Brief aan mijn pasgeboren baby

Welkom lieve baby, lieve, lieve, lieve baby,

Ik zou het wel uit kunnen schreeuwen, maar ik ben er stil van.

Wauw. 

Daar ben je dan. 

Wat een bijzonder moment. Een paar minuten geleden was je er nog niet. Of nee, dat klopt niet. Je was er natuurlijk de hele tijd al. Zeker een maand of negen zijn wij al bij elkaar. Verbonden, verbonden door liefde, verbonden door leven, verbonden door onze lichamen.

Gisteren was je net zo levend als nu, en net zo aanwezig als vandaag. 

Mijn verlangen groeide om je te zien, om je tegen mijn hart te drukken en om je te ruiken

Ik ken je natuurlijk al lang. Ik ken je bewegingen, ik heb ze op de voet gevolgd. Ik ken je temperament, en ik weet het als je slaapt. Bewust en onbewust zijn we samen gegroeid. Met elke gram die jij aankwam, deed ik dat ook. Elke ontwikkeling gebeurde in mij, en in zekere zin was het dus ook mijn ontwikkeling. Terwijl mijn buik steeds dikker werd, en jij steeds meer ging lijken op de baby die je nu bent, groeide mijn verlangen om je te zien. Om je tegen mijn hart te drukken en om je te ruiken. 

En nu is het dus zo ver. 

Jij bent het.

Ik herken je meteen, maar toch zie je er anders uit dan ik me had voorgesteld. Meer, hoe zeg je dat? Meer jezelf. Echt een eigen ik-je. Wat ben je mooi, wat ben je onbeschrijfelijk mooi. 

Ik neem je bij mij. Kom in mijn armen. Ik breng je naar mijn hart. We zijn nog steeds verbonden. Mijn bloed stroomt in jouw aderen. Mijn DNA zit in jouw genen, en andersom. De navelstreng is als een brug tussen binnen en buiten de buik. 

Kom maar bij mij.

Maak je geen zorgen, het is goed. Ik ben het, mama. Je bent bij mij en ik blijf bij jou. Ik laat je niet in de kou, ik zal je beschutten tegen het licht, en ik bescherm je tegen andere mensen. 

Ik weet dat jij mij nodig hebt, net zoals ik jou nodig heb. Ik zie dat je bevestiging zoekt. De natuur begeleidt jou naar mijn borst. Die zal ik je geven. Je lijfje weet de weg. Luister maar naar je eigen wijsheid, lieve baby, dan lukt het. 

Je beentjes drukken je omhoog. Je mondje opent zich vol verwachting. Overspoeld door ontzag, bewondering, maar ook oneindig vertrouwen, aanschouw ik dit wonder. Aanschouw ik jou. 

Ondertussen reageert mijn lichaam automatisch. Mijn onderbuik herinnert mij eraan dat het einde van de reis nabij is. Mijn tepels lijken te zwellen en reiken bijna onzichtbaar naar je uit. 

Je hapt aan. Je drinkt. En drinkt. Een diepe zucht. Van jou of van mij? 

Ik kan mijn ogen niet van de jouwe afhalen. Het is alsof je door me heen kijkt, recht mijn hart in. Als een omhelzing van onze blikken. En dan besef ik het: wij blijven voor altijd verbonden. Ook als je straks je ogen sluit om tevreden in slaap te vallen en nog ver, ver daarna, ik zal hier zijn, voor jou.

Welkom, lieve baby. 

X mama