Column: zaaien voor de toekomst

door Miranda Huibers

‘Kijk ’n slak!’ roept mijn peuter uitbundig tegen de buurvrouw die in haar auto langsrijdt en stopt voor een praatje. Shane en ik tuinieren. Vinden we leuk. Of althans, ik vind een tuin leuk en Alex hield hem daarom bij, maar nu Alex er niet meer is moet ik toch echt zelf het metershoge onkruid wieden. Je kon het inmiddels gerust babybomen noemen. Bovendien kreeg ik klachten dat er geen fietsen meer in de voortuin konden staan, dus moesten we aan de slag.

Geen groene vingers

Terwijl ik me op een bijzonder warme dinsdagochtend in het zweet werkte om deze babybomen uit de voortuin de scheppen, vond Shane een slak en liet hem aan iedereen zien die langsliep. Zelden zo’n geluk om een beestje gezien. Ook nooit geweten dat tuinieren met je kind zo leuk kan zijn, want ik had bepaald geen groene vingers. Ik kon nog net een paardenbloem van iets anders onderscheiden.

Buitenkind

Maar nu Shane zich ontpopt tot waar buitenkind die al bij de tuindeur staat als ik de slaap nog uit m’n ogen wrijf, en de tuin er toch ligt, vond ik het tijd worden voor plantenkennisontwikkeling. Dus scheppen en harken we samen heel wat af en doen we verstoppertjes in het tuincentrum. Dat laatste vindt hij grappiger dan ik, want elke keer als ik hem niet meer zie, ontstaan in mijn hersenen verschillende doemscenario’s over waar hij kan zijn, door wie hij meegenomen is en hoe ik hem alsjeblieft terugkrijg. Zo’n plotselinge dood van je man doet wat met je, onder andere het bang zijn nog iemand zomaar kwijt te raken. Maar hey, een kind moet ook kind kunnen zijn, dus laat ik hem.

elke keer als ik hem niet meer zie, ontstaan in mijn hersenen doemscenario’s over waar hij kan zijn

We zaaien voor de toekomst

De bloemetjes die we samen gezaaid hadden en op zijn verjaardagsfeestje onder verschillende kindervoetjes jammerlijk sneuvelden, gaven alleen maar reden om nog meer na te denken over hoe je zo’n tuin eigenlijk aanlegt. En nu wordt het zowaar een beetje groen. En niet van het onkruid. Misschien een beetje, maar vooral van blaadjes van plantjes die we zelf plantten. De tuin wordt ónze tuin. Het begint eindelijk weer een beetje als thuis te voelen. Het zal nog wel even duren voordat de schutting volstaat met klimop en de bomen boven m’n knieën uitkomen, maar het begin is er.

Lees ook

Ik had je nog zoveel willen zeggen, M. van Nieuwenhuyzen

Dag papa, F. Koelewijn

Derek Das blijft altijd bij ons, S. Varley

Een boom vol herinneringen, B. Teckentrup

Miranda Huibers is moeder van Shane, werkt als freelance tekstschrijver, fotograaf en social media manager. In haar columns schrijft ze over haar leven als jonge weduwe.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Column: Verschillende fases

Column: Verschillende fases

Niet ieder kind maakt dezelfde fases door. Al zijn veel fases een bron van herkenning. Sommigen zijn zo vluchtig dat je ze vergeet totdat je er ineens weer op gewezen wordt. Mijn oud-kamergenootje heeft een dochtertje gekregen en ik ben op kraambezoek geweest om dit...

Goede voeding: Wat heeft jouw kind nodig?

Goede voeding: Wat heeft jouw kind nodig?

Misschien nog wel meer dan volwassenen hebben kinderen behoefte aan goede voeding en voldoende voedingsstoffen. Een kinderlichaam moet immers in twintig jaar tijd uitgroeien van een baby tot een volwassene. Dit kost veel energie en bouwstoffen. Ook hier geldt: des te...

Grensoverschrijdende peuters: de echte oorzaken – Janet Lansbury

Grensoverschrijdende peuters: de echte oorzaken – Janet Lansbury

Grensoverschrijdende peuters: hun gedrag kan zelfs de meest bewuste ouders en verzorgers versteld doen staan. Waarom zou onze schattige peuter haar speelgoed naar ons gooien, terwijl we haar net gevraagd hebben dat niet te doen, om het daarna nog erger te maken door...

Column: Opruimen als acceptatie van je leven

Column: Opruimen als acceptatie van je leven

Toen mijn man overleed, sliep ons kind nog bij ons op de kamer, in een co-sleeper. De babykamer was deels af, maar verder kwam dat wel als hij op zijn eigen kamer zou slapen. Van uitstel komt afstel, zeker in deze situatie, en eerlijk gezegd heeft het me heel lang ook...

Goed voornemen: Eerder dan de kinderen opstaan

Goed voornemen: Eerder dan de kinderen opstaan

Ik schreef dit weekend, op zaterdag, twee artikelen. Spontaan ontstond er een Goed Voornemen. Want: wat nou als ik voortaan eerder zal opstaan dan de kinderen, voor de lol? Ik vroeg eens