Column: Behoeden voor gevaar of zelf laten ontdekken?

door Marjolein Vos

Mijn buik en hart schieten in een kramp, wanneer mijn driejarige dochter op haar loopfiets richting een steile heuvel crost. Haar blonde piekhaartjes wapperen door de wind, haar hemelsblauwe ogen staan wijd open en haar tongetje steekt een beetje uit. Ze is gefocust op het willen afdalen en is helemaal aanwezig in het moment. Daar gaat ze, gekleed in een zomers jurkje en roze regenlaarzen, het kledingvoorschrift voor waaghalsjes.

Pas op!

Terwijl ik haar rustig aanschouw, schreeuwt de kramp in mijn buik ‘niet doen! Pas op! Wat als je valt? Kijk uit!’. Maar mijn stem zwijgt in alle talen en ik sta genageld aan de grond. Ik houd mijn adem in. Moet ik als moeder nu ingrijpen? Of kan ik mijn dochter het vertrouwen geven dat ze nodig heeft om de wereld te ontdekken? Ook wanneer ze het risico loopt dat ze valt?

Lees ook: Ronja de RoversdochterHet laatste kind in het bosWat mag…? Wat kan…?

De ogen van mijn dochtertje twinkelen en het tongetje rolt van de ene naar de andere mondhoek om zo haar in balans te houden. Maar dan worden haar lippen op elkaar geperst en vliegen haar wenkbrauwen omhoog. Een tak, die zij niet had zien liggen, verschijnt opeens in haar waarnemingsveld. In haar poging deze te ontwijken, verliest ze haar evenwicht en valt ze van haar loopfiets. Daar ligt ze. Huilend met twee opengeschaafde knieën onder aan de heuvel.

Troost

Ik ren naar haar toe, neem haar in mijn armen en houd haar stevig vast. De kramp in mijn buik verzacht en ik voel liefde door heel mijn lijf verspreiden, zoekend naar een weg om mijn meisje te troosten. Mijn hart fluistert haar toe, dat ze nu veilig is, dat mama er voor haar is, dat haar pijn en verdriet er helemaal mogen zijn en dat haar tranen mogen vloeien als balsem voor haar ziel. Het kleine schokkende lijfje voel ik tegen mij aan vloeien. Ze staat het zichzelf toe om deze korte gebeurtenis, met een explosie aan emoties, helemaal te doorvoelen en er uiting aan te geven. Ook ik voel bij mijzelf wat haar val met mij doet. Ik wil mijn kinderen de ruimte geven die zij nodig hebben om de wereld waarin zij leven volledig te kunnen ervaren. Uiteraard wel binnen bepaalde grenzen.

Ik neem haar in mijn armen en houd haar stevig vast

Zo accepteer ik het bijvoorbeeld niet dat de meisjes in onze tuin aan de waterkant spelen. Maar een hek zetten we niet neer. Ook vind ik het prettig als de meiden met twee handen aan hun stuur fietsen, maar word ik niet boos als ze even willen uitproberen wat er gebeurt als je één hand loslaat. En zo mag mijn driejarige meisje zelf ervaren wat er kan gebeuren als je van een helling afroetsjt met een loopfiets.

Zelf ontdekken

Vallen hoort bij het leven

Ze richt haar hoofd op en haar rode betraande ogen kijken me aan. ‘Gaat het liefje?’ vraag ik. Ze zegt niks, staat op en strompelt naar haar fietsje. Ze kijkt omhoog naar de heuvel, zucht en loopt met haar loopfiets weer naar boven. Daar aangekomen kijkt ze me aan, zucht eens diep, glimlacht dan en rijdt opnieuw van de helling af. Vol ontzag kijk ik hoe ze vastberaden naar beneden fietst. Zonder twijfel of angst. Zij is hier op aarde voor één ding en dat is het leven in haar volle glorie volledig te leven.Vallen is daar een groot onderdeel van. Zo ook opstaan. En je gevoelens voelen. Niks vallen, je vermannen, je tranen verkroppen en stil blijven staan. Mijn dochter laat zien wat moed daadwerkelijk betekent.

