‘Hier zijn veel witte mensen’, merkte mijn kleuter-dochter op. Na een jaar in Laos vertoefd te hebben valt het aandeel witte mensen aan dit toeristische Thaise strand inderdaad behoorlijk op. Toch was ik enigszins verbaasd dat mijn dochter überhaupt ‘kleur’ ziet.
Kleurrijk
Hoewel we in Nederland in een kleurrijke buurt wonen, is kleur bij ons thuis nooit een gespreksonderwerp geweest. Nooit besprak ik met de kinderen dat er vele kleuren huid en haar bestaan, dat sommige mensen hier zijn geboren en anderen om uiteenlopende redenen later in Nederland terecht zijn gekomen. Om de simpele reden dat ik het de normaalste zaak van de wereld vind dat er verschillende kleuren door mijn straat wandelen. Omdat ik onbevooroordeeld naar ieder mens probeer te kijken. Bovendien wil ik de nadruk niet leggen op verschillen in afkomst. Als ik er de nadruk niet op leg, maken mijn kinderen er ook geen punt van, toch?
Maak verschillen in afkomst en kleur bespreekbaar
Wit is toch een kleur
Zo blijken meer ouders te denken, ontdekte ik toen ik de spraakmakende NPO documentaire ‘Wit is ook een kleur’ bekeek. Het schokkendste deel van de documentaire was voor mij als ouder natuurlijk wanneer de kleuters een witte en een donkere pop voor zich hadden staan en deze eigenschappen toe moesten kennen. Het overgrote deel van de kleuters kende de witte pop positieve eigenschappen toe als mooi, slim en aardig. De donkere pop was duidelijk het vaakst stout en dom. Ook werd de witte pop het meest aangewezen als de baas. De ouders van de deelnemende kinderen waren net zo geschokt als de kijker. De ouders hadden hun kinderen juist willen leren dat de kleur van je medemens er niet toe doet! Dit deden ze door te doen alsof er geen verschil bestaat en door vooral geen woord vuil te maken aan racisme.
Bespreekbaar
De oplossing lijkt volgens de documentairemakers te zitten in het bespreekbaar maken van verschillen in afkomst en het bestaan van racisme. Ook met jonge kinderen, juist met jonge kinderen.
Ik neem de proef op de som. Ik laat mijn dochter een groepsfoto van mijn collega’s zien en stel de onconventionele vraag wie ze het mooist vindt. Zonder twijfel kiest ze een stralende blondine, ‘want ze heeft zo’n mooie lippenstift op’. En wie lijkt haar het aardigst? piep ik benauwd. Ze kiest een Surinaamse dame, ‘omdat ze zo lief glimlacht’. Opgelucht haal ik weer adem. Maar ik ben wel wakker geschud. Wit is ook een kleur, ook in een kleuterklas.
Bekijk de documentaire ‘Wit is ook een kleur’.
Lees ook ‘Kleine racistjes, wat is ons aandeel?‘
Nynke Bos woonde en werkte een jaar met haar gezin in Laos. Nu opent zij, terug in Nederland, haar praktijk voor kindbegeleiding. Haar boek over de wereldse reis met haar gezin is nu te bestellen.
