Bij een derde zwangerschap weet je wat je kunt verwachten. Toch kan de baby voor een verrassing bij de geboorte zorgen! Of liever: de geboorte zelf kan verrassend zijn. Laetitia uit België ervaart haar bevalling als heel bijzonder.
Zwanger van ons derde kindje. Meisje of jongen? Geen idee. We houden van de verrassing bij de geboorte. Dit is mijn laatste zwangerschap.
Niet dat ik het bij drie kinderen wil houden, nee, dat niet. Als alles goed gaat, dan zouden we ook graag een kindje willen adopteren. We dromen van een lekker groot gezin, met gezellige drukte en mét diversiteit.
Deze derde zwangerschap is dus heel speciaal. Dit wordt niet mijn laatste kind, maar wel mijn laatste zwangerschap en bevalling. Ik geniet er intens van want ik voel me goed als ik zwanger ben. Dit leventje draag ik extra bewust in mij en alles voelt speciaal aan.
Vol vertrouwen
De bevalling ga ik vol vertrouwen tegemoet. Ik ben nieuwsgierig hoe het deze keer zal verlopen. Mijn eerste bevallingen zijn snel en vlot verlopen; kort en krachtig. Zou het deze keer ook zo soepel gaan? Of heel anders?
We zien wel; het is best spannend.
De oudsten zijn 9 dagen vóór de uitgerekende datum geboren en als ik aan 39 weken kom, word ik al ongeduldig.
‘Hé, lief mensje daar binnenin,’ denk ik, ‘ik zou je zo graag willen ontmoeten, alles staat hier voor je klaar, kom maar als je er klaar voor bent.’
Oh, ik verlang zó naar mijn baby! Zwanger zijn is leuk, maar die baby in je armen hebben is nóg zoveel beter…
Nog een paar dagen heb ik af en toe wat weeën die ik met enthousiasme verwelkom. Oefenweeën, valse weeën; ze stellen mijn geduld op de proef.
De bevalling begint
En dan is het zover. Middenin de nacht word ik rond 4 uur wakker. De avond ervoor had ik weer wat lichte contracties gehad, die weer weggeëbd waren. Maar nu komen ze zachtjes terug.
‘Hé, dat is fijn, lieve baby, ga je weer wat oefenen?’
Ik communiceer in gedachten met mijn kleintje en wieg zachtjes heen en weer. Ik ben zo blij dat die weeën weer beginnen, je weet maar nooit of het nu écht in gang schiet.
Na een half uurtje overweeg ik om mijn partner wakker te maken; ik ben zo opgetogen en wil dit met hem delen. Maar de weeën zijn zo zacht… Ik blijf dus lekker nog wat liggen en geniet van de deiningen in mijn lichaam.
Plots vloeit er water tussen mijn benen.
Dan maar toch mijn partner wakker maken!
‘Schat, de vliezen zijn gebroken, het gaat beginnen!’
Mijn geluk kan niet op – onze lieve kleine baby wil ter wereld komen, joepie!
Manlief vraagt of hij zijn vader al zou opbellen. Met de bevalling van onze dochter in gedachten zeg ik hem dat hij maar gauw belt want we weten dat het nu snel kan gaan.
Nu worden de weeën sterker.
Oef, ja, ik was even vergeten dat het toch wel stevig kon zijn!
De pijn wordt nu heel scherp, wat gebeurt er hier? Ik was zojuist nog blij dat de bevalling op gang is gekomen, maar nu is het wel heel intens. Als dit nog maar het begin is…
Hé, nu moet ik plots drukken?
Bel 112
We hadden een ziekenhuisbevalling in gedachten, dus een verloskundige hebben we nu niet bij de hand. Heel even ben ik in paniek, maar dan zeg ik aan mijn man:
‘Bel 112 maar, ons kindje zal hier geboren worden.’
Een tel later ben ik weer heel ontspannen. Ik beval gewoon thuis.
‘Kom maar, lief kind.’
Ik zet me instinctief op handen en knieën en wieg heen en weer. Een wee en even meepersen en daar is het hoofdje al. Ik zie de mooie spildraai van ons kleintje en aai zijn behaarde hoofdje.
Ik wacht even tot mijn ‘vroedman’ komt voelen of de navelstreng niet rond de nek van onze baby zit (want bij de bevalling van onze zoon was dat wél het geval). Alles is in orde en ik laat het lijfje los; het glijdt in de handen van mijn partner.
‘Het is een jongetje,’ fluistert mijn man. Onze zoon slaat zijn eerste kreet.
We liggen met z’n drietjes bij elkaar, amper 10 minuten na het breken van de vliezen. Het is exact 4u45. De ambulance is er (gelukkig) nog niet.
Mijn man en ik kijken elkaar aan. Dit is heel apart, heel intiem. Wellicht één van de sterkste momenten in ons leven. Het was niet voorzien om thuis te bevallen, hier hadden we ons niet op voorbereid, maar alles gebeurde zo oer-natuurlijk. We waren voorbereid op de verrassing van een jongen of een meisje. De verrassing die de geboorte zelf was, hadden we nooit bedacht.
Dit hebben wij samen gedaan en we zijn zo trots op elkaar. We kijken naar onze zoon die zo zacht en spontaan ter wereld kwam. Wat zijn we fier op hem!
Zal hij ook zo zacht en spontaan in het leven staan?
Lees ook:
Bevallen op eigen kracht, W. Schouten
