Mijn goede vriendin is inmiddels bevallen van een prachtig meisje. Dat het een meisje zou worden was overigens al maanden bekend. Helaas is het met name voor de vaders erg belangrijk om van te voren te weten of de nieuwe gezinsuitbreiding een meisje of een jongen wordt. Hoewel de emancipatie hier in de stad niet onder doet voor die in Nederland hopen veel mannen nog altijd op een zoon. Gelukkig is de man van mijn goede vriendin heel modern. Zijn initiële teleurstelling sloeg al snel om in trots op zijn twee vrouwen.
Hij heeft tijdens de bevalling heel wat lopen ijsberen, bezorgd als hij was om zijn dames. In de ontvangsthal van de kliniek wel te verstaan. Want bevallen doe je niet met je man erbij. Bevallen in aanwezigheid van je moeder, zus of een goede vriendin, terwijl je man ergens anders zenuwachtig naar de telefoon staart, wachtend op blij nieuws: het is typisch voor Roemenië. Kinderen krijgen en verzorgen, dat is iets waar mannen geen verstand van hebben, aldus een gemiddelde Roemeen.
Je zou kunnen beargumenteren dat ze daar ook nooit verstand van gaan krijgen als niemand ze ooit in de buurt van een kind laat. Maar er komt tegenwoordig hulp uit onverwachte hoek. Mannen die voor hun kind kunnen en willen zorgen worden steeds meer als sexy beschouwd. De winkelcentra worden in toenemende mate bevolkt door meiden die hun eigen salaris verdienen en dus helemaal niet op zoek zijn naar een vent om hun gezin te onderhouden, eerder naar een man die bereid is dat gezin te helpen laten draaien. Als mijn man zonder gene een snottebel wegveegt bij onze kleine heeft hij binnen een mum van tijd een stel aantrekkelijke dames om zich heen staan. Voor vrouwelijke aandacht flash je allang niet meer je creditcard, je toont gewoon je kind. Oké, je vader vindt je wellicht een watje als hij ziet dat jij als man zijnde daadwerkelijk een luier staat te verschonen. Helaas voor hem, de stand tussen de jonge vrouwen versus de oude mannen luidt momenteel 1-0
Een dag na de bevalling ben ik in de kraamkliniek op kraamvisite. In de kamer waar ik acht maanden geleden zelf ook verbleef, help ik nu mijn vriendin met de borstvoeding. Als er even later een boertje dwarszit mag ik demonstreren hoe dit probleem op te lossen. Daar loop ik dan met een klein baby’tje op de arm, waar acht maanden geleden mijn zus met mijn kleine baby op de arm liep. De trotse vader kijkt vanaf de andere kant van het bed toe. Bizar eigenlijk. Ik sta daar met dit meisje in mijn armen, zijn dochter. Terwijl hij haar nog niet eens vastgehouden heeft uit angst dat hij dat als man niet zou kunnen. Ondanks zijn protesten dirigeer ik hem naar een stoel en leg zijn kind in zijn armen. Een heel grote man met een heel kleine baby. Wat een prachtig beeld. Ik denk dat het wel goed gaat komen met de Roemeense vaders.
