Het was een ijzige wintermiddag zo eind februari. De grijze handdoek die ’s ochtends nat buiten was opgehangen was inmiddels zo hard als een plank. De eendjes Karel en Evert stonden klappersnavelend voor de deur te bedelen om graantjes. Een gure wind waaide door de kale bomen. Verlangend naar de lente sta ik de natuur om ons huisje gade te slaan.
Ook fijn leesvoer: Liefdevolle begrenzing, Unconditional parenting, The continuüm concept.
Eindeloos spelen
Mijn aandacht valt ineens naar binnen wanneer ik de houten regenboog op de grond hoor kletteren. Kleine Zora is bezig met haar routine en gooit alles van de vensterbank, zodat zij daar met haar luierbips kan gaan zitten en haar voeten op de verwarming kan roosteren. De grond ligt bezaaid met verkleedkleren, dekens, knuffels, poppen en diertjes. Het zijn de restanten van het optreden ‘Zonder einde’ dat Ronja en Thura net gaven. Inmiddels zitten ze te kleuren, terwijl de winterse zon door het raam onze woonkamer binnenvalt. Layla is aan het schommelen op het paard. Een zeldzaam vredig tafereel.
Eindeloze was
Terwijl ik de was (ook zonder einde) aan het opvouwen ben geniet ik van de meisjes, die op de enkele vierkante meters die ze tot hun beschikking hebben zo heerlijk bezig zijn. De broeken en truien van zes verschillende mensen probeer ik te sorteren. De sokken bewaar ik voor het laatst en dat bewaren is eigenlijk ook iets zonder einde. Sokken vouwen in gelijke paren, dat doe ik pas wanneer ik tijd over heb.
Zora’s voeten zijn opgewarmd en ik zie aan haar ogen dat het tijd is om weer op verkenning te gaan. Mijn allerliefst kleinste vierde meisje, mijn engeltje, mijn dropje, mijn snoeziewoezie heeft van mijn oudste dochter Ronja een medaille gekregen met ‘B-diploma’ er op geplakt. Zora heeft de afgelopen maanden goed opgelet hoe die andere drie zich gedragen en volgens Ronja was de tijd rijp om haar ‘B(oeven)-diploma’ door te geven aan de jongste telg.
Eindeloze liefde
En deze boevige jongste telg is zo te zien op weg naar de bank waar ik inmiddels 12 verschillende stapeltjes gesorteerde was heb liggen. Ik zie de bui al hangen. Al mijn werk voor niks! Ik adem diep in en wil mijn mond openen om Zora te waarschuwen, wanneer er opeens een blond koppie op mijn schoot springt. Twee grote heldere sprankelende ogen kijken me aan. Daaronder een loopneus en een hele grote glimlach. Hoe ze het doet weet ik niet, maar ik vergeet alles wat er om mij heen gebeurt en kan alleen nog maar liefdevol terug staren naar de blauwe betoverde ogen.
‘Mama?’
‘Ja lieverd?’
‘Wil je met me touwen?’
‘Schatje toch, vraag je nu of ik met je wil trouwen?!’ Mijn drie-jarige knikt vol overtuiging.
‘Ja natuurlijk, wil ik met je trouwen, graag zelfs! Nu?’
‘Hihihi!’
‘Dan moeten we wel iets tegen elkaar zeggen. Bijvoorbeeld: ‘Lieve Layla, ik houd van jou.’
‘Ik hou van jou,’ antwoord mijn aanstaand bruidje.
‘En als we een keertje ruzie maken of elkaar even niet lief vinden, dan beloof ik jou dat we altijd weer vriendjes zullen worden. Is dat een goed idee?’
Layla knikt en kijkt mij nog steeds aan met die grote blauwe stralende ogen. Ze springt van mijn schoot en rent richting haar zussen, maar struikelt onderweg over de broeken en truien die mijn kleinste boef tijdens de trouwerij als rozenblaadjes door de kamer verspreid heeft. Volmaakt tevreden adem ik diep in en weer uit om mij weer op de was zonder einde te richten.
Marjolein Vos verzorgt workshops en Kiindretraites voor zwangeren en moeders.
Ook fijn leesvoer: Liefdevolle begrenzing, Unconditional parenting, The continuüm concept.
