Je baby leert met zijn ogen. Door alles bij jou af te kijken. Hoe zit dat?
Moeder-en-baby-yoga op donderdagochtend. Vier moeders hangen in kikkerzit boven hun baby’s. Ik zit erbij en ik kijk ernaar. Mijn newborn hangt aan mijn borst, dus ik kan niet meedoen. ‘Geeft niets. Kijk gewoon extra goed’, sust de yogajuf. ‘Dan gaan je hersenen automatisch meedoen.’ Mij best. En weet je wat? Nog waar ook. En niet alleen ik, maar ook mijn baby deed yoga terwijl hij aan mijn borst hing. Door te kijken. Dubbel nuttig.
Kijken is helemaal niet zo passief als het lijkt. Je leert er heel veel van. En als je heel klein bent, zoals mijn pasgeboren baby, legt het misschien wel de basis voor later.
Lees ook dit: Hoe je baby leert vanuit de draagdoek
Wimbledon
Het is namelijk waar. Je hersenen doen mee als je kijkt. Vooral als je kijkt naar andere mensen. Uit wetenschappelijk onderzoek met MRI-scans blijkt dat als je iets ziet, dezelfde hersendelen actief zijn als wanneer je het doet. Volg je tennis, yoga of seks? Dan doet het stukje motorische besturing in je hersenen mee. Het schijnt dat je tennisniveau na het zien van een Wimbledon-wedstrijd meetbaar omhoog gaat, omdat je onbewust de bewegingen van de spelers meedoet. En als je bijvoorbeeld woorden in je hoofd zegt of zingt, is je spraakgedeelte wakker. Er worden nieuwe verbindingen aangemaakt in die gebieden. Daarom is het dus dikke prima als ik mijn mantra’s in stilte meedoe, of de houdingen van mijn vriendinnen van een afstandje gadesla.
Als een verliefde puber gaapt hij je aan
Lees in dit boek hoe prachtig babyhersenen werken.
Spiegelneuronen
De ogen van baby’s staan, als ze wakker zijn, vaak helemaal op scherp. Als een verliefde puber gaapt hij je aan. Zo checkt hij continue of alles goed is. Hij ‘leest’ de emoties op jouw gezicht, en imiteert die vervolgens tot in de puntjes. Dat gebeurt dankzij de zogenaamde spiegelneuronen. Die vrijkomen als we emoties bij anderen waarnemen, waardoor wij hetzelfde ook een beetje voelen. Bij de baby is de informatie over mama’s emoties van levensbelang, omdat hij de bevestiging nodig heeft dat hij veilig is. Maar dankzij die spiegelneuronen bouwt hij ook aan zijn eigen empathisch vermogen.
Gaze following
Wat hij nog meer doet, is het zogenaamde gaze following. Hij volgt jouw blik om te zien waar zij mee bezig is. Hij kan daardoor leren van jouw ervaring. Hoe cool is dat? Hij bekijkt wat jij doet, en weet vervolgens: mama heeft (oog)contact met dat mens met dat piepende ding in haar hand, of: ze legt al die knisperende, glimmende voorwerpen op dat bewegende lange zwarte apparaat, of: aha, die spullen zijn blijkbaar van haar. Daardoor leert hij over sociale omgangsvormen, over hoe je boodschappen doet, en dat hij die spulletjes ook mag oppakken. Net als mama, toch?
Alles net als mama. Dankzij het gaze following, de spiegelneuronen en de participerende hersengebieden. En nu weet je waarom het zo belangrijk is om je baby te leren door voor te leven. Daar hoef je niets extra’s voor te doen, behalve een fijn, liefdevol en bewust leven leiden misschien. Maar dat deed je natuurlijk al lang.
Meer lezen:
Melanie Visscher | Wat baby’s nodig hebben. Of volg haar online cursus.
Laura Markham | Ontspannen ouders, blije kinderen
Fotografie Nina Olivari
