Bij mijn voeten kriebelen kleine kindertenen. Mijn benen zitten muurvast gevlochten in kleuterbenen. Het hele bed ligt vol dekens, kussens, kruiken, lijfjes en ledematen. Rechts van mij draait Layla zich om en vraagt met slaperige doch dwingende stem of ze in mijn arm mag liggen. Links van mij voel ik Zora rechtop gaan zitten. Haar zoektocht naar mijn borst eindigt in een kopstoot. Een pijnscheut schiet door mijn hoofd. Zora begint te huilen. De botsing van onze hoofden schudt iedereen wakker. Terwijl ik mijn rechterarm onder een tegenstribbelende Layla vandaan haal om mijn linkerborst te ontbloten, zie ik in mijn ooghoek blonde piekharen te voorschijn komen. Iedereen heeft nu haar ogen open. Het kabouterlampje gaat aan. ‘Goedemorgen allemaal!’ Papa staat al vrolijk naast de bedstee.
Een bed vol dromen
Heel even sluit ik weer mijn ogen en probeer de ik mijn dromen van deze nacht voor mijn geest te halen. Dromen die mij over de hele wereld laten reizen, door dimensies en andere tijden, naar het einde van het universum en terug. Maar mijn dromen vullen geen kinderbuikjes.
‘Ik heb honger.’
‘Mag ik wat eten?’
‘Ik wil pappie.’
‘Mag ik een appel?’
‘Mamamamamamamama.’
Ook handig om te lezen: Borstvoeding, Cosleeping with your baby.
Gapend en in mijn ogen wrijvend sta ik achter het gasfornuis te roeren in de pap. Naast de rozijntjes en de gojibessen zie ik een stukje slaap in de havermout verdwijnen. Moederliefde uit zich in veel voedzame vormen. Het vuur dat raast onder de pan, het geborrel van de waterkoker, de doos duplo die omver wordt gegooid, Layla die inmiddels schreeuwt om haar flesje pap en Zora die inclusief poepluier aan mijn nachtjapon hangt. De ochtendkakofonie aan sensaties is iedere dag opnieuw een gezegende reden om uit bed te komen. Het gas draai ik uit.
Kindvrije minuutjes
Tijd voor mijn vijf heilige minuten zonder kinderen aan mijn lijf onder de douche. Het warme water dat over mijn moederlichaam druppelt creëert een aangename ruimte. Heel even zijn mijn benen, borsten, buik en billen alleen van mij en daar geniet ik met volle teugen van. Daarna trek ik snel mijn kleren aan en klamp ik de kinderen weer vast aan mijn benen. Zonder mijn dochters om mij heen voel ik mij allernaaktst ongemakkelijk. Ze zijn de diamantjes aan mijn lange rok.
Marjolein Vos blogt ook veel prachtigs. Nog meer over haar vind je op wombfulness.
