Column: Hoop voor de toekomst

door Gastauteur

Mijn goede vriendin is inmiddels bevallen van een prachtig meisje. Dat het een meisje zou worden was overigens al maanden bekend. Helaas is het met name voor de vaders erg belangrijk om van te voren te weten of de nieuwe gezinsuitbreiding een meisje of een jongen wordt. Hoewel de emancipatie hier in de stad niet onder doet voor die in Nederland hopen veel mannen nog altijd op een zoon. Gelukkig is de man van mijn goede vriendin heel modern. Zijn initiële teleurstelling sloeg al snel om in trots op zijn twee vrouwen.
Hij heeft tijdens de bevalling heel wat lopen ijsberen, bezorgd als hij was om zijn dames. In de ontvangsthal van de kliniek wel te verstaan. Want bevallen doe je niet met je man erbij. Bevallen in aanwezigheid van je moeder, zus of een goede vriendin, terwijl je man ergens anders zenuwachtig naar de telefoon staart, wachtend op blij nieuws: het is typisch voor Roemenië. Kinderen krijgen en verzorgen, dat is iets waar mannen geen verstand van hebben, aldus een gemiddelde Roemeen.

Je zou kunnen beargumenteren dat ze daar ook nooit verstand van gaan krijgen als niemand ze ooit in de buurt van een kind laat. Maar er komt tegenwoordig hulp uit onverwachte hoek. Mannen die voor hun kind kunnen en willen zorgen worden steeds meer als sexy beschouwd. De winkelcentra worden in toenemende mate bevolkt door meiden die hun eigen salaris verdienen en dus helemaal niet op zoek zijn naar een vent om hun gezin te onderhouden, eerder naar een man die bereid is dat gezin te helpen laten draaien. Als mijn man zonder gene een snottebel wegveegt bij onze kleine heeft hij binnen een mum van tijd een stel aantrekkelijke dames om zich heen staan. Voor vrouwelijke aandacht flash je allang niet meer je creditcard, je toont gewoon je kind. Oké, je vader vindt je wellicht een watje als hij ziet dat jij als man zijnde daadwerkelijk een luier staat te verschonen. Helaas voor hem, de stand tussen de jonge vrouwen versus de oude mannen luidt momenteel 1-0

Een dag na de bevalling ben ik in de kraamkliniek op kraamvisite. In de kamer waar ik acht maanden geleden zelf ook verbleef, help ik nu mijn vriendin met de borstvoeding. Als er even later een boertje dwarszit mag ik demonstreren hoe dit probleem op te lossen. Daar loop ik dan met een klein baby’tje op de arm, waar acht maanden geleden mijn zus met mijn kleine baby op de arm liep. De trotse vader kijkt vanaf de andere kant van het bed toe. Bizar eigenlijk. Ik sta daar met dit meisje in mijn armen, zijn dochter. Terwijl hij haar nog niet eens vastgehouden heeft uit angst dat hij dat als man niet zou kunnen. Ondanks zijn protesten dirigeer ik hem naar een stoel en leg zijn kind in zijn armen. Een heel grote man met een heel kleine baby. Wat een prachtig beeld. Ik denk dat het wel goed gaat komen met de Roemeense vaders.

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Ouderschap na je scheiding

Ouderschap na je scheiding

Na je scheiding is eigenlijk niets meer ‘gewoon’. De structuur van je gezin staat op zijn kop, je hebt te maken met duizend juridische regeldingen, het verdelen van spullen en tijd, en daar bovenop komen de emoties van je kinderen, je ex en jezelf. Zie dan tussendoor...

Sam dopt haar eigen boontjes

Sam dopt haar eigen boontjes

Hieronder vind je een verhaal over Sam. Sam is 5 jaar en zit in groep 2. Alhoewel ze oogt als een zelfstandig meisje, maakt de juf zich zorgen over een aantal dingen. De juffrouw heeft vanochtend in de klas een verhaal voorgelezen over hoe mensen vroeger in hutten en...

Column: Black Sabbath, Frank Sinatra en Gangnam Style

Column: Black Sabbath, Frank Sinatra en Gangnam Style

Lang geleden, de kleurenfotografie bestond nét en na een jaar of tien waren alle herinneringen overtrokken met een doffe rode waas, was mijn moeder volksdansjuf. Er stond een indrukwekkende rij lp’s met dansmuziek in de kast, en soms, als onze broertjes...

Column: Ziekenhuis in Laos

Column: Ziekenhuis in Laos

'Broem broem. Stop, hier is het ziekenhuis. Is hier een dokter? Nee, kom kind. Deze dokter weet het niet, we gaan naar een ander ziekenhuis. Broem.' Zo speelt mijn dochter doktertje. En dat is helaas niet zo gek. Het is vrijdagavond zes uur, en we zijn moe maar...

Zindelijk worden zonder training

Zindelijk worden zonder training

Toen mijn kleine twee jaar en een week oud was, zaten we met z’n allen op de bank wat te praten. Mijn kleine scharrelde wat in de kamer rond. En ineens liep ze naar ons toe: 'Kijk, potje plast', zei ze. En dit is hoe ze zindelijk werd, ook de dagen erna. Ik was blij...

LEES GRATIS HET INTERVIEW MET ALFIE KOHN

Het interview met de grondlegger van het onvoorwaardelijk opvoeden in je mailbox? Je ontvangt meteen ook de gezellige Kiindnieuwsbrief vol inspiratie.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0