Column: Black Sabbath, Frank Sinatra en Gangnam Style

door Anita Borst

Lang geleden, de kleurenfotografie bestond nét en na een jaar of tien waren alle herinneringen overtrokken met een doffe rode waas, was mijn moeder volksdansjuf. Er stond een indrukwekkende rij lp’s met dansmuziek in de kast, en soms, als onze broertjes op bed lagen, schoven mijn moeder, mijn zusje en ik de salontafel aan de kant om de woonkamer om te toveren tot balzaal. We deden de Hoki Poki, de Driekusman, de Mayim (die ging zo lekker snel) en de Miserlou. Soms mochten we mee naar een echt dansfeest waar we met grote mensen konden dansen. En zowel mijn zusje als ik hebben jarenlang op volksdansen gezeten. Want zo ging dat bij ons thuis.

 

Mijn cassettebandjes met volksdansmuziek heb ik tot ver na mijn studententijd stukgedraaid. Maar inmiddels speelde ik basgitaar in een death metal band en ging ik liever naar superluide concerten dan naar suffige dansfeesten. Toch denk ik dat ik mijn muzikaliteit en mijn ritmegevoel aan mijn moeder te danken heb.

 

Wij hebben geen platenspeler in ons huis, geen vinyl. Als ik wil dansen met de kinderen dan gaat de salontafel aan de kant en zetten we de televisie aan. Via de laptop spelen we videoclips af op het grote scherm. Zelden volksdansmuziek, moet ik zeggen. Mijn zoon houdt meer van Gangnam Style (ja, nog steeds), van electronische dance, piano, van moderne Roemeense zigeunermuziek, van Black Sabbath, Frank Sinatra en van Plork en de Aannemers. De kleine meid danst op bijna alles. Van kinderliedjes tot vette industrial; als het swingt dan swingt zij mee.


Van kinderliedjes tot vette industrial, als het swingt dan swingt zij mee

Ze houden van zingen, mijn kleuter en mijn dreumes. Mijn zoon komt tegenwoordig soms met liedjes thuis die ik niet ken, maar hij zingt ze net zo lang tot we ze allemaal kunnen dromen. En als mijn pleegdochter begint met: “Saapie saapie heppe witte wol,” dan kan ik niet anders dan invallen. Het is ongetwijfeld waar dat sommige mensen geboren worden met een groot muzikaal talent. Maar als je het mij vraagt heeft iedereen muziek in zich. Het is een kwestie van dóen. Van dansen en zingen tot je een ons weegt.

 

Toch herinner ik me dat mijn zoon op de peuterspeelzaal soms ook last had van muziek. De peuterleidsters (superlief, maar niet erg toonvast) wilden af en toe wel eens een cd’tje opzetten voor de kinderen. En terwijl de meeste peutertjes dan vrolijk meezongen met de kinderpop van Studio 100, zat mijn zoon in een hoekje te wachten tot de herrie voorbij was. Het was hem te druk.

 


Mijn moeder, mijn zusje en ik schoven de salontafel aan de kant om de woonkamer om te toveren tot balzaal


Nou waren we laatst uit spelen bij een bevriend gezin uit de buurt en daar stond een radiozender met kindermuziek op. Het viel mij al na tien minuten op dat alle nummers op elkaar leken. De muziek klonk ingeblikt, de stemmen hysterisch, de teksten waren, nu ja, gewoon stom. En tot mijn groot genoegen zag ik dat mijn kinderen speelden alsof er helemaal geen muziek gedraaid werd. Pas toen ik thuis Rammstein opzette, werd er weer gedanst. Ook met goede smaak word je niet geboren. Da’s een kwestie van veel oefenen.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Boekrecensie: Als ik een geheimpje was…

Boekrecensie: Als ik een geheimpje was…

“Als ik een geheimpje waszou iedereen me fluisteren.Lippen dicht tegen je oorbliezen zo de woorden door.Haastig, met een warme mond,honderd keer de wereld rond.”Deze dichtbundel vol prachtige gedichten over geheimen is het startpunt van een goed gesprek....

Column: Alles onder controle

Column: Alles onder controle

Op sommige dagen vraag ik me af wie toch die vrouw is die naast me loopt in de spiegeling van een etalageruit. Ruim dertig plus, bloemetjesjurk, hoge hakken, een peuter in haar kielzog, een baby onder haar jas. Ze ziet eruit als een Echte Volwassene. Zo eentje die...

Column: Een nieuw jaar

Column: Een nieuw jaar

Ik houd van nieuwjaar. Ik ben geen oudjaarsmens. Als tiener verstopte ik me liever die laatste uren van het jaar om terug te kijken op alle gemiste kansen. Tijdens het vuurwerk barstte dan gelijk het gevoel van een ‘schone lei’ en nieuwe kansen in me los...

Column: Opruimen als acceptatie van je leven

Column: Opruimen als acceptatie van je leven

Toen mijn man overleed, sliep ons kind nog bij ons op de kamer, in een co-sleeper. De babykamer was deels af, maar verder kwam dat wel als hij op zijn eigen kamer zou slapen. Van uitstel komt afstel, zeker in deze situatie, en eerlijk gezegd heeft het me heel lang ook...

Column: Zwanger, tegen alle verwachtingen in

Column: Zwanger, tegen alle verwachtingen in

Vorige maand las je over het hormonencircus dat Lisa Wade inging om zwanger te worden. Deze maand het vervolg. Over verwondering, uitspraken, vrijheden en beloftes. Toen ik verliefd werd op Peter wist ik dat dit ook betekende dat ik waarschijnlijk nooit moeder...

Column: Aanbod en aanvaarding

Column: Aanbod en aanvaarding

We kennen een stel, ontmoet tijdens de 'Samen Bevallen' cursus van onze beide eerste kinderen, dat drie kinderen heeft. Een meisje, wat twee weken ouder is dan onze zoon, en nog twee meiden van net één jaar, een echte tweeling. Iedere keer dat ik ze zie, doe ik weer...

GRATIS EDITIE KIIND

Lees Kiind stiekem lekker gratis. Download editie OER! Je ontvangt meteen ook de nieuwsbrief vol inspiratie - waarvoor je je ieder moment kunt uitschrijven.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0