Ons leven hangt aan een staalkabel, maar gevoelsmatig aan een zijden draadje. Onder ons is niets dan afgrond, wild water en puntige rotsen. Als we een fout maken vallen we te pletter. Met onze kinderen van 6 en 8 doen we een Via Ferrata in de Franse Alpen; een combinatie van klimmen en wandelen. Af en toe treffen we een ander gezin. Gelukkig maar, want soms denk ik dat we wel gek moeten zijn om dit te doen. Het zijn bijna nooit landgenoten trouwens, maar ja: de bergen zitten ons Nederlanders ook niet in de genen.
Toen we nog jong en onbezorgd – lees: kinderloos – waren, hebben we heel wat bergen beklommen. We fietsten illegaal door Tibet. ’s Nachts slopen we langs grensposten, waar dat overdag niet was toegestaan. Ons leven zat vol met dit soort spannende activiteiten.
En toen kwamen er kinderen…
In het begin kon het me niet veilig genoeg zijn. Altijd was ik bang dat hen iets overkwam. Ik heb zelfs eens bijna zo’n alarmdeken gekocht. Als je kindje zou stoppen met ademen zou er een alarm afgaan. Die wou ik, liefst vandaag nog. Want wat nou als..?
Durf je kinderen toe te vertrouwen aan het leven
Nooit vergeet ik de woorden van iemand die me dierbaar is: Je moet je kinderen durven toevertrouwen aan het leven. Gelukkig heb ik dat geleerd. Met vallen en opstaan, net zoals de kinderen zelf. Zij leerden al heel jong dat vallen ook oké was. Duizend keer heb ik m’n tong afgebeten om niet zo’n ‘Voorzichtig!’- moeder te zijn. Ik prevelde mijn mantra: ‘Vallen mag.‘ Kinderen moeten ervaring opdoen, zo “simpel” is het. Zelf doen en fouten maken horen daarbij.
Afgelopen zomervakantie vonden we het tijd om onze oude hobby weer op te pakken. Gordeltjes en helmpjes gekocht voor de kinderen, want veiligheid boven alles natuurlijk. Goed, mijn oude mantra voldeed niet daar, boven op de berg. Vallen was níet toegestaan. Maar: zelf doen wel. Zelf opletten en zorgen voor je veiligheid. Dat kan ook als je acht bent, of zes.
Op een Via Ferrata geldt: Altijd één haak aan de rots. En op twee punten gezekerd zijn is beter. Een enkele keer zijn de kinderen te enthousiast en willen ze de twee haken tegelijk verplaatsen. Dat betekent dat ze een moment niet aan de rots vast zouden zitten, en als je dan valt… Elke keer dat de haken verplaatst worden, kijken we dus mee. Met argusogen… Stop, kijk eens wat er gebeurt als je nu valt’ is voldoende, we klimmen veilig door. Stap voor stap, met ieder een kind vóór ons hebben we zo bergen bedwongen.
Het kind met de veilige ogen van papa of mama in de rug. Zo kun je samen klimmen: naar hele grote hoogten.
Jacqueline Barteling is moeder van twee jongens, en biedt training en coaching aan voor mensen die zichzelf wat meer rust gunnen. En ze is klimfanaat natuurlijk.
Blij met Kiind? Bestel het enige echte boektijdschrift Opvoeders en huttenbouwers nu! Perfect als cadeau of voor jezelf. Met het beste van vijf jaar Kiind en meer.
