Sinds enkele weken staat met grote letters het logo van ons bedrijf GezinsGeluk.nu op onze camperbus. Gaaf natuurlijk, maar het maakt ook weer wat los om daarmee zo te gaan staan voor onze kijk op ouderschap. En of het nou echt zo is of alleen maar in mijn hoofd, ik heb het gevoel nu veel meer onder een loep te liggen bij andere ouders. Alsof ik nu zelf alles in mijn ouderschap perfect moet kunnen. Waarbij ‘perfect ‘in mijn brein dan meestal betekent dat wat ik denk dat andere ouders denken over wat goed is.
Is dit een ‘kop boven het maaiveld’-angst? Die vooral in Ouderland – waar twijfel, onzekerheid, en perfectie vaak regeren – gemakkelijk zijn staart roert? Wat het ook is, het werd in me in de afgelopen weken al een paar keer lekker gespiegeld.
Het goede voorbeeld
De eerste keer was toen we Sofie uit school op gingen halen om door te rijden voor een kampeerweekend. Natuurlijk was het druk met ouders en auto’s. We parkeerden even snel onze bus half op de stoep voor school, met de alarmlichten aan. Pieternel spoedde zich naar binnen en ik bleef staan wachten met Simon. Klopte er een vader, gok ik, een beetje boos kijkend op het raampje. ‘Ja, het begint natuurlijk met het geven van het goede voorbeeld’, leerde hij mij de les, al wijzend op ons verse logo. Of ik me even wilde gaan schamen, was mijn innerlijke vertaling. Gevat of scherp reageren was natuurlijk geen optie, dan viel ik helemaal door de mand. Dus dankte ik hem vriendelijke voor het meedenken.
De tweede keer was afgelopen weekend. Weer met de bus naar een camping, op een veld met ouders en kinderen. Midden in onze doelgroep. Maar ja, hoe ga ik dan zelf om met die lastige situaties? Het was zaterdagochtend vroeg. Iedereen sliep nog, zo nam ik aan, want alle ritsen zaten nog dicht en het was stil op het veld. Sofie niet. Die was wakker na een zeer korte nacht (want laat gaan slapen) en ze wilde iets – in mijn ogen best onbenulligs (vergissing dus: voor haar was dit wel belangrijk….) – wat ik anders zag. Het effect van onze onhandige conversatie die daarop volgde was dat ze toch zeker 10 minuten hard, scherp en onafgebroken heeft staan jengelen-huilen-krijsen. En wat ik ook deed – het hielp niets.
In mijn gedachten voelde ik alle ogen en oordelen dwars door alle slaapzakken en tentdoeken heen op mij gericht. ‘Ja, ja, gezinsgeluk. Mmm. Zal wel. Kan niet eens normaal (daar is-ie!) voor z’n eigen kinderen zorgen.’
Doe toch normaal
Die norm! Normaal. Hoe krachtig ontkrachtend! Zelfs als die niet echt aanwezig is, toch beleef ik ‘m en weegt ‘ie mee in hoe ik op dat moment mijzelf en mijn leven ervaar. Perfectiedrang en compensatie vechten om voorrang. En gelukkig ken ik mijzelf langer dan vandaag, zodat ik kan voorkomen erdoor opgeslokt te worden.
De moraal van dit verhaal? Ja, we maken onszelf en elkaar gek met ideeën over wat de norm is of wat goed zou moeten zijn. En ja, ouderschap lijkt hierin met kop en schouders boven alle andere levensgebieden (en het gras) uit te steken. Maar al die verhalen doen er niet toe: we zijn al oké. Allemaal doen we ons best om elke dag zo goed mogelijke ouders te zijn. Wellicht zelfs een tikkie beter dan gisteren.
Robert Tannemaat is naast vader en natuurliefhebber ook trainer en coach.
Verder lezen
Handboek Mindful ouderschap, M. Kabat-Zinn
