Ruim zeven maanden geleden beviel ik van het, in mijn bescheiden optiek, liefste jongetje ter wereld. Hij is simpelweg het allerleukste en het allermooiste wat mij ooit is overkomen. En dat zou ik het liefste iedere dag aan zoveel mogelijk mensen vertellen. Maar aan wie dan?
Want al tijdens mijn zwangerschap werd het me duidelijk dat er maar weinig thuisblijfmama’s (al dan niet parttime werkend) zijn hier in Roemenië. Of in ieder geval niet in deze stad, in mijn leeftijdscategorie en/of bevriend met ook maar iemand die ik hier ken. Ondanks dat Roemenië een van de meest ruime voorzieningen in Europa heeft als het aankomt op zwangerschapsverlof en ouderschapsverlof en aanverwante verloven lijkt de traditie hier in de stad toch nog steeds dat de moeder zodra het weer even kan aan het werk gaat, en dat opa en oma vervolgens de zorg voor de koters op zich nemen.
En dus ben ik vaak in gesprek met iemand die of niet weet hoe het is om te proberen je werk op tijd af te krijgen terwijl je een kind voedt en een was staat weg te werken, of met iemand die niet weet hoe het is om te proberen je kind voor te lezen en verse pasta te maken terwijl je een deadline moet halen. Ik ken na een x-aantal jaar hier best een hoop mensen maar als voormalig workaholic blijk ik voornamelijk bevriend te zijn met ehh…. andere workaholics. Die liggen nog in bed als ik al de eerste luier sta te verschonen, staan in de kroeg als ik al weer met een been in bed stap, rennen in het weekend de hele stad door om alle sociale contacten aan te halen en zitten overdag, als ik even rustig ga zitten met een kopje koffie en klaar ben voor een goed gesprek, u voelt hem al aankomen, op kantoor.
Dus toen mij gevraagd werd of ik zou kunnen schrijven over moederschap in Roemenië of over hoe het is om moeder te zijn in Roemenië was mijn eerste gedachte: “dat weet ik zelf niet eens, laat staan dat ik er iets zinnigs over zou kunnen schrijven”. Ik doe wat ik, met mijn Nederlandse achtergrond en informatie, denk dat goed is, maar of en hoeveel anders dat dan is dan de rest van de straat op opvoedkundig gebied uitspookt? Dat is potentieel natuurlijk een enorme slangenkuil, want als mijn kleine man over een hele tijd acte de présence geeft op de peuterspeelzaal, dient hij natuurlijk wel een beetje geïntegreerd te zijn. Of op zijn minst bewust van hoe verschrikkelijk niet-geïntegreerd hij is.
Kortom, ik moet gewoon op zoek naar al die andere Roemeense moeders. Een mooi project om over te schrijven. En er is hoop. Want één van mijn beste vriendinnen hier kan elk moment bevallen. En zij gaat net als ik straks zelf de kleine verzorgen en daarnaast vanuit huis werken. Dan heb ik in ieder geval alvast een partner in crime om al die andere Roemeense mama’s mee op te sporen…
