Als moeder ben je nooit meer alleen

Ik hoor mijn voeten stappen over de houten bruggetjes, kikkers die in de gracht duiken, een kano die voorbij peddelt en een buurman die hout zaagt. Overal om mij heen kwetterende vogeltjes. Ik wandel zonder mijn dochters.

Tijdens mijn eerste zwangerschap werd ik op alle mogelijke manieren voorbereid op het moederschap. Gedurende de kraamperiode kreeg ik ook de nodige ondersteuning. Het was nogal een transformatie om moeder te worden. De kraamtranen vloeiden rijkelijk. Vol verwondering voelde ik de moederliefde door mijn aderen stromen, de melk uit mijn borsten vloeien en het kind in mijn armen liggen. Kon het leven nog volmaakter zijn?

Lees ook hoe heilzaam alleen zijn is in De negen magische maanden

Meer dochters, meer wasmanden vol

De vier jaren die zouden komen brachten mij nog meer dochters en uiteraard nog meer wasmanden vol vuile kleding. Alles wat mij van te voren werd verteld en beloofd over het hebben van kinderen kwam uit. Moederschap is het beste wat mij ooit is overkomen en natuurlijk heb ik momenten dat ik het even niet meer weet. Dat mijn batterij bijna leeg is en mijzelf afvraag hoe ik dit allemaal kan bolwerken. Maar als ik dan die guitige snoetjes zie voel ik dat dit het allemaal waard is.

Mijn moederhart draag ik altijd bij me

Helemaal alleen

Vandaag breekt het moment aan dat ik helemaal alleen ben. Na 6.5 jaar vol zwangerschappen en borstvoeding ben ik nu zonder kinderen of andere mensen. Een weekend lang om de woorden te schrijven die jij nu leest. Het is zo stil dat ik mijn eigen hartslag hoor en de adem die door mijn neus stroomt als ik even stop met typen. De afgelopen jaren was ik op vrijwel alles voorbereid: korte nachten, pleisters plakken, liters borstvoeding geven, open armen die altijd klaar staan om te knuffelen, zindelijkheid begeleiden, leren fietsen, de eerste schooldag, kleuterverliefdheid. Maar niet op dit! Om los van mijn gezin, los vn het moederen, weer even helemaal Marjolein te zijn. 

Het voelt onwennig, maar al snel voel ik dat ik het nog weet. Ik geef mij over aan de tijdloosheid zonder onderbrekingen. De muziek zet ik zo hard dat ik mijn eigen gedachten niet meer kan horen en alleen nog maar kan dansen. Ik swing met mijn ogen dicht door het huis en als ik me omdraai voel ik mijn vier meisjes om mij heen staan. Ze dansen met mij, in de zon. Een weekend lang fysiek gescheiden. Maar mijn moederhart draag ik altijd bij me. Mijn meisjes zijn slechts één dans verwijderd.

In december verzorgt Marjolein Vos van Wombfulness de ééndaagse retraite voor zwangere vrouwen. Voor wie rust en liefdevolle aandacht op wil zoeken tijdens haar zwangerschap, maar niet te lang van huis wil zijn.

Softe ouder, soft kind? Interview met professor Soenens

Waarom samen slapen met je baby juist veilig is