Column: Inspiratie vinden in snippers

Mijn dochter Lisa gooide haar tekenpapier weg, het een na het ander, terwijl ze amper iets op de blaadjes getekend had. Ik besloot me ermee te bemoeien. ‘Het is zonde van het papier Lisa, om het weg te gooien als er bijna niets op staat. Daar worden bomen voor gekapt.’ Ik wist eigenlijk niet helemaal zeker of er wel bomen voor Lisa’s papier gekapt zijn, want misschien was het gerecycled. Maar mijn ouders zeiden dat altijd en het leek me een goede reden om voortaan braaf ook de achterkant van een velletje te gebruiken. Lisa vond het blijkbaar ook zonde en ze stopte met tekenen. Ik denk dat ze geen inspiratie had. Soms heb je dat en dan ga je krassen en weggooien, krassen en weggooien, steeds sneller achter elkaar, in de hoop dat er met een nieuw leeg blad vanzelf iets komt.

Knippen

De volgende dag was Lisa aan het knutselen, maar omdat we weggingen, had ik haar gevraagd het werkblad op te ruimen. Het duurde lang, dus liep ik naar haar toe om te zien wat haar bezighield.

‘Ik ben de stukjes die we nog kunnen gebruiken eraf aan het knippen. Anders is het zonde toch? Voor de bomen?’

Ik keek naar de minuscule snippers die ze van haar verder uitgebreide tekeningen had geknipt en moest lachen. Op deze manier leek hergebruik zinloos. Hoe groot is de kans dat ze de volgende dag inspiratie vindt op een snipper papier? Heb je niet per definitie een lekker fris groot en nieuw vel nodig voor mooie ideeën?

Ik ben de stukjes die we nog kunnen gebruiken eraf aan het knippen. Anders is het zonde toch? Voor de bomen?

Puike tekening

Ik herinner me nog dat mijn vader vroeger soms vellen van A3 formaat tevoorschijn toverde. Dat deed hij maar af en toe, want het was duur papier uit een speciaalzaakje in de stad waar ze de potloden per stuk verkochten en waar het altijd rook naar gesso en vernis. Al had je geen idee wat voor piratenschip, kabouterstad of boerderij je nu weer zou gaan tekenen, als mijn vader zo’n mooi vel tevoorschijn toverde, dan wíst je: dit wordt een puike tekening.

Voornemens

Het is januari en dus een fonkelnieuw jaar. Mijn man heeft dan ook, zoals de meesten van ons, goede voornemens gemaakt. Voor hem is een nieuw jaar als een nieuw blad waarin hij inspiratie hoopt te vinden. Genoeg inspiratie om gemotiveerd te zijn. Gemotiveerd genoeg om hernieuwde voornemens daadwerkelijk om te zetten in besluiten. In een puike tekening.

Vanmorgen werd ik verrast door Lisa. In haar hand lag een minuscule, maar uitgebreide collectie kabouterpuntmutsjes. De een nog mooier versierd dan de ander. Als kabouters behoefte hebben aan een uitgebreide garderobe, dan zijn ze bij ons aan het goede adres. Rode puntmutsen zijn zó 2015, maar gelukkig had Lisa genoeg kleurige, rijkversierde en afwisselende inspiratie gevonden. In die snippers, waar ik eerder nog zo om had gelachen.

Als een jaar als een onbeschreven blad is, zijn snippers vast de dagen. En al hoop ik voor mijn lief – en ieder van ons met mooie voornemens – dat het jaar een hele puike tekening wordt. Toch hoop ik dat hij ook een beetje op zijn dochter lijkt, mocht het nou tegenvallen met die voornemens. Dat hij in de gewone donderdagen en maandagen, die zich soms zo anoniem aaneen lijken te rijgen, allemaal kabouterpuntmutsjes vindt.

Tirza van Schie vormt een huishouden met haar man, vier kinderen en haar tien jaar oudere, maar verstandelijk eeuwig zevenjarige zus. Ze publiceert versjes en blogjes op lentezoet.nl en heeft nu ook haar echte versjesboek in de winkels/onze webwinkel liggen!