Een grote glimlach op beide gezichten verschijnt, wanneer ze beneden is en naast me staat. ‘Zullen we nu je knietjes even schoonmaken?’ Ze knikt en pakt mijn hand.

 

Marjolein Vos blogt ook veel prachtigs. Nog meer over haar vind je op wombfulness. Tijdens het Kiindweekend van 25-27 mei verzorgt ze een prachtige vrouwencirkel. Erbij zijn? Wees heel snel!

Verder lezen

Ronja de Roversdochter van Astrid Lindgren

Het laatste kind in het bos’ van Richard Louv

Wat mag…? Wat kan…? van Marianne de Valck

11 gevaarlijke dingen die je gedaan moet hebben voor je groot bent

‘Kijk, ik heb mijn haar geknipt’ – Reageren op een ontdekkend mensje

Softe ouder, soft kind? Interview met professor Soenens

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Systemisch kijken: wat miste jij zelf als kind?

Systemisch kijken: wat miste jij zelf als kind?

In de kindertijd kun je een hoop op je schouders krijgen. In een familiesysteem doet het ertoe dat iedereen op zijn eigen plek staat. Daarom is systemisch kijken naar jouw gezin van herkomst belangrijk. Sta eens stil bij wat jij als kind vroeger hebt gemist, over hoe...

Waarom peuters niet op een strafstoeltje horen (ook niet heel even)

Waarom peuters niet op een strafstoeltje horen (ook niet heel even)

Op een ouderavond vroeg de juf van mijn kleuter: ‘Kinderen van 0 tot 7 jaar willen van alles en ze doen ook van alles. Wat hebben ze nodig om te dóen?’ Het onderwerp was de wil. Er werd van alles geroepen: zelfvertrouwen? Een plan? Een doel? Dat was het allemaal niet....

Column: Dertig jaar liefde

Column: Dertig jaar liefde

'Mam?’ -‘Ja?’ Kinderbedtijd. Ik zit op mijn bed een tijdschrift te lezen en mijn oudste zoon is nog even naast me gekropen. ‘Als Kika een oud omaatje is, woont ze dan nog bij ons?’ Ik leg mijn tijdschrift weg en kijk hem aan. ‘Ik denk het wel. Dan zit ze denk ik heel...

Hoe help je je boze kind met zelfregulatie?

Hoe help je je boze kind met zelfregulatie?

Het maakt niet uit wat je doet. Je kind lijkt een tijdbom en kan ieder moment afgaan. Je hebt alles al geprobeerd maar niets werkt. En eigenlijk was dat altijd al zo, maar het wordt alleen maar erger. Je kind is boos. Om niets. Of wel om iets? Moet je kind zich maar...

‘Niet huilen, het is niet erg’: Over huilen en zelfvertrouwen

‘Niet huilen, het is niet erg’: Over huilen en zelfvertrouwen

Als je kind huilt, dan is de eerste ingeving vaak om hem of haar er vanaf te helpen. Huilen is voor velen een lastige emotie. Opvallend is dat onze eerste neiging is om het huilen te laten stoppen. ZSM. Want; als de tranen weg zijn, is het verdriet over. Toch?...

Nachtangst en dromen: zó zorg je voor een rustige nacht

Nachtangst en dromen: zó zorg je voor een rustige nacht

“En, heb je nog gedroomd vannacht?” Dat is een vaste vraag aan onze ontbijttafel. Ik analyseer mijn dromen graag en als me dat niet lukt, stel ik me voor dat ik die nacht op reis ben geweest naar een andere dimensie om eens te kijken hoe het leven daar reilt en zeilt....

LEES GRATIS HET INTERVIEW MET ALFIE KOHN

Het interview met de grondlegger van het onvoorwaardelijk opvoeden in je mailbox? Je ontvangt meteen ook de Kiindnieuwsbrief vol inspiratie (uitschrijven mag).

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0