Column: Eenvoudig leven

door Marlies Hanse

Zes jaar geleden vertrokken hij en ik naar het Duitse Osnabrück. Hij danste in het theater, ik tikte vanuit smoezelige cafeetjes verhalen. Na wat omzwervingen langs Duitse theaters en twee kinderen rijker, vertrokken we een jaar geleden met z’n vieren naar de wereldstad Berlijn. Hij nam afscheid van de danswereld met haar onregelmatige werktijden en we namen onze intrek in een appartement van 43 vierkante meter in hartje centrum. Onze veilige haven in de drukke stad. Knus, overzichtelijk en eenvoudig.

Een zelfontworpen uitklapbed in de woonkamer met aan weerszijden plaats voor een paar lievelingskledingstukken. Stapels boeken in elke hoek, een ronde tafel met vier stoelen en een mand duplo. In de keuken een kleine koelkast, een oud kookstel en een keukenplank met vijf borden, acht schaaltjes, zes bekers en twee wijnglazen. Een ledikant, een peuterbed, een leeshoek en een stapel puzzels in de enige slaapkamer die het appartement rijk is.

We namen onze intrek in een appartement van 43 vierkante meter

De eerste periode was verre van een succesverhaal. De kinderen maakten elkaar wakker, ons uitklapbed bleek toch niet zo stevig te zijn als we gedacht hadden, we misten een balkon en als de irritaties hoog opliepen leek de ruimte nog een paar vierkante meters in te leveren. Meer dan ooit dachten we er over om de handdoek in de ring te gooien en op zoek te gaan naar andere woonruimte.

Naarmate de maanden verstreken en alles meer op z’n plek viel, begonnen we de voordelen te zien van ons kleine huis. We hebben geen ruimte voor extra spullen, dus kopen we nauwelijks iets nieuws. Handig voor onze portemonnee, maar het levert vooral rust op. Weten dat je leeft met een fractie aan spullen die je ooit bezat en toch tevreden zijn, maakt gelukkig. We zijn letterlijk dichterbij elkaar. Soms een uitdaging, vaak heel fijn. Jammer dat we geen balkon hebben, laat staan een tuin, maar het betekent wel dat we er meer dan ooit met elkaar op uit gaan.

Berlijn met zijn oneindige mogelijkheden, fantastische speeltuinen en talloze kindercafés voor druiligere dagen. We genieten volop, maar als we ’s avonds op ons uitklapbed een kop thee drinken, dromen we er op los. Wat als we zouden neerstrijken op een plek waar de zon vaker schijnt? Waar we middenin de natuur kunnen leven? Hoe zou het zijn als de weken van onze kinderen gevuld zouden zijn met stranddagen, oneindig veel tijd om te spelen, stapels boeken en bergwandelingen? Hoe zou het zijn als ze zich niet hoeven te conformeren aan een schoolcurriculum? Zou het ons lukken om tussen de bedrijven door ook nog geld te verdienen?

Berlijn is ons tussenstation. Hier leren we tevreden te zijn met minder en samen te leven op een paar vierkante meters. Hier merken we dat eenvoud iets moois is en dat we daar niet minder, maar juist meer van willen.

Marlies Hanse werkt als freelance journalist en woont met haar man en twee kinderen (4 & 1) in Berlijn. Op Instagram deelt ze graag foto’s over haar leven vol bewustzijn, minimalisme en unschooling. 

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Column: Veters strikken

Column: Veters strikken

Al een aantal decennia kan ik mijn veters strikken. In het begin was het wel moeilijk. Het was veel oefenen waardoor ik soms geen tijd meer had om een mooie puzzel te maken. Ik heb een vrij gevoelige huid, het schuren van de veters over mijn...

Column: Kont spoelen (over een vluchteling in je huis)

Column: Kont spoelen (over een vluchteling in je huis)

Met een klein rubberen bootje vaar je de grote wilde zee over, niet wetende of je überhaupt de overkant zal halen. De reis is levensgevaarlijk en achterblijven is geen optie, want in je land is het oorlog. Samen met mijn kinderen kijk ik naar het journaal. We praten...

Goede voeding: Wat heeft jouw kind nodig?

Goede voeding: Wat heeft jouw kind nodig?

Misschien nog wel meer dan volwassenen hebben kinderen behoefte aan goede voeding en voldoende voedingsstoffen. Een kinderlichaam moet immers in twintig jaar tijd uitgroeien van een baby tot een volwassene. Dit kost veel energie en bouwstoffen. Ook hier geldt: des te...

Ubuntu: samen ben je heel

Ubuntu: samen ben je heel

Ubuntu is een (Zuid-)Afrikaanse filosofie en betekent zoveel als 'Ik ben omdat wij zijn'. Dat staat haaks op onze westerse mentaliteit die meer gemeen heeft met de op individualisme gebaseerde filosofie 'Ik denk dus ik ben'. Ga maar na. Hoe vaak los je iets zelf op,...

Lezerspost: Je oogst wat je zaait

Lezerspost: Je oogst wat je zaait

In de opvoeding van je kind, laat je je leiden door je eigen overtuigingen, wat wil jij je kind mee geven voor de toekomst, wat geeft je je kind mee op de weg naar zelfstandigheid de weg naar volwassenheid, de weg naar een gelukkig leven.Ook ik heb mijn eigen...

Column: Het zit in de genen

Column: Het zit in de genen

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik niet zo'n moeder ben. Je weet wel, zo'n moeder die vindt dat ze het allerslimste kind van de wereld heeft. Nee, zo'n moeder ben ik niet. Verre van dat.Natuurlijk doet mijn kind ook wel slimme dingen. Ik herinner me die momenten...

LEES GRATIS HET INTERVIEW MET ALFIE KOHN

Het interview met de grondlegger van het onvoorwaardelijk opvoeden in je mailbox? Je ontvangt meteen ook de Kiindnieuwsbrief vol inspiratie (uitschrijven mag).

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0