jeroen de jong

Column: Ontspanning in de draagdoek

‘Maar het is gewoon niet eerlijk! Het gaat me nooit lukken!’ Roos kijkt me boos aan. Er is iets onduidelijks met de juf, rekenwerkjes die nog niet af zijn en dat er geen tijd meer is omdat de week bijna voorbij is. En het feit dat ze gister veel te laat op bed lag speelt ook mee natuurlijk. ‘Kom hier,’ zeg ik. Ze twijfelt even, maar klimt toch op schoot. Ze vouwt haar benen in elkaar, legt haar hoofd op mijn schouder en begint te snikken. ‘Oh, kon ik je af en toe nog maar in een draagdoek proppen. Dat zou toch heerlijk zijn.’

Laatste keer in de draagdoek

‘Weet je de laatste keer nog dat ik bij je in de doek zat?’ De tranen zijn inmiddels opgedroogd en het onafgemaakte rekenwerk is niet meer belangrijk. De laatste keer in de draagdoek. Roos was ruim vier jaar oud en was eigenlijk al lang veel te groot voor onze ringsling met stoere blauw-witte camouflageprint. Maar ja, we gingen naar een bruiloft in Frankrijk. En op de feestlocatie konden we Roos niet in bed leggen. Dus het werd toch de draagdoek. Na een zomeravond muziek, lekker eten, romantiek en wensballonnen tilde ik Roos op en wurmde ze zich in de sling. Het was heerlijk om er na al die tijd weer zo dicht tegen me aan te hebben. Ik voelde haar letterlijk ontspannen. En na wat rondlopen viel ze in slaap. Rustig, ontspannen en loeizwaar. ‘Ja, dat weet ik nog. Mijn rug doet er nog zeer van.’

Roos geeft me een kus en staat op. ‘Ik ga weer spelen,’ zegt ze. En hop daar rent ze met haar lange benen en wapperende haren het huis door en de trap op naar boven. ‘Doe rustig’, roept haar oudere broer die aan de keukentafel zit te blokken voor zijn Franse toets. ‘Lukt het?’ vraag ik aan Thijn. ‘Nee, ik ben moe en ik kan me niet concentreren.’ Nog eentje die gister te laat naar bed is gegaan. ‘Wil je ook even op schoot?’ vraag ik lachend. ‘Of in de draagdoek?’ Thijn kijkt me aan alsof ik mijn verstand verloren heb.

Ontspanning

Het was zo makkelijk met die draagdoek. Kind erin, aantrekken, rondlopen. Instant ontspanning en plezier. En wat was ik trots toen ik Thijn – twee dagen oud – voor het eerst ronddroeg. Nu ga ik achter hem staan en leg mijn handen op zijn schouders. Ik begin langzaam te masseren. Zijn schouders, zijn nek, zijn rug. Ik voel ontspanning in zijn lijf. Net als veertien jaar geleden tijdens al die gebroken nachten. ‘Ik ben moe,’ zucht Thijn. ‘Tijd om even pauze te nemen’, zeg ik terwijl ik mijn armen om hem heen sla. Thijn leunt achterover tegen me aan. ’Even bijkomen en dan ga je zo weer verder.’ De draagdoek is weg, maar zo gek veel is er eigenlijk niet veranderd.

Jeroen de Jong is vader van Thijn (2002), Noek (2005) en Roos (2008) en inspireert mannen de beste vader uit zichzelf te halen via praktijkvader.nl.

Ook een draagdoek? 

Grotere kinderen in de draagdoek