Column: De middagdut in Laos

door Nynke Bos

Mijn collega verschijnt op het werk met wallen onder haar ogen.  Zo moe is ze,  ze was graag vroeg naar bed gegaan gister. Maar ja, haar kinderen waren weer eens niet voor half 11 in bed te krijgen. Ze hebben zoveel energie die kleuters,  ze rennen maar rond.  Vanmorgen was de energie echter ver te zoeken. Om 6 uur gaat de wekker, maar uitgeslapen waren ze nog niet. Met slaperige oogjes zitten ze in de klas. Gelukkig gaan ze straks een dutje doen.

Een gemiddelde kleuter heeft ongeveer 11 à 12 uur slaap nodig. Over hoe die uren verdeeld zouden moeten worden over een etmaal kan ik weinig informatie vinden. Kijk naar je kind, is eigenlijk de boodschap van ieder opvoedforum. Ik zou zelf het liefst zien dat mijn kinderen van 7 tot 7 slapen, maar met half 8 tot half 7 zal ik het moeten doen. Ook goed. In Laos bestaat een heel ander slaapritme.

Op de school waar ik werk wordt veel tijd vrijgemaakt voor de verzorging van de kinderen.  Er wordt een vers bereide snack geserveerd, warme lunch opgediend, daarna worden de kinderen uitgebreid gebadderd en omgekleed. En dat allemaal voor half 12, want dan is het toch echt tijd voor een dutje. Een dut mag ik wel zeggen want het duurt minimaal tot half 3 voor er enig teken van leven te bespeuren valt in de klassen.

Dan is het wederom snacktijd en tijd voor het hoogtepunt van de dag: de haren van alle meisjes worden keurig ingevlochten. Nu hebben mijn oudste twee kinderen de pech dat ze niet gemaakt zijn voor middagdutjes. We hebben ze een jaar of twee geleden afgeschaft omdat beide kinderen zo chagrijnig wakker worden na een middagdut dat we tot het avondeten met loeiende sirenes opgescheept zaten. Van het avondeten knapten ze dan weer zo op dat ze ‘s avonds met geen stok in bed waren te krijgen. Wat een verademing, een leven zonder middagdutjes. Een gezellige middag en een avond voor onszelf. Dus ook in Laos doen mijn oudste kinderen geen middagdutje.

Alsof we nog niet genoeg opvielen met ons wit -zijn, haal ik iedere ochtend de kindjes uit de klas om samen te spelen, te schommelen, een wandelingetje te maken en te knuffelen. Als om half twee mijn eigen werk weer wat van mij verwacht gaan de kinderen muisstil terug naar hun klas om nog een uur te kleuren of te lezen tussen hun slapende klasgenootjes en vaak ook slapende juffen. Een klein cadeautje op een werkdag. Een behoorlijk contrast met het Laotiaans slaapritme, waar de gemiddelde Lao de rest van zijn leven bij zweert.

Van de collega’s met kinderen onder de acht snap ik dat ze overdag moe zijn van hun tot ‘s avonds laat rondrennende kroost. Maar zij zijn absoluut niet de enigen die hun hoofd op willekeurige momenten van de dag voor onbepaalde tijd te rusten leggen. Op bureaus in de werkruimte liggen mensen te slapen, op de grond in de schoolbieb en in de Kindergarten zoeken collega’s een lekker bed om tussen de slapende kleuters een ongestoorde dut te doen. En ook buiten school wordt slapen als gepaste activiteit gezien. Op de markt tussen of bovenop eigen koopwaar,  in een hangmat in de tuktuk,  achter de kassa wachtend op een klant.

Ik houd het zelf bij ons Hollandse slaapritme en geniet ervan om om half vier ‘s middags een gewassen en gepoederde baby op te halen, een van melk en rijst voorziene blije jongen en een prachtig ingevlochten meisje!

Nynke reist met partner en drie kleine kinderen naar Laos om daar minimaal een jaar als vrijwilliger les op een school te geven.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Zo help je kinderen hun conflicten op te lossen

Zo help je kinderen hun conflicten op te lossen

Of we het nu willen of niet: conflicten horen bij het leven. De één wil dit, de ander dat. Bij kinderen kan een conflict heel snel hoog oplopen. Vaak eindigt het doordat de één volhoudt en de ander opgeeft. Dan heb je één winnaar en één verliezer. Herkenbaar? Kinderen...

De rijkdom van opa’s en oma’s om je heen

De rijkdom van opa’s en oma’s om je heen

Tijdens de Kinderboekenweek van 5 t/m 16 oktober 2016 staan opa’s en oma’s centraal, onder het motto Voor altijd jong. Dat is een mooi moment om eens te bekijken hoe we omgaan met verschillende generaties. Hoe belangrijk zijn opa’s en oma’s zijn in het leven van...

Column: Remigratie

Column: Remigratie

Op ochtenden dat mijn man onze peuter uit bed haalt, herhaalt zich vrijwel altijd hetzelfde ritueel. Mijn zoon, die graag wil dat ik ook uit bed komt, loopt naar mijn nachtkastje en pakt als eerste mijn bril. Vervolgens doet hij verwoede pogingen deze bril bij mij op...

Cadeau-inspiratie voor de feestdagen

Cadeau-inspiratie voor de feestdagen

Het is voor velen van ons best een opgave ieder jaar. Want wat geef je jouw schatten van kinderen die stiekem al zoveel hebben? Je wil graag dat ze er wat aan hebben, dat het aanzet en inspireert tot eindeloos durend spelen en je wil misschien ook graag dat het...

Column: Voorleven, zo de ouden zongen

Column: Voorleven, zo de ouden zongen

We laten onze thuisgeprinte kaartjes scannen en we mogen naar binnen. Rijksmuseum, here we come! Thijn en Noek lopen ieder met een iPod en volgen de aanwijzingen op van het digitale familiespel, dat ons belooft een aantal geheimen van het museum te zullen verklappen....

Kleine racistjes: wat is ons eigen aandeel?

Kleine racistjes: wat is ons eigen aandeel?

Onze kinderen zijn geen kleine racistjes. We willen onze kinderen immers opvoeden tot respectvolle wijze volwassenen, die hun medemensen gelijkwaardig behandelen, of ze nu wit, zwart of iets daar tussenin zijn. Maar is dat wel reëel? Zonder dat we er erg in hebben,...

0