De heerlijke Instagram-plaatjes van #wildandfree kinderen die op dinsdagmorgen schelpen zoeken op het strand, het ene na het andere kunstproject afronden en zich ongehinderd door wie of wat dan ook urenlang bezig houden met hun eigen interesses, raken een gevoelige snaar. Op het moment dat ik van andere moeders begrijp dat de scholen in onze buurt in Berlijn nou niet bepaald een doorslaand succes zijn, schieten deze beelden met hernieuwde kracht door mijn hoofd. Avond aan avond lees ik de blogs van homeschooling mama’s uit Amerika, Engeland en Australië. De postbode bezorgt het ene na het andere boek over self-directed learning van deskundigen als Peter Gray en John Holt.
Nooit naar school
Na een paar weken research zijn we het er over eens: onze kinderen gaan nooit naar school. Ze mogen zich in hun eigen tempo ontwikkelen en alle tijd steken in de onderwerpen waar ze enthousiast over zijn. We willen meer van de wereld zien, meer tijd met elkaar doorbrengen en zelf de regie voeren over hoe we ons leven invullen. Leerlingvolgsystemen, toetsen en verplichte schooluren? Liever niet. We dromen over een langzaam leven in Spanje of Portugal, leggen contacten met gelijkgezinde gezinnen en stuiten op alternatieve parttime scholen die onze visie op leren onderschrijven. Ons leven als homeschoolers begint langzaam vorm te krijgen.
Wat is het beste?
Tot we totaal tegen de verwachtingen in een baanaanbod uit Nederland krijgen en besluiten onze Zuid-Europa plannen op te schorten. Opnieuw onderzoeken we onze opties. Thuisonderwijs kan in Nederland, maar we ontdekken al snel dat de kinderen die thuisonderwijs krijgen niet bepaald talrijk aanwezig zijn. Ondertussen heeft Jaïr heeft het maar over één ding: als we verhuizen, wil hij ein-de-lijk naar school. We vragen ons steeds vaker af of we er goed aan doen hem thuis te houden. Natuurlijk, we hebben van alles aan te merken op het schoolsysteem. En ja, we hebben dromen die er net even wat anders uitzien. Maar nu het puntje bij het paaltje komt rijst de vraag: wat is nu, in deze situatie, het beste voor ons kind?
Een plekje
Op het laatste nippertje schrijven we Jaïr in op de plaatselijke dorpsschool. Niets geen speciaal sausje, niks niet nooit naar school. Een heel gewone dertien in een dozijn basisschool. Algauw komt hij thuis met enthousiaste verhalen én vieze broeken. Dat onze nieuwe buurjongens naar dezelfde school gaan, vergroot de feestvreugde. Af en toe vraag ik Jaïr of hij een ochtend thuis wil blijven, maar daar moet hij niets van weten. Ja, soms vind ik het best lastig dat onze vrijheid ingeperkt is door de verplichte schooluren en ik trek heus mijn wenkbrauwen wel eens op bij het één of ander. Misschien komt er ooit nog wel eens een moment dat we kiezen voor een leven zonder school, maar nu ben ik vooral dankbaar dat mijn kind na een pittige verhuizing opnieuw zijn plekje heeft gevonden.
Marlies Hanse werkt als freelance journalist en woont sinds kort weer in Nederland met haar man en twee kinderen (5 & 3). Op Instagram deelt ze graag foto’s over haar leven vol bewustzijn en minimalisme.
