Column: Trip down Memory Lane

door Robert Tannemaat

Ik zit klaar om een nieuwe column te gaan schrijven. Het is donderdag, een dag die ik zo koester: alleen thuis voor mijn eigen werk. Even niets moeten, maar doen waar ik blij van word. Meestal heb ik even een tijdje aanrommelen nodig om van de ‘ik moet’- in de ‘ik wil’-energie te komen. En zo dwaalde ik vanmorgen wat door mijn digitale fotoalbum heen. De filmpjes trekken mijn aandacht.

Filmpjes van een mannenreis met vrienden naar Berlijn. Nou ja mannen, jongens waren we nog. De meeste spreek ik niet meer. Filmpjes van mijn lange reis door Vietnam, tien jaar terug al weer. Het eerste filmpje met mijn lief Pieternel erop (ook tien jaar geleden).

Deze ochtend aan het eind van het jaar wordt een dromerige trip down Memory Lane.

Het gaat zo snel

Tot ik het allereerste filmpje van Sofie bekijk. Net geboren en liggend op de borst van een uitgetelde Pieternel. Grote donkere ogen, wijd open door de adrenaline van de meest bijzondere ervaring die we allemaal meemaken en toch ook weer vergeten: geboren worden.

Haar kwetsbaarheid raakt iets in me. Het volgende filmpje: de eerste keer in bad. Ze huilt een beetje en ik voel die onmiskenbare Sofie-energie door het filmpje heen. Ik ben geraakt door de herkenning van dat unieke wie-zij-is-gevoel. Iets wat ik met mijn ogen dicht herken en op kan roepen. Hebben alle ouders dat, vraag ik me onwillekeurig af?

Nou ja mannen, jongens waren we nog

Het volgende filmpje. Ik open de champagne en proost samen met Pieternel op ons eerste kind. Tjemig. Ben ik dat? Nog steeds een jongen, vind ik.

Ik scrol wat sneller door de grote hoeveelheid babyfilmpjes die dan volgen. In de tummytub, op het aankleedkussen, in de draagdoek, samen met de katten en ineens is ze gaan staan; in de harde wind op het gras langs de Waal. Voor ik het weet, kijk ik naar haar meest recente verjaardag. Vijf jaar al weer.

De jongen in mij is veranderd in een man

Vaderschap maakt de man

Ze wordt snel groot, besef ik. Een cliché dat bij elke ouder voorbijkomt. Maar zij niet alleen groeit. Ik zie mezelf ook groot worden op de filmpjes. ‘Mannen worden vaak pas man als ze vader worden’, vertelde iemand van wie ik veel over het leven heb geleerd tijdens de zwangerschap van Sofie. En ja. Ik zie het terug tijdens mijn wandeling door Memory Lane deze morgen. De jongen in mij is veranderd in een man.

De impact van de aanwezigheid van mijn kinderen in mijn leven is enorm. Vaderschap lijkt vaak zo vanzelfsprekend (‘iedereen doet en kan dit toch?’), is soms lastig, maar o zo bijzonder. Diep dankbaar is wat mijn gevoel op dit moment het beste omschrijft.

Klepper! Ik schrik op. O, ja. De schoorsteenveger zou langs komen. De bel is nog steeds stuk en de brievenbus vervangt al veel te lang zijn taak. Repareren, dat moet ik ook nog doen. Maar nu even niet. Nu geniet ik.

Recensie: Gedichten van een jonge vader

Op pad met je vader: de inwijding van jongen naar man

Robert Tannemaat is naast vader van Simon (2) en Sofie (5) en natuurliefhebber ook trainer en coach bij De Groeierij voor krachtig ouderschap en gelukkige gezinnen (vanaf 1 februari GezinsGeluk.nu). 

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Adoptie: wachten, wachten…

Adoptie: wachten, wachten…

Laetitia uit België droomt van een kind adopteren. Ze vertelt in drie delen hoe ze dat heeft gedaan. Lees ook het eerste deel van haar verhaal. Intens zwanger Weerom een wonder: niet lang na onze beslissing om met adoptie door te gaan, was ik opnieuw zwanger! De...

Gids over emoties bij kids: een recensie

Gids over emoties bij kids: een recensie

De gids over emoties bij kids van Susan van Asten is een ideaal altijd-in-je-broekzak-naslagwerkje om bij de hand te hebben wanneer je het even niet meer weet. Waarom? Het bevat natuurlijk niet alle antwoorden, maar bij lastige opvoedkwesties komen altijd gevoelens om...

Column: Brandschoon

Column: Brandschoon

De directrice van het kinderdagverblijf waar wij vandaag waren heeft iets met hygiëne. Zei ik dat ze iets met hygiëne heeft? Ik bedoel natuurlijk gewoon dat ze smetvrees heeft, op het neurotische af. Dat lijkt mij onhandig in combinatie met het werken met...

Column: Veters strikken

Column: Veters strikken

Al een aantal decennia kan ik mijn veters strikken. In het begin was het wel moeilijk. Het was veel oefenen waardoor ik soms geen tijd meer had om een mooie puzzel te maken. Ik heb een vrij gevoelige huid, het schuren van de veters over mijn...

Van nature goed: waarom we in de mens geloven

Van nature goed: waarom we in de mens geloven

Is een kind van nature goed, of juist tot slechtheid ‘geprogrammeerd’? Is het onze taak om onze kinderen in het gareel te houden, of zijn ze al beschaafd? De Correspondent publiceerde een heerlijk stuk over wat er gebeurt als je gewone kinderen in de wildernis...

Digitaal opvoeden: over internet de baas blijven

Digitaal opvoeden: over internet de baas blijven

Als vader sta ik onder constante 'surveillance'. Met jongens van 8, 6 en 2 is er altijd wel iemand nieuwsgierig naar wat ik uitvreet. De uitgebreidheid van het antwoord is vaak omgekeerd evenredig met de leeftijd van de vrager. Van: 'Ik maak de borden en de kopjes...

GRATIS EDITIE KIIND

Lees Kiind stiekem lekker gratis. Download editie OER! Je ontvangt meteen ook de nieuwsbrief vol inspiratie - waarvoor je je ieder moment kunt uitschrijven.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0