Door een zwangerschap krijg je vaak een veranderd lichaam. Tirza kijkt terug op haar lichaam in de kraamtijd van haar tweeling.
Ik pak een kraamverband om bloed op te vangen en kies een stevige, grote onderbroek voor steun. Daarna pak ik een trombose-spuit. Na de bevalling ontwikkelde ik zwangerschapstrombose en ik moet nu mijn bloed verdunnen. De trombose-spuit mag in mijn been óf in mijn buik. Hoe kan ik mijn buik, die de tweeling al zo dapper gedragen heeft, dit nog aan doen? Ik kies voor mijn been. Ik heb een hekel aan het spuiten, het dunne metaal door mijn huid duwen, voelt als een onnatuurlijke handeling, dus dwing ik mezelf om hem snel en gedachteloos uit te voeren.
Daarna pak ik mijn korset en knoop zorgvuldig de rij met haakjes en oogjes dicht. Een sluitlaken lijkt een artefact uit de tijd dat vrouwen de was nog door een mangel haalden, maar ik hou van de steun die het me geeft. Het lijkt de kern te zijn die me overeind houdt, nu mijn buikspieren zo verslapt zijn.
Mijn zó mooie lichaam, zwakker én krachtiger dan ooit
Mascara. Ik wil mezelf een wakkere blik gunnen als ik in de spiegel kijk, om te zorgen dat ik erin gelóóf… Dat ik dit kan na de vele voedingen van vannacht. Na de valse start die mijn kraamweek had, omdat ik in een ziekenwagen en vol met morfine terug moest voor opname. Na de onrustige nacht dat mijn man achter diezelfde ziekenwagen reed, omdat hij zijn kinderen bij hun moeder wilde hebben. Ze moesten aan mijn borst. Ze moesten aan mijn lijf. Mijn zo krachtige en gehavende lijf. Bevallen bleek een pretje, vergeleken met de pijn van een afgeknelde ader.
Steun
Wat kan ik anders doen, deze ochtend, dan mezelf even koesteren en mijn veranderd lichaam waarderen? Het te troosten voor de offers die het bracht? Ik doe mijn schoenen aan. Ze geven meer steun dan mijn sloffen en ik strik de veters extra stevig vast. Ik werp nog een laatste blik in de spiegel en dan loop ik de trap af om de dag te beginnen met twee jochies. Ze hebben behoefte aan de zekerheid dat hun moeder dit kan: twee nieuwe zusjes en gekkigheid met een ambulance. Ik adem diep in en uit, mijn kraamverband zit op zijn plek, het sluitlaken vast om mijn buik, de bloedverdunners in mijn aderen, mijn schoenen stevig om mijn voeten, mijn borsten vol met melk, mijn hart vol met troost en mijn lichaam, mijn zó mooie lichaam, zwakker én krachtiger dan ooit. Klaar voor een nieuwe dag.
In het lentenummer van Kiind gaat de redactie uit de kleren! We laten trots ons veranderd lichaam zien, zoals een #moederlijf echt is na de zwangerschap.
Tirza van Schie vormt een huishouden met haar man, vier kinderen en haar tien jaar oudere, maar verstandelijk eeuwig zevenjarige zus. Ze publiceert versjes en blogjes op lentezoet.nl en heeft ook haar echte versjesboek in de winkels en onze webwinkel liggen!
