag belonen en slecht gedrag zoveel mogelijk negeren. Dat klinkt heel erg... nou ja... positief. Maar is dat het ook helemaal? Of zitten er toch wat addertjes onder het gras? Op commando positief zijn Je zou de taak maar op je nemen: een...

‘Niet huilen, het is niet erg’: Over huilen en zelfvertrouwen

‘Niet huilen, het is niet erg’: Over huilen en zelfvertrouwen

Als je kind huilt, dan is de eerste ingeving vaak om hem of haar er vanaf te helpen. Huilen is voor velen een lastige emotie. Opvallend is dat onze eerste neiging is om het huilen te laten stoppen. ZSM. Want; als de tranen weg zijn, is het verdriet over. Toch?...

Hoe ga je om met drukke kinderen?

Hoe ga je om met drukke kinderen?

Drukke kinderen – met en zonder de diagnose ADHD - kunnen een behoorlijke test zijn voor hun ouders. Alle kinderen zijn gebaat bij veel liefde en begrip krijgen. Maar wat doe je als je het écht even niet meer weet? Hoe voorkom je escalatie? Hieronder een zestal tips...

Opvoeden met weinig regels (binnenkijken bij Lisa Joy)

Opvoeden met weinig regels (binnenkijken bij Lisa Joy)

Opvoeden met zo min mogelijk regels. Voor Lisa voelt dat heel natuurlijk. In haar huis is iedereen vrij om te ontdekken, te bepalen en zich te ontwikkelen, zonder aan allerlei regels vast te zitten. Er is geen vaste bedtijd, de kinderen hoeven niet aan tafel te...

0