Column: Ik zie je

door Jeroen de Jong
jeroen de jong

Eén van de fijne onverwachte pleziertjes van groter wordende kinderen is dat je leukere films gaat kijken. Exit Bob de Bouwer en Nijntje. Enter Star Wars en de Hobbit. Met Thijn en Noek keken we pas naar Avatar. De jongens hadden plezier en verdwenen in het sprookje over natuur versus machine en liefde versus controle. Maar ik werd vooral geraakt door hoe de vonk tussen de twee hoofdpersonages overspringt en welke woorden daarbij horen. Geen klef ik hou van je, geen prinses in de nood, maar twee gelijkwaardige, strijdbare geliefden. En in plaats van ‘ik hou van je’ zeggen ze iets veel sterkers en persoonlijkers tegen elkaar: ‘ik zie je.’

Ik moest denken aan Jan Geurtz die in zijn boek ‘Het einde van de opvoeding’ schrijft: goed kijken is waarnemen zonder oordelen. Dat geldt voor kijken naar je geliefde en het geldt net zo goed voor kijken naar je kinderen. Pas als ik mijn hoofd leeg maak van mijn eigen gedachten of oordelen, kan ik onbevangen kijken naar een ander. En de ander zien zoals die is. Gewoon kijken, zonder te interpreteren, in te vullen of mijn eigen verhaal er van te maken. En vooral zonder het beter te weten en in te grijpen. Op die manier kunnen de kinderen hun eigen spel spelen en hun eigen ruzies uitvechten. En pas als ik vind dat het echt de verkeerde kant op gaat, grijp ik in.

Goed kijken is waarnemen zonder oordelen

Maar dat is niet altijd even makkelijk. Noek heeft een periode gehad dat hij hard roepend door het huis liep, met al zijn energie tegen me aan botste of in mijn oor begon te schreeuwen. Ik ergerde me aan zijn gedrag en uitte die frustratie regelmatig op een manier die het niet echt beter maakte. Ik verloor mijn geduld, riep net zo hard terug of sloot me er helemaal voor af. En er veranderde niets natuurlijk. Totdat een vriend zei dat ik hem wat meer ruimte moest gunnen. Ik nam afstand, stapte uit de conflicten en keek zonder oordeel naar zijn gedrag. En toen zag ik niet meer het schreeuwen en stampen, maar vooral zijn energie en zijn humor. Ik zag hem weer zoals hij was. Ik zag de echte Noek. En dat maakte een wereld van verschil.

Noek voelde zich gezien en bloeide op. De scherpe randjes van zijn gedrag gingen eraf en hij werd zachter en toegankelijker. Zonder zijn energie te verliezen. Ons probleem was geen probleem meer. En als bonus kreeg ik een groot cadeau. Ik kon de energie en humor van Noek er bij mezelf ook veel meer laten zijn. Want wat mij irriteerde aan het gedrag van Noek, bleek vooral een stuk levenskracht die ik zelf – mede door een intensieve reorganisatie op mijn toenmalige werk – even kwijt was.

Nu schreeuwen en stoeien we regelmatig samen door het hele huis of liggen we blauw om een grap waar niemand anders iets van begrijpt. Ik zie hem, ik zie mezelf. En zo stuiteren we samen verder.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Langvoeden – gek of gewoon?

Langvoeden – gek of gewoon?

Ik ben op een verjaardagsfeest en de woonkamer zit vol gasten. Mijn zoon van 14 maanden is moe en klimt op mijn schoot. Ik weet wat er gaat komen en nog voordat hij een duik in mijn shirt kan nemen, probeer ik hem af te leiden. Dat lukt niet. Hij probeert toch een...

Column: Anders opvoeden dan mijn vader deed

Column: Anders opvoeden dan mijn vader deed

Ik loop met mijn vader door het glooiende Zuid-Limburgse landschap. Terwijl we de hellingen van de Sint Pietersberg opklimmen hebben we het over de baby die over zo'n vijf maanden geboren zal worden en die van mij een vader en van hem een opa gaat maken. Dat gesprek...

Column: De driejarigengroep

Column: De driejarigengroep

Vandaag is het zover. Zoonlief gaat voor de eerste keer naar de driejarigengroep van de peuterspeelzaal. Leuk voor hem. Minder voor mij. De driejarigengroep vindt namelijk plaats op de ochtend van de dag die wij meestal samen doorbrengen.Vorige week heb ik de...

Column: Waardering werkt

Column: Waardering werkt

Thijn zit met de blokken te spelen. Hij is twee jaar oud en bouwt een tunnel, een brug of een kasteel - of alle drie tegelijk - waar de rails van zijn houten trein onder door kan rijden. Wendy zit met een slapende, pasgeboren Noek op schoot en een vriendin verbaast...

Column: Leg je je kind je eigen principes op?

Column: Leg je je kind je eigen principes op?

Als mens en als moeder heb ik allerlei toffe ideeën over wat belangrijk en goed is in het leven. Je ontwikkelt in de loop van de tijd een visie die je steeds verder aanscherpt en indien nodig hier en daar herziet. Daar vloeien weer principes en overtuigingen uit voort...

Column: Trip down Memory Lane

Column: Trip down Memory Lane

Ik zit klaar om een nieuwe column te gaan schrijven. Het is donderdag, een dag die ik zo koester: alleen thuis voor mijn eigen werk. Even niets moeten, maar doen waar ik blij van word. Meestal heb ik even een tijdje aanrommelen nodig om van de ‘ik moet’- in de ‘ik...

0