Column: Je ouders zijn je wortels

door Nelleke Bos

Vandaag is een vierdagje voor mij. Dit is de negende verjaardag van mijn vader die ik zonder hem meemaak. Hij is in het rijtje voorouders gaan staan, in plaats van een levend mens te zijn. De herinneringen blijven, cliché als het is. De vrienden die al zijn verhalen van onze kindertijd uit hun hoofd kenden, de borrelhapjes met zoveel guitig plezier in de kamer neergezet, de wijn die vooral ‘s middags al gedronken mocht. Ja, ik houd van mijn vaders verjaardag.
Rouw is een gek ding. Het leven gaat verder, en is zelfs heerlijk. De scherpte van het missen slijt weg, jaar na jaar. En toch.

Fijn om te lezen: Ik had je nog zoveel willen zeggen, Een boom vol herinneringen.

Sinds de dood van mijn vader telt mijn leven drie verhuizingen, een nieuwe liefde, een stiefdochter, een zoon, twee nichtjes plus een neefje, twee geschreven boeken en zoveel meer gepubliceerde artikelen. Stuk voor stuk door hem ongezien. Dat bevat ik nog altijd niet. Het begon de avond na zijn uitvaart al: nagenietend van de mooie dienst en de borrel die we voor hem georganiseerd hadden, wilde ik hem bellen om te zeggen wat een goed feestje het was geweest. Oh nee, dat kan niet meer!

Dood bestaat niet, denk ik

Dood bestaat niet, denk ik. Je geest snapt nooit helemaal dat iemand er niet meer is. Dat hij, die me geboren heeft zien worden, niet meer toekijkt naar hoe het nu gaat. In elk geval lijfelijk niet meer.
Is iemand ooit echt weg?

Voorouders

Ruimte voor de doden, dat hebben wij in de huidige cultuur nauwelijks. Allerzielen hebben we, en een kaarsje in de kapel. Maar de doden, en dan in het bijzonder onze voorouders, hebben geen plek in ons dagelijks leven.
Veel culturen hebben een altaar in huis waar de voorouders ‘wonen’. Dat is niet zweverig bedoeld, maar juist heel reëel. Er blijft een levendige uitwisseling tussen zij die leven en zij die geleefd hebben. De doden hebben kennis en wijsheid te geven, en de nazaten hebben offers en aandacht in de aanbieding. Dat is een groot verschil met het westen. Velen van ons geloven wel in iets na de dood, maar dat krijgt al gauw een paranormale sfeer. I see dead people, dat werk. Een dode kan wat mij betreft iemand zijn die net zo goed bij je in de buurt is als je tastbare vrienden. Een levende zonder lichaam, misschien.

Grappig genoeg snappen filmmakers het wél. Kijk maar naar the Lion King of het prachtige verhaal van Brother Bear. De gestorven ouder reist naar de sterrenwereld en is daarmee nooit écht weg.

Wortels

Ik stel me zo voor hoe mijn vader zich, net als alle andere spookjes, op de knieën slaat van het lachen over het menselijke gebrek aan vertrouwen. Ons niet-weten, ons voortdurende gezoek en getwijfel over de bedoeling van het leven. Over de afwezigheid van het grotere geheel in deze maatschappij. We focussen slechts op de zichtbare werkelijkheid, terwijl het onzichtbare deel er altijd is, zoals wortels onder aarde de planten voeden zonder dat we er getuige van zijn.
De voorouders zijn die wortels, onzichtbaar maar zo aanwezig, en voedend. Ik hoor mijn vaders stem, en hoe hij me met een knipoog begroet: ‘dag, dochtertje.’
‘Dag, vadertje.’

Fijn om te lezen: Ik had je nog zoveel willen zeggen, Een boom vol herinneringen.

Voor aanstaande ouders: leuke oefeningen om je voor te bereiden

https://kiind.nl/stamgevoel-terughalen-vind-tribe/

Ubuntu: samen ben je heel

BewarenBewaren

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Driftige peuter? Doe even niets

Driftige peuter? Doe even niets

Daar sta ik dan op een drukke weg met de autodeur open. Mijn krijsende zoontje van twee jaar dubbel te vouwen in zijn autostoeltje. Zijn hele lijf strekt hij uit. Zo krijg ik de gordel niet vast en ik moet door naar een volgende afspraak. 'Als je nou toch eens mee zou...

Ouderschap na je scheiding

Ouderschap na je scheiding

Na je scheiding is eigenlijk niets meer ‘gewoon’. De structuur van je gezin staat op zijn kop, je hebt te maken met duizend juridische regeldingen, het verdelen van spullen en tijd, en daar bovenop komen de emoties van je kinderen, je ex en jezelf. Zie dan tussendoor...

Column: Aanrommelen is leren

Column: Aanrommelen is leren

Pfff. Afgelopen week had ik het idee dat ik ‘maar wat aanrommelde’. Als mens, vader en partner. Ik was druk met van alles tegelijk: maken en regelen van zaken voor onze nieuwe camperbus, zestien dingen door elkaar voor mijn werk (lijstjes maken en dan andere dingen...

Column: Veranderd lichaam

Column: Veranderd lichaam

Door een zwangerschap krijg je vaak een veranderd lichaam. Tirza kijkt terug op haar lichaam in de kraamtijd van haar tweeling. Ik pak een kraamverband om bloed op te vangen en kies een stevige, grote onderbroek voor steun. Daarna pak ik een trombose-spuit. Na de...

Wees eens wat minder beschikbaar voor je kinderen

Wees eens wat minder beschikbaar voor je kinderen

Opvoeden kost tijd. Zeven dagen per week ben je beschikbaar en bereikbaar. Jouw kinderen hebben je immers hard nodig om verder te komen, en dat gun je ze ook. Maar wat ook een gegeven is, is dat je niet constant tijd hebt voor je kinderen. Er zijn nog zoveel andere...

Column: Geen gejuich voor de luizenvader

Column: Geen gejuich voor de luizenvader

Niets dan lof voor de nieuwe zorgende man. Was vader vroeger een man die vermoeid van de zaak thuis kwam om in de leunstoel te zakken met een pijp en de krant, dat is nu wel anders! De vader van nu draait zijn hand er niet voor om om na een werkdag met de hippe...

GRATIS EDITIE KIIND

Lees Kiind stiekem lekker gratis. Download editie OER! Je ontvangt meteen ook de nieuwsbrief vol inspiratie - waarvoor je je ieder moment kunt uitschrijven.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0