marlies hanse berlijn

Column: Trots met je peuter aan de borst

Vandaag zag ik in de speeltuin een ouder kindje aan de borst en werd ik pardoes weer terug geslingerd naar het tijdperk dat ik een peuter aan de borst had. Binnen de veilige muren van ons huis heerlijk, buitenshuis nogal ingewikkeld.

Borstje drinken

Zo is er die zomerdag bij mijn schoonouders. Na een heerlijke dag is het tijd om te gaan slapen. Mijn schoonmoeder biedt aan hem naar bed te brengen. Ik voel de bui al hangen. ‘Mama, borstje drinken!’ roept Jaïr. Het schaamrood stijgt me naar de kaken. Oma probeert het nog een keer, Jaïr blijft zijn wens herhalen. Ik mompel dat ik ook niet precies weet wat hij bedoelt en loop met een inmiddels huilend kind naar boven. Ik ga met mijn rug tegen de deur van de logeerkamer zitten en trek mijn shirt omhoog. Terwijl Jaïr tot rust komt aan mijn borst, probeer ik te bedenken wat ik beneden ga zeggen. Vertel ik eerlijk dat ik nog steeds borstvoeding geef? Of houd ik vol dat ik niet weet wat er aan de hand was? Als ik beneden kom, lijkt mijn schoonmoeder het voorval alweer vergeten.

Mama, borstje drinken!

Of de middag dat ik Jaïr ophaal van het kinderdagverblijf en op de bus zit te wachten. Het gebruikelijke flesje water zit vandaag niet in mijn tas. Jaïr heeft dorst en trekt aan mijn shirt. Voeden doe ik al maanden alleen nog maar thuis. Ik kijk schichtig om me heen. Een kind aan de borst dat al lang en breed kan lopen, is dat niet raar? Zo onopvallend mogelijk laat ik hem zittend een paar slokken nemen. Opeens staat zijn leidster voor mijn neus. Jaïr draait zich om en een druppel melk glijdt langs z’n kin. Met wild kloppend hart trek ik mijn shirt naar beneden. ‘Hoi!’ zegt ze tegen Jaïr. ‘Was je lekker aan het knuffelen met mama?’ Ik knik snel en ben blij als de bus aan komt rijden.

Jaïr draait zich om en een druppel melk glijdt langs z’n kin

Mond vol tanden

Zelfs het merendeel van mijn vriendinnen weet van niks. Zo wandel ik op een dag door het bos met een vriendin en haar kind. Gezellig keuvelend, nippend aan een warme kop thee. ‘Ik kwam er pas achter dat mijn buurvrouw haar tweejarige dochter nog steeds borstvoeding geeft,’ zegt ze plotseling. ‘Belachelijk, dat doe je toch niet!’ Stomverbaasd kijk ik mijn vriendin – die overigens dol is op biologische hapjes en draagdoeken – aan. Voor de zoveelste keer sta ik met een mond vol tanden.

Inmiddels zijn we twee jaar verder. Evy hield kort voor haar eerste verjaardag mijn borsten voor gezien en dat was ook voor haar broer Jaïr het moment dat er een einde kwam aan een fijne borstvoedingsperiode. Jammer, denk ik nu, dat ik destijds niet heb meegeholpen aan het normaliseren van peuters die borstvoeding krijgen. Een paar jaar verder, een tikkeltje ouder en wijzer, kan ik dat wel. Dus bij deze: peuters en borstvoeding, topcombinatie!

Meer lezen:

Borstvoeding, S. Kleintjes

Langvoeden – gek of gewoon?

Waarom kinderen geen groente lusten (en dat prima is)

Marlies Hanse werkt als freelance journalist en woont met haar man en twee kinderen (4 & 2) in Berlijn. Op Instagram deelt ze graag foto’s over haar leven vol bewustzijn, minimalisme en unschooling.