Column: Verlicht worden? Neem kinderen

door Robert Tannemaat

Je werkdag zit erop. Tijd voor deel drie van de dag: het avondritueel. Vermoeide kinderen ophalen, eten koken terwijl je tussendoor stinkende poepluiers verschoont, en te midden van dat alles ook nog even probeert contact te hebben met je lief. Zit je eindelijk aan tafel – na tien keer op en neer lopen naar de keuken voor alles waar je niet in één keer aan dacht – hoor je een zeurend: ‘Ik heb dooohoorst! Waarom heb ik geen waaateeeeer?!’

Afijn, dit gebeurt vast niet bij jou. Maar wel bij mij laatst. [Zucht. En nog een keer: Zucht.]. Gelukkig was ik me wel bewust van de twee keuzes die ik had: chagrijnig reageren ‘dat ze zelf maar moet lopen-en-of-ze-dat-toch-ook-gewóón-kan-vragen! Of: rustig adem blijven halen, de eerste vecht-of-vlucht-impuls voorbij laten gaan en een kort gesprek aangaan waarvan de uitkomst is dat ik nu weet dat ze a. een (te) volle dag heeft gehad op school én BSO, b. eigenlijk graag naar bed gaat (maar dat niet wil zeggen) en dus c. gewoon niet meer gewoon kan vragen om water.

rustig adem blijven halen

Ha! Fijn… nu heb ik verbinding én rust. En loop ik met plezier voor de 11e keer naar de keuken om een glas water te halen. Lekker zen. Blij met mijzelf en mijn leven.

Verlicht via chaos

Wat later besef ik de schoonheid van ouderschap: het is een chaos, een inferno soms. Iets wat me verder van rust, balans en focus wegbrengt dan wat dan ook. Een (toen) nieuw leven waar ik na de laatste wee, als Alice in Wonderland, plotseling middenin viel, onwetend wat het eigenlijk in hield. Maar – oh wonderschone contradictie – wat mij verder brengt dan ik ooit zónder had kunnen komen. Want naast lief en (schoon-)ouders zijn mijn kinderen mijn grootste leraren. Een cliché natuurlijk, maar net zoals al die jeukerige tegeltjeswijsheden (‘wat worden ze snel groot hè?’) ook zó waar: alles halen ze uit de kast om mij die rust, balans en focus midden op het slagveld aan te leren. Want als ik bij de kinderen zen en verlicht kan blijven, kan ik het overal.

Dus daarom triggeren ze van alles in me. Van het kleinste kleuterachtige gedrag wat nog in me huist (en zo af en toe bij onbenullige situaties de kop opsteekt), tot oude pijnen waarvan ik zelf, klein als ik was, onbewust al van had besloten het te vergeten alsof het nooit gebeurd was.

Helderziende Sherlockjes

Als kleine helderziende Sherlockjes weten ze haarfijn de werkelijke waarheid over mij: die verwarde, meewarige, doortastende blik (‘doe ’s echt’) als ik dat leugentje om bestwil vertel en dan dat gevoel van verbinding als ik daarna besluit gewoon te zeggen hoe het echt zit. (Waarna ik mezelf dan vaak met een ietwat betrapt gevoel voorneem nooit meer oneerlijk te zijn tegen ze). Ik leer er zo veel van.

En oei, wat maakte mij dit de eerste jaren als vader streng tegenover mijzelf. Ik moest bij wijze van spreken de allerbeste vader zijn die er maar zou kunnen bestaan. Tijd, thuis en geduld hebben me intussen bijgeleerd wat ‘goed’ en ‘de beste zijn’ eigenlijk betekenen. Nu begrijp ik het spel. Het spel waarin ik leer ín die herrie en rotzooi in huis te ontspannen, met beide benen op de grond te blijven staan en ten volste voelen dat ik leef!

Kinderen zijn, al zijn ze wat klein, mega-katalysatoren voor zelfontplooiing. Een rol die ze met alle kracht en liefde die in die kleine lijfjes past vervullen en niet voor minder gaan dan het allermooiste. Fasten your seatbelts and enjoy the ride!

Meer lezen

Everyday blessings, Myla Kabat-Zinn

Mindful opvoeden in een druk bestaan, Susan Bögels

Écht onvoorwaardelijk opvoeden is opvoeden zonder doel

Column: Perfect ouderschap bestaat niet

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Adoptie: wachten, wachten…

Adoptie: wachten, wachten…

Laetitia uit België droomt van een kind adopteren. Ze vertelt in drie delen hoe ze dat heeft gedaan. Lees ook het eerste deel van haar verhaal. Intens zwanger Weerom een wonder: niet lang na onze beslissing om met adoptie door te gaan, was ik opnieuw zwanger! De...

De rijkdom van opa’s en oma’s om je heen

De rijkdom van opa’s en oma’s om je heen

Tijdens de Kinderboekenweek van 5 t/m 16 oktober 2016 staan opa’s en oma’s centraal, onder het motto Voor altijd jong. Dat is een mooi moment om eens te bekijken hoe we omgaan met verschillende generaties. Hoe belangrijk zijn opa’s en oma’s zijn in het leven van...

Column: Knutselkind

Column: Knutselkind

Ik had gehoopt op een knutselkind. Zo’n joch dat met permanente verfvlekken onder zijn nagels en eeuwige restjes lijm in zijn haren een spoor van aandoenlijke kunstwerken achter zou laten. Hele dagen aan de keukentafel, hij met een doos vol waskrijt en honderd...

Releasefeest boektijdschrift! [+ winactie]

Releasefeest boektijdschrift! [+ winactie]

Na een succesvolle crowdfundingsperiode en veel bloed, zweet en lol, is Opvoeders en huttenbouwers af. Het is een prachtig, uniek en nergens mee te vergelijken boektijdschrift geworden. Opvoeders en huttenbouwers bevat het mooiste en mafste van het online magazine...

Column: Een familiebed voor álles

Column: Een familiebed voor álles

'Maar mag ik dan vanavond in jullie bed in slaap vallen?' Roos kijkt me met grote ogen aan. 'Ja, dat mag,' zeg ik. 'Ik kom zo bij je voorlezen.' In no time zijn de tanden gepoetst, is de pyjama aangetrokken en zijn de knuffels verhuisd. Met haar lange lijf ligt ze...

Autisme begeleiden met natuurlijk ouderschap

Autisme begeleiden met natuurlijk ouderschap

Autisme en natuurlijk ouderschap: het klinkt als een onlogische combinatie. Een kind met autisme vraagt om duidelijkheid, heel veel extra informatie geven die voor andere kinderen vanzelfsprekend is. Autisme begeleiden bestaat volgens de bestaande methodes, zoals Geef...

GRATIS EDITIE KIIND

Lees Kiind stiekem lekker gratis. Download editie OER! Je ontvangt meteen ook de nieuwsbrief vol inspiratie - waarvoor je je ieder moment kunt uitschrijven.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0