Column: Moeder van drie

Ik ruim het speelgoed wat verspreid ligt door de speelkamer op en stop het terug in de bakken. Ik schuif het lege ledikantje aan de kant en zuig met de stofzuiger alle achtergelaten kruimels op. Het weekend loopt ten einde. Boven zit mijn driejarige met papa voor de televisie bij te komen.
Met een lach op mijn gezicht denk ik terug aan het weekend. Het was een behoorlijk relaxed weekend. En dat met twee eenjarige kleintjes erbij. Dit weekend mocht ik moederen over drie. Dankzij het schema wat de eenjarige kleintjes vergezelde ging dat helemaal vlekkeloos. Nou ja, figuurlijk gesproken dan, want vlekken zaten er wel in de kleertjes, omdat één van de twee steeds een mondje terug gaf, wat te wijten was aan haar eigen gulzigheid. 
We hebben heerlijk gewandeld met de duowagen. Zoonlief heeft in de harde wind zijn vlieger kapot gevliegerd, maar het ijsje wat we daarna zijn gaan eten, deed hem dat voorval al gauw vergeten.

Het is grappig om te zien dat onze driejarige groot en klein tegelijk is. Groot in de zin van hulpvaardig, knuffelen en kussen, opletten of het ene meisje niet een speeltje van het andere meisje afpakt en als ze dat dan doet, het speeltje terugpakken en geven aan het andere meisje. Klein in de zin van lichtelijk jaloezie wat meestal de kop opstak op momenten dat het wel kon, niet tijdens het verschonen van de luiers of zo.
Gek eigenlijk, dat ik dit weekend veel relaxter vond dan ik normaliter onze weekenden vind. Zal het komen door het redelijk op tijd opstaan en naar bed gaan? Of door de regelmaat van de dag? Of door de familytime met het hele gezin? Of hebben de meiden gewoon een rustgevend effect op ons?

Onze vrienden pakken hun kinderen vol enthousiasme aan. “We hebben ze gemist. Hoe is het gegaan?” We vertellen ze over het weekend. Over hetgeen wat we nog niet tijdens de telefoongesprekken verteld hebben. We vertellen ze hoe heerlijk het was. “Dus jullie gaan binnenkort ook voor een tweede en een derde?” is de lachende vraag die volgt. Ik lach mee. Ik heb geen antwoord om te geven. Als ik nee zeg, doe ik iets teniet van de magie van dit weekend. Dat wil ik voorkomen. Het weekend heeft precies aan mijn verwachtingen voldaan. Dat dit betekent dat onze vrienden vaker een beroep op ons gaan doen, schrikt me allerminst af. Al droppen ze alledrie de kinderen (hun oudste logeerde elders) bij ons dan nog vind ik het prima. Al wordt het dan wel aanpoten met twee 3-jarigen. 

Op de weg naar huis geeft zoonlief het antwoord op al onze vragen. Als traktatie gaan we snacken.
“En weet jij waarom?” vraag ik met een blik op de achterbank.
“Ja.” klinkt het wijs. De stilte die daarop volgt, zorgt voor mijn vervolgvraag.
“Waarom dan?” Ik ben benieuwd naar wat hij te zeggen heeft.
“Omdat de baby’s weg zijn.” Zoonlief zegt het vol vastberadenheid. Mmm, welke les kunnen we hieruit trekken?