Vroeger was ik een paardenmeisje. Ik fietste de hele omgeving af op zoek naar pony’s die wel een poetsbeurt konden gebruiken. Iedere dag na school maakte ik vijftallen kilometers naar verschillende boerderijen met pony’s. Mijn grote droom was natuurlijk een eigen exemplaar. Na lang wachten kwam deze droom uit. Op mijn 17e jaar, toen ik een eigen inkomen had, kochten mijn ouders de felbegeerde pony voor mij. Een veulen van 1 jaar oud. Ik moest enorm veel geduld hebben voor ik er op mocht gaan rijden, maar juist de eerste twee jaar waren heerlijk. Ik en de pony kenden elkaar door en door voor ik op haar stapte.
Ik besluit dat het maar eens afgelopen moet zijn met dat gezeur
Mag ik een pony? Toe?
21 jaar later heb ik zelf een dochter die gek is op pony’s. De hele week kijkt ze uit naar de manegeles. Iedere dag zegt ze hoeveel nachtjes ze nog maar hoeft te slapen voor ze weer naar de manege kan. En ook bijna iedere dag vraagt ze om een eigen pony. Ik herken haar verlangen maar al te goed en zeg haar iedere keer weer dat ik haar begrijp, maar dat een pony duur is en dat er best veel bij komt kijken. Je moet er iedere dag heen en bent er dan zeker wel twee uur zoet mee. Ook in de winter. De stal moet uitgemest worden en de pony moet eruit, want hij moet zijn energie kwijt. Maar hoe ik ook blijf uitleggen, de vraag om een pony komt dagelijks voorbij. Na vier jaar zeuren besluit ik dat het maar eens afgelopen moet zijn met dat gezeur! Ik ben er helemaal klaar mee. Ik bedenk wat ik kan doen om er vanaf te komen. En na drie slapeloze nachten zie ik het licht. Mijn besluit is genomen. We kopen een pony.
Goed verwend
Een paar maanden later hebben we haar gevonden. Een prachtige Haflinger van 2,5 jaar oud. Mijn dochter is verliefd. En ik stiekem ook. We kopen de pony en mogen haar bij de verkoper in pension laten staan. Mijn dochter is in de zevende hemel. Ook mijn andere twee kinderen zijn op slag verliefd op de lompe maar superaanhankelijke pony. De dagen die erop volgen borstelen ze haar, leggen honderden vlechtjes in haar manen en knuffelen haar helemaal plat.
Natuurlijk is ze kei verwend. Nu heb ik mijn kinderen zelf zo verwend. Is dat eigenlijk erg? Ze genieten ervan! Dit heb ik veel liever dan dat ze achter een computer of op de bank voor de televisie hangen.
En het mooie is: ze zijn weer twee uur per dag buiten! Buiten in de stront, op de boerderij.
Dit was de laatste column van onze maffe Liv. Achter haar computer vandaan, in de stront op de boerderij.
