Column: Van school ophalen in Laos

door Nynke Bos

Als ik mijn kinderen naar school breng loop ik altijd even met ze mee naar binnen. Tas neerzetten,  misschien nog een plas en zeker nog een dikke knuffel. Even acclimatiseren en samen kijken we in wat voor activiteit er vandaag ingevoegd dient te worden. Het is niet altijd makkelijk voor peuter en kleuter om achtergelaten te worden tussen hun Lao klasgenootjes en Lao juffen.

Het tijdstip waarop ik mijn kroost weer ophaal wisselt. Het hangt af van mijn werkrooster. Soms ligt de helft van de groep nog te dutten op de matjes, soms wordt er net gesnackt. Ik kan mijn dochter ook aantreffen tussen de benen van de juf terwijl haar haar kunstig wordt ingevlochten. Ben ik aan de late kant dan liggen de kleuters op hun buik een letter te schrijven of zitten ze keurig op een rij tot honderd te tellen. In welke toestand ik ze ook aantref, ik laat mijn kinderen hun activiteit afronden voor ik ze meeneem. Omdat mijn kinderen uit zichzelf weinig vertellen over hun turbulente schooldag vind ik het prettig om in ieder geval een aanknopingspunt te hebben om over hun schoolse activiteiten te kunnen praten.

Na een aantal weken gedoogbeleid krijg ik viavia het verzoek van de juf om deze storende gewoonte af te leren. Ik kan mij maar beter gedragen als een normale Lao ouder. De volgende dagen observeer ik eens grondig hoe een normale ouder zich hier gedraagt in de Kindergarten.

‘s Morgens vroeg, zo tussen half acht en half tien wordt de scooter of auto bij het hek geparkeerd, al dan niet met ronkende motor. Het kind wordt met koffer en al aan de andere kant van het hek gezet. Het loopt zelf naar de klas of wordt door de ouder begeleid tot de deur. Als het kind tegenstribbelt krijgt het een extra duwtje om de drempel over te komen. Indien nodig wordt het huilend en gillend aan de juf afgegeven die het kind probeert te troosten. Baat dat niet, dan wordt het kind streng toegesproken door de juf en een tijdje genegeerd tot het zichzelf kalmeert.

Omdat de school geen vaste begin- en eindtijd heeft (de school fungeert als voor- en naschoolse opvang), is het tussen drie en zes uur een komen en gaan van ouders. De scooter of auto wordt weer bij het hek geparkeerd en de ouder klopt op de deur van de klas. Aan het hoofd dat door de kier verschijnt weet de juf welk kind ze naar huis moet sturen. ‘Go home’ gebiedt ze vriendelijk doch dwingend, het huiswerkschriftje toewerpend. Het kind laat alles waar hij mee bezig was vallen en wordt met een beetje geluk opgevangen bij de deur, of het loopt zelf naar de ronkende auto waar de ouder wacht.

Hoe gezellig ik het haal- en brengritueel ook vond, ik moest de juf gelijk geven dat het erg ongebruikelijk was. Ik kon me zelfs voorstellen dat het als storend kon worden ervaren. Als leerkracht vond ik het zelf ook niet altijd even prettig als ouders net te lang in de klas bleven hangen. Kinderen gedragen zich toch net anders wanneer de ouder in de buurt is. Nu moet ik er ook nog bijvertellen dat ik mijn kinderen niet alleen kwam ophalen. Ik had de baby bij me. Een hele gezellige eigenwijze vrolijke baby die als jongste leerling van de Kindergarten is uitgeroepen tot schoolmascotte en zich daar ook naar gedraagt. Zodra ik de klas instapte met de baby op de arm draaiden alle hoofdjes onze kant op onder een luid ‘CECILE!’. Hoe subtiel ik ook probeerde mijn dochter of zoon te bereiken, onderweg hingen er zeker tien kinderen om ons heen om hun kiekeboe- of kielekiele-skills los te laten op de baby. Zette ik haar in een hoekje neer om dit te voorkomen, dan vertrok ze als een speer richting speelgoedkast en trok daar alle lawaaierige speeltjes overhoop. Hilariteit alom.

Schoorvoetend moet ik toegeven dat ik dat als leerkracht zelf ook niet zo op prijs zou stellen. Maar ik weiger mijn kinderen bij het hek af te zetten of ze midden in hun activiteit de klas uit te laten sturen.

Tegenwoordig spiek ik eerst voorzichtig door het raam van de kleuterklas. Wordt er gesnackt of geschreven, dan loop ik door naar de peuterklas. En ik kom voortaan zonder de populaire baby de klas in. ‘Cecile?’ gonst het door de groep. ‘Cecile?’ Ik ben snel, bijna onzichtbaar. Maar ik ben er wel!

Nynke reist met partner en drie kleine kinderen naar Laos om daar minimaal een jaar als vrijwilliger les op een school te geven.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Column: Hand vast

Column: Hand vast

Als vanzelf laat ik mijn vingers in je hand glijden. Het voelt zo vertrouwd: jij en ik. Ik moet stiekem lachen om hoe je me een tikkeltje nerveus en op je hoede door het drukke verkeer leidt. In jouw ogen loop ik, na al die jaren, nog steeds dromend door het leven. Je...

Stiekem doen en liegen – Astara over ouderschapskwesties

Stiekem doen en liegen – Astara over ouderschapskwesties

'Het is hoe ze het aanpakt: ik moet er eigenlijk om lachen. Tegelijkertijd maak ik me er zorgen om. Mijn dochter pakt als ik even niet kijk, of boven ben, snoepjes of koekjes uit de kast. Natuurlijk zie ik het: is het niet aan kruimels op haar kleren of een open...

Column: Mazzelkont

Column: Mazzelkont

Het is stralend weer en de luiers zijn op.  Mijn zoon is in januari twee geworden dus het is wel eens tijd om het zonder te proberen. Beide dochters hielden het snel droog, maar ik heb wel eens horen zeggen dat ik met een jongen veel en veel meer moeite zou gaan...

Column: Moeder van drie

Column: Moeder van drie

Ik ruim het speelgoed wat verspreid ligt door de speelkamer op en stop het terug in de bakken. Ik schuif het lege ledikantje aan de kant en zuig met de stofzuiger alle achtergelaten kruimels op. Het weekend loopt ten einde. Boven zit mijn driejarige met papa voor de...

Bevallen met respect

Bevallen met respect

Bevallen is oer. Bevallen is kwetsbaar. Bevallen gaat over kracht, intimiteit, respect. Respect voor de natuur, respect voor de wijsheid van de baby en de moeder die samenwerken bij het bevallen, en voor de wijsheid van degene die de vrouw ondersteunt bij het...

Mijn zoon wil in een jurk naar school, wat nu?

Mijn zoon wil in een jurk naar school, wat nu?

De foto waarop de zoon van Martin Gijzemijter in een jurk staat te stralen ging flink rond op social media. Naast hele negatieve reacties en enthousiaste reacties, was er nog een derde geluid te horen: 'Er waren ook reacties waar ik geen raad mee wist, en dat was de...

LEES GRATIS HET INTERVIEW MET ALFIE KOHN

Het interview met de grondlegger van het onvoorwaardelijk opvoeden in je mailbox? Je ontvangt meteen ook de Kiindnieuwsbrief vol inspiratie (uitschrijven mag).

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0