Column: Aanrommelen is leren

door Robert Tannemaat
Robert Tannemaat

Pfff. Afgelopen week had ik het idee dat ik ‘maar wat aanrommelde’. Als mens, vader en partner. Ik was druk met van alles tegelijk: maken en regelen van zaken voor onze nieuwe camperbus, zestien dingen door elkaar voor mijn werk (lijstjes maken en dan andere dingen gaan doen), niet vergeten om ook het konijn van de buren te voeren. En dat naast de dagelijkse huishoudelijkheden als opruimen, was opvouwen, de vaatwasser, afvalzakken, administratie…. Allemaal door elkaar, je kent het vast wel.

Simon en Sofie kwamen soms kijken, soms niet, vroegen soms om een knuffel of hulp en gingen dan weer verder met hun eigen spel. Zij maakten er geen probleem van, maar ik wel en werd daar niet blij van. Ik vond dat ik alles er maar een beetje bij deed, reactief reageerde op impulsen, waardoor ik er wel voor ze was, maar eigenlijk ook weer niet.

Aanrommelen vond ik het. Met een innerlijke kritische knagende zeurstem die mij dan vertelde dat ik toch eigenlijk écht iets anders moest gaan doen: meer aanwezig, duidelijker, meer samen met mijn kinderen, meer… Die zeurstem creëerde – hoe kan het ook anders – nog meer onrust in mijn hoofd: ja, maar ik wil dat nieuwe boekenplankje voor in de camper klaar hebben want dan is er weer iets van mijn lijstje af en heb ik tenminste het idee nog iets voor elkaar te hebben gekregen.

Waar haal ik vandaan dat ik altijd alles scherp en helder te moeten hebben?

Maar is het erg? Dat vroeg ik me gisteren af terwijl ik met een goede vriend in de sauna zat. Hebben mijn kinderen er last van? Als ik ze vrolijk rondom mij en mijn chaos heen zie dartelen, opgaand in hun eigen spel, lijkt het wel mee te vallen.

In een filosofische poging er een betekenisvolle draai aan te geven bedenk ik me dat druk bezig zijn en aanrommelen wellicht gewoon onderdeel is van het leven als ouders. En dat het van tijd tot tijd wellicht even noodzakelijk is om in onszelf de verwarring toe te laten, om vervolgens orde op zaken te kunnen stellen.

Net zoals bij het defragmenteren op die oude computers vroeger, in MS-DOS – de oervoorloper van Windows. Als je ‘defrag’ intypte kreeg je zo’n veld te zien met groene monochroom getinte blokjes die allemaal door elkaar stonden. In het begin leek het een rommeltje maar langzaam flipte alles op z’n plek tot een logisch en geordend geheel. Daarna liep de computer weer soepeler en sneller.

Ja, dat is het! In het echte leven gaat het ook zo. Waar haal ik vandaan dat ik altijd alles scherp en helder te moeten hebben? En dat ook aan mijn kinderen moet laten zien? Onzin. Zij rommelen hele dagen aan. Eindeloos blokjes verschuiven tussen chaos en orde. Leren heet dat volgens mij. Mijn aanrommelen is dus leren.

Weer wat geleerd.

Robert Tannemaat is naast vader en natuurliefhebber ook trainer en coach.

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Column: Robotmama met gevoel

Column: Robotmama met gevoel

'Welkom. In. Onze. Robot. Kapsalon. Ik ben uw dienaar. Van vandaag. Ik raad u. Ter behandeling. Van uw uitgedroogde slierten. Een conditioner. Aan. Maar allereerst. Een schuimige shampoo. Om uw groezelige hoofdhuid. Te reinigen. Bent u akkoord. Met deze. Procedure?...

Column: Loslaten

Column: Loslaten

Wanneer je binnen een relatie een kind opvoedt, zijn er vaak verschillen in opvoeding te merken. Er zijn altijd kleine dingen die je zelf anders zou doen. Nog los van de man-vrouw verschillen, die sowieso aanwezig zijn.Zoonlief is zes jaar oud. Een erg...

Column: Perfect ouderschap bestaat niet

Column: Perfect ouderschap bestaat niet

Sinds enkele weken staat met grote letters het logo van ons bedrijf GezinsGeluk.nu op onze camperbus. Gaaf natuurlijk, maar het maakt ook weer wat los om daarmee zo te gaan staan voor onze kijk op ouderschap. En of het nou echt zo is of alleen maar in mijn hoofd, ik...

Van nature goed: waarom we in de mens geloven

Van nature goed: waarom we in de mens geloven

Is een kind van nature goed, of juist tot slechtheid ‘geprogrammeerd’? Is het onze taak om onze kinderen in het gareel te houden, of zijn ze al beschaafd? De Correspondent publiceerde een heerlijk stuk over wat er gebeurt als je gewone kinderen in de wildernis...

Domino-effect van onveilige hechting

Domino-effect van onveilige hechting

Onveilige hechting – we zijn er maar druk mee. Hoe ontstaat een gehechtheidsrelatie bij een jong kind? Wat is het perspectief van onveilig gehechte kinderen? Psycholoog Femke van Roozendaal laat zien in deze long-read waarom de groep onveilig gehechte kinderen het...

Co-ouderschap zonder scorebord

Als je uit elkaar gaat, wil je vaak één ding: dat het goed blijft voor je kind. Dan komt er veel op je af. Papierwerk, emoties en nieuwe afspraken lopen door elkaar. In die fase kun je al bezig zijn met scheiding aanvragen, terwijl je hoofd eigenlijk vooral bij je...

LEES GRATIS HET INTERVIEW MET ALFIE KOHN

Het interview met de grondlegger van het onvoorwaardelijk opvoeden in je mailbox? Je ontvangt meteen ook de gezellige Kiindnieuwsbrief vol inspiratie.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0