Dit is mijn leven. Met de kinderen fiets ik door de grauwe straten van Berlijn. De zon heeft zich al dagen niet laten zien, het is een paar graden boven nul en het miezert. We zijn vergeten onze handschoenen aan te trekken en we moeten nog boodschappen voor het avondeten in huis halen. Er staan geen kikkererwten meer in het schap, de rijen voor de kassa’s zijn lang en de kinderen moeten plassen. Boodschappen afrekenen, snel weer op de fiets. Het is harder gaan regenen en de schemering heeft ingezet.
Twee weken geleden stapten we op het vliegtuig naar Mallorca. We aten tortilla’s en fruit op een bankje in de haven van Palma, zwommen in ons ondergoed in de warme zee en klauterden over rotsblokken naast ons vakantiehuisje. We drentelden door een ingedut dorpje, luisterden naar de avonturen van Pippi Langkous tijdens autoritjes over het eiland en stroopte onze mouwen op als de zon achter de wolken tevoorschijn kwam.
Twee kinderen op zoek naar schelpen, wij hardop dromend over onze toekomst
Als we thuis komen, zijn we doornat. Snel een pan soep op het vuur, kinderen onder de douche en in hun pyjama op de bank een filmpje kijken. Roerend in de soep haal ik een paar keer diep adem. Ik woon in Berlijn, waar het zes maanden per jaar koud en grijs is, en altijd druk. Soms dagdroom ik over een huisje in de vrije natuur en een warmer klimaat, de andere dag over een leven dicht bij onze families. Maar vandaag ben ik hier: natgeregend, een tikkeltje chagrijnig en roerend in een pan soep zonder kikkererwten.
Na het voorlezen, knuffelen en zingen, zit ik zoals elke avond in het donker op de leesstoel in de kinderkamer. Terwijl ik wacht tot de kinderen slapen, waan ik mezelf weer op het verlaten strandje waar we met z’n vieren twee weken geleden in het zand zaten. Majestueuze bergen als uitzicht, zeewater zacht golfend over onze blote voeten. Twee kinderen op zoek naar schelpen, wij hardop dromend over onze toekomst. De regen klettert tegen het raam, op de weer-app zie ik dat het morgen nog kouder is dan vandaag.
Jaïr tippelt op zijn tenen naar me toe en legt zijn hoofd tegen mijn borst. ‘Mama, ik vind jou de allerliefste,’ fluistert hij. ‘Ik blijf voor altijd jouw kind.’ Ik slik de brok in mijn keel weg, de tranen springen in mijn ogen. Ik kus zijn blonde krullen en houd hem stevig in mijn armen. Als hij slaapt, leg ik hem voorzichtig terug in zijn bed. Ik aai Evy over haar zachte wangen en leg pop nog wat dichter tegen haar aan. Dit is mijn leven.
Marlies Hanse werkt als freelance journalist en woont met haar man en twee kinderen (4 & 1) in Berlijn. Op Instagram deelt ze graag foto’s over haar leven vol bewustzijn, minimalisme en unschooling.
