Toen ik zwanger was van de tweeling, daalde degene die links lag als eerste in en ik noemde haar Lisa. Toen al voelde ik de behoefte ze apart te noemen en te volgen of de ene baby verschoof of de andere. Wat er in mijn buik gebeurde was een onoverzichtelijke bedoening, maar ik verbeeldde me meestal dat ik het goed had, dat ik het wíst. Na het indalen werd het eenvoudiger: Lisa lag onder en bleef daar. ’s Ochtends voelde ik onder aan mijn buik en aaide Lisa zachtjes, om daarna met mijn hand omhoog te gaan en te zoeken naar Anna. Anna lag bovenin en in stuit, dat wist ik.
Handig: Het grote tweelingenboek
Vechten om de ruimte
Waar ik in het begin nog grappige echo’s kreeg, waarbij de een op de voet van de ander sabbelde, werd het aan het eind minder harmonieus. Tweelingen vechten vaak in de buik om ruimte en dat idee was wennen. Tijdens mijn eerdere zwangerschap was ik altijd blij geweest voor mijn ongeboren kind dat hij zo’n rustig, veilig coconnetje had. Ditmaal echter hoopte ik maar dat het goed ging met Lisa, vooral na het indalen. Je zal tijdens de laatste maand een stevig trappelend zusje boven je hebben…
Eigenheid
Nog steeds denk ik het soms aan Lisa te zien. Ze kwam kleiner dan haar zusje ter wereld en heeft soms iets breekbaars over zich. Vanochtend viel mijn oog op een poppenvoetje met daarop de naam van de bijbehorende poppenmoeder. Het ontroerde me. De twee poppen die ze hebben zijn identiek, dus schreven we er met een merkstift hun naam op. De poppenvoetjes herinneren me aan de eerder trappelende voetjes in mijn buik. Daar stond geen naam onder; onhandig voor de verpleegsters die ze vaak door elkaar haalden toen ze eenmaal geboren waren.
Ik heb soms twijfels of ik ze wel of niet bij elkaar in de klas had moeten laten, of ik hun tweeling-zijn meer had moeten benadrukken, maar bij het zien van de pop wist ik dat het zo prima is. De anonimiteit waarin een persoonlijkheid lijkt te verdwijnen als mensen niet weten wie je bent, het idee dat Lisa dan misschien altijd een afschaduwing was geweest van haar grotere, trappelende zus, het feit dat ze zich nu zo zelfstandig ontwikkelt tot het unieke individu dat ze is, speelt allemaal mee en maakt me apetrots. Niemand hoeft onder haar voeten te kijken of er ergens een naam staat. Lisa ís!
Tirza – Lentezoet – van Schie schrijft de liefste versjes en houdt ook nog eens een heleboel van haar gezin. Deze column schreef Tirza voor KiiND op papier. Nu te koop! Lees dit en veel meer lekker offline.
