Column: Even flink zijn

door Robert Tannemaat

Het is de tweede ochtend deze week dat ik Simon naar de Zonnestraaltjes breng en hij niet wilt dat ik wegga. ‘Bij jou blijven’ zegt hij huilend en klampt zich aan mij vast. Ik voel me vrij machteloos, maar wil dat niet laten zien. In plaats daarvan doe ik hard mijn best om zo zeker en rustig mogelijk over te komen. En zolang ik alleen met hem ben gaat dat best aardig.

Ik wil niet dat hij leert dat ik wegga als hij verdrietig is

Dat verandert als er een hulpvaardige juf bij me komt staan voor de overdracht. Het wordt niet uitgesproken en het is zeer waarschijnlijk zo dat ik het mij inbeeld, maar ik krijg het gevoel dat ik door moet zetten en ‘even flink moet zijn’. Zodat hij ‘er aan went’. Dit is een ingebakken overtuiging. Maar dat is niet wat ik wil. Ik wil niet dat hij eraan went dat ik wegga als hij verdrietig is en mij nodig heeft. Waarom zou ik hem daaraan moeten laten wennen? Ik wil dat hij zich gesteund en veilig voelt.

Van buiten zie ik er rustig uit, maar van binnen voel ik me onzeker; zal ik gaan of blijven? Ik besluit nog even te blijven. ‘Ammehoela!’ denk ik nu met hervonden kracht. Als je je kind dagelijks een pak slaag geeft went het ook en wordt hij vast flink, maar dat wil nog niet zeggen dat hij daar wat aan heeft! Ik besluit trouw te zijn aan mijn gevoel (ook een vorm van flink zijn)… en blijf bij Simon.

En dan is daar ineens het moment dat het oké voor hem is dat ik ga. Hij is gaan spelen. Buiten teken ik op het raam in de condens die ik met mijn adem maak een hartje en een auto en een boom en een motor. Dat is ons ritueel. Simon staat binnen op de vensterbank en benoemt enthousiast wat ik teken. De juf staat achter hem. Misschien moest zij ook even flink zijn en voelde zij zich net zo onzeker. Het is een oer-thema wat we hier aanraken: alleen gelaten worden en vertrouwen moeten vinden in onszelf.

Samen met een andere vader loop ik naar onze fietsen. ‘Lastig, hè?’ zegt hij. ‘Ja. Lastig,’ beaam ik. ‘Ik kan hem toch niet zomaar achterlaten als hij zo verdrietig is?’ Hij herkent het. We zijn het er over eens dat we er goed aan doen er voor onze kinderen te zijn als ze dat nodig hebben. Ik voel me opgelucht. Gelukkig heb ik ‘even flink zijn’ losgelaten.

Robert Tannemaat is naast vader van Simon (1,5) en Sofie (4) en natuurliefhebber ook trainer in groei en gelijkwaardige samenwerking.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Wichtelen, een lief gebaar op donkere dagen

Wichtelen, een lief gebaar op donkere dagen

Vind jij de winter, ondanks de feestdagen, een donkere en soms zelfs sombere tijd? In Scandinavische landen komt er in de winter een Wichtelmannetje op bezoek. Speciaal om een lichtpuntje te brengen in de donkere tijd. Lichtpuntjes in de vorm van wat liefdevolle...

Column: Ik zie je

Column: Ik zie je

Eén van de fijne onverwachte pleziertjes van groter wordende kinderen is dat je leukere films gaat kijken. Exit Bob de Bouwer en Nijntje. Enter Star Wars en de Hobbit. Met Thijn en Noek keken we pas naar Avatar. De jongens hadden plezier en verdwenen in het sprookje...

Opstaan! Rituelen in de ochtend

Opstaan! Rituelen in de ochtend

Opstaan! Het valt niet altijd mee. Waar kinderen doorgaans een hekel aan hebben, is de grens over moeten van iets ouds en vertrouwds naar iets nieuws. Dit kan van alles zijn: stoppen met spelen om aan tafel te gaan, van binnen naar buiten gaan, naar bed gaan of juist...

Omgangsvormen – wat geef je mee?

Omgangsvormen – wat geef je mee?

Omgangsvormen meegeven aan je kinderen klinkt zo simpel: je voedt ze op tot fatsoenlijke mensen die weten hoe het hoort. Maar hoe zit het met authenticiteit en met de autonomie van het kind? Laat je je kind de gedwongen smakkerds van die ouwe tante ondergaan? Zijn je...

12 tips om met je boosheid om te gaan

12 tips om met je boosheid om te gaan

Ons drama-moment van de dag is vaak wanneer mijn dochter uit school komt. Zodra ze me ziet, wordt ze boos en verdrietig. Ik zie dat ze haar boosheid en verdriet opgespaard heeft. Mijn eerste neiging is nog steeds om 'Argh, daar gaan we weer!' te denken, maar ik...

Column: De baby en de malloot

Column: De baby en de malloot

Na een gaar regelnachtje (baby drinkt vaak om productie op te krikken – met resultaat) en een voeding vanochtend is de kleine helemaal tevreden. Hij gaat languit en ontspannen over mijn schoot liggen. De gedachte komt in me op dat ik normaal gesproken nu als een...

GRATIS EDITIE KIIND

Lees Kiind stiekem lekker gratis. Download editie OER! Je ontvangt meteen ook de nieuwsbrief vol inspiratie - waarvoor je je ieder moment kunt uitschrijven.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0