‘Welkom. In. Onze. Robot. Kapsalon. Ik ben uw dienaar. Van vandaag. Ik raad u. Ter behandeling. Van uw uitgedroogde slierten. Een conditioner. Aan. Maar allereerst. Een schuimige shampoo. Om uw groezelige hoofdhuid. Te reinigen. Bent u akkoord. Met deze. Procedure? Druk: Start!’
Ik hoor gegiechel. Mijn dochter kijkt me blij verrast aan. Ze kent de robot, maar ik moet in een erg goeie bui zijn, wil ik hem van stal halen. Vrolijk drukt ze op mijn neus.
‘Tuut tuut tuut. Haarreinigingsprocedure: gestart! Temperatuur controle. Vereist!’
Terwijl ik dwars door haar heen kijk, omdat ik denk dat een robot dat doet, bied ik haar de douchekop aan. Ze controleert de temperatuur van het water met een serieus snoetje. ‘Prima!’ zegt ze.
‘Tuut. Tuut. Haarbevochtiging: gestart. Status: 25. Procent.’
Ik bevochtig de punten.
‘Status: 50. Procent.’
Ik verdeel haar lange haar.
‘Status: 75. Procent.’
Ik begeleid haar hoofd zacht naar achter.
‘Procedurestatus: 100. Procent. Missie voltooid. Permissie gevraagd voor. Vervolgbehandeling. Om uw haar. Te reinigingen. Met déze. Uniekediepreinigendehaarschubsluitende. Extraglansgevende. Formule.’
Ze schiet in de lach, mooi is ze als ze lacht, het mooiste dat er is, maar ik ben een robot, en robots zeggen zulke dingen niet.
Tuut tuut error
Ik schuim haar haren met shampoo en vraag permissie om de spoelprocedure te starten.
Weer wordt er op mijn neus gedrukt.
Ik begin haar haar te spoelen en ben al halverwege.
‘Tuut tuur error.’
Ik spuit water in mijn eigen gezicht, in plaats van naar haar haren en ze schatert.
‘Tuut tuut error.’
Ik hap naar adem en spuit weer naar mijn eigen gezicht. Ze lacht nog harder. Ze is zo mooi als ze lacht, had ik dat al gezegd?
‘Tuut tuut reset vereist.’
Ze drukt op mijn neus.
‘Dank u. Mevrouw. Dank u. Vervolg spoelprocedure gestart.’
Ineens geeft ze me een knuffel en hangt om mijn nek, maar ik ben een robot en robots blokkeren bij spontane liefdesuitingen, dus ik blijf stil.
‘Je bent de liefste robotmama.’
‘U bent. Ook best. Een vriendelijke kappersklant. Mevrouw. En klant is. Koning. Moment. Ik scan. Uw status.’
Ik doe of ik haar scan met de shampoo-fles in mijn handen. Ze volgt mijn handeling, nieuwsgierig naar de uitkomst.
‘Permissie gevraagd. Om klant. Te knuffelen. Uw status. Is schoon. En zéér. Buitensporigextra-allemachtigprachtigknuffelbaar.’
‘Hoe knuffelbaar ben ik mam? 150 procent?’
‘Driehonderdvijfentachtig. Miljoentriljoen. Procent mevrouw. Zeker te weten.’
Zachtjes zak ik met haar het schuim in en stuur de robot terug naar zijn stal. Want hij kan wel een knuffelsessie voorstellen, maar daar zijn echte moeders natuurlijk veel beter in.
Druk maar eens op mijn neus.
