Vakantie is echt genieten. Helemaal als mijn man me desgevraagd een half uurtje langer laat liggen, zodat ik nog even wat slaap in kan halen die ik gedurende de nacht, vanwege een wakker zoontje heb moeten missen. En als ik dan vervolgens mijn hardlooprondje kan gaan lopen met de zon en de frisse zeewind in mijn gezicht, is dat helemaal een heerlijke start van de dag. Om nog niet te spreken over de rust die ik krijg als ik alleen onder de douche mag staan en manlief met zoonlief ondertussen naar het dorp fietst.
Het is zo anders dan ik me had voorgesteld. Ik had huwelijkcrisis nummer 2 verwacht. Komt ook omdat vorig jaar in ditzelfde huisje de kiem voor een dergelijke crisis is gelegd. Gelukkig is dit jaar totaal niet hetzelfde als vorig jaar. Dit jaar zit ik veel beter in mijn vel. Ik heb meer balans tussen werk, zorg en leven gevonden. En mijn streven naar tevredenheid op al die vlakken begint al aardige vormen aan te nemen. Bovendien sport ik. Begin 2008 was ik alleen maar moe en raakte ik van denken aan sporten al volledig in de stress. Als ik toen een spicegirl was geweest, had ik Miss Anti Sport geheten. Nu mag er een streep door die naam.
Toegegeven, ik ben nog geen topatleet. Maar wat niet is, kan nog komen, haha. Tja, je kunt maar beter een doel in het leven hebben. En aangezien mijn tienerdoel namelijk een klein leger op de wereld zetten die vervolgens de wereld mag gaan redden, geen haalbare kaart is gebleken – niet alleen ga ik geen heel leger baren, mijn kind mag zijn eigen levensweg uitstippelen -, ben ik op zoek naar nieuwe doelen. In de privé-sfeer dan, qua werk ken ik mijn doelen uitstekend. Het is alleen nog een kwestie van waarmaken.
Ik vrees dat het genieten gaat worden met een grote g. Een grote zachte g
“Mama, waar ben je?” Het stemmetje van mijn kleine schat klinkt door in het vakantiehuisje. Dat betekent familytime! Dus nog even relaxen, dan wat make-up op mijn licht gebruinde toet aanbrengen, misschien met zijn allen de bossen in om wat te voetballen, vervolgens proberen om onze kleine bengel een half uurtje te laten slapen en daarna met zijn allen op de fiets (mama op de bakfiets) naar het strandpaviljoen om op avontuur te gaan met de Vliehorstexpress. Vorig jaar hebben we dat niet gedaan, omdat onze zoon daar toen nog te klein voor was. Dit jaar is hij er groot genoeg voor. Ik vrees dat het genieten gaat worden met een grote g. Een grote zachte g.
Diana de Bont © 2009
