Column: Eeuwig ontspullen

door Robert Tannemaat

Ik voel mij af en toe net de Don Quichot van ‘clutter’; strijdend tegen de te grote hoeveelheid in mijn ogen onnodige (kinder)spullen in ons huis. Speelgoed, kleren, knutselwerkjes, kleine frutsels… de bakken, stapels, manden en kasten lijken zich vanzelf te vullen.

En dat terwijl we ons, voor de geboorte van onze eerste, voornamen weinig en in ieder geval alleen van dat houten en verantwoorde speelgoed te kopen. Ze had toch immers niets anders nodig dan liefde, aandacht en wat voedsel. Als ik nu in ons huis kijkt lijkt niets minder waar te zijn; ik zie veel meer dan hout en ‘verantwoord’.

Daarom zijn we aan het ont-spullen. Al vijf jaar. Regelmatig gaat het voorspoedig. Maar soms werkt de voordeur ineens beter dan de achterdeur. Totdat ik weer genoeg heb van het schijnbaar nutteloos opruimen, plek maken voor de nieuwe spullen en mijn tijd graag nuttiger wil besteden. Aan genieten bijvoorbeeld.

We zijn al vijf jaar aan het ontspullen

Soms doen ze ineens lekker mee met opruimen. Zo verzamelde Sofie een hele stapel boeken die ‘wel weg mogen papa’. Geraakt door haar betrokkenheid bij mijn weggooidrift keek ik haar glimlachend aan en viste nog even snel haar lievelingsboeken uit de stapel. Maar vergaren van speelmateriaal vindt ze leuker. Zo kwam ze vorig jaar stralend thuis van de rommelmarkt in de straat met een enorme plastic autobaan. ‘Kijk eens papa. Gratis gekregen van de buurvrouw!’ ‘Ja,’ denk ik dan, ‘daar is de buurvrouw vast heel blij mee’.

Spullen erin gaat makkelijk en vanzelf, daar hoeven we geen moeite voor te doen. Maar diezelfde spullen er weer uit krijgen vraagt wel veel tijd en aandacht.

Tijdens het ruimen komen we er zo nogal eens achter dat spullen een wat belemmerende emotionele waarde hebben gekregen: ‘Van mijn peettante gekregen toen ik voor het eerst op kamers ging’, ‘gevonden toen ik op reis was daar-en-daar-in-dat-verre-land-toen-ik-nog-vrij-was-en-geen-kinderen-had’ of ‘haar eerste romper/broekje/sok/slabbetje/t-shirt/jurkje (*snik*)’.

Allerlei spullen mogen dan niet weg, ook al zijn die lang niet aangeraakt. Terwijl we tegelijkertijd allemaal blij worden van een functioneel leeg en opgeruimd huis. Het verlangen naar orde, rust en ruimte botst dan met melancholie en moeilijk kunnen loslaten.

Zo komt het dat ik nog steeds regelmatig struikel over die grote plastic autobaan.

Wil je wel graag spullen? Kijk dan snel in onze vernieuwde duurzame webwinkel!

Robert Tannemaat is naast vader van Simon (2) en Sofie (5) en natuurliefhebber ook trainer en coach bij De Groeierij voor krachtig ouderschap en gelukkige gezinnen. 

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Column: Loslaten

Column: Loslaten

Wanneer je binnen een relatie een kind opvoedt, zijn er vaak verschillen in opvoeding te merken. Er zijn altijd kleine dingen die je zelf anders zou doen. Nog los van de man-vrouw verschillen, die sowieso aanwezig zijn.Zoonlief is zes jaar oud. Een erg...

Column: Ontspanning in de draagdoek

Column: Ontspanning in de draagdoek

‘Maar het is gewoon niet eerlijk! Het gaat me nooit lukken!’ Roos kijkt me boos aan. Er is iets onduidelijks met de juf, rekenwerkjes die nog niet af zijn en dat er geen tijd meer is omdat de week bijna voorbij is. En het feit dat ze gister veel te laat op bed lag...

Voorleven en jezelf voeden – uitdagende praktijkopdracht!

Voorleven en jezelf voeden – uitdagende praktijkopdracht!

We kunnen lang denken en praten over onszelf voeden als ouder, over loskomen van oude overtuigingen en voorleven wat we belangrijk vinden. We kunnen ook gewoon aan de slag gaan. Net als onze kinderen, wanneer ze volledig opgaan in het tekenen, spelen of huttenbouwen....

Column: Een diner van Jan Steen

Column: Een diner van Jan Steen

We komen terug van een weekendje weg. Het is bijna tijd om te eten, en de kids rennen vol energie rond. We ruimen de spullen uit de bus op en aansluitend koken we wat. Soep met van alles wat over is van het weekend. Terwijl het ratelen en zingen doorgaat, proberen we...

Column: Samen slapen met een groot kind

Column: Samen slapen met een groot kind

Samen slapen – bij ons al jaren vanzelfsprekend. Ook met een groot kind. Al bijna 5 jaar ligt hij tussen ons in: de jongste. Het is zo fijn wakker worden naast mijn zoon. Eerlijk is eerlijk, naast hem is het zelfs leuker wakker worden dan naast mijn man. Vergis je...

Autisme begeleiden met natuurlijk ouderschap

Autisme begeleiden met natuurlijk ouderschap

Autisme en natuurlijk ouderschap: het klinkt als een onlogische combinatie. Een kind met autisme vraagt om duidelijkheid, heel veel extra informatie geven die voor andere kinderen vanzelfsprekend is. Autisme begeleiden bestaat volgens de bestaande methodes, zoals Geef...

LEES GRATIS HET INTERVIEW MET ALFIE KOHN

Het interview met de grondlegger van het onvoorwaardelijk opvoeden in je mailbox? Je ontvangt meteen ook de Kiindnieuwsbrief vol inspiratie (uitschrijven mag).

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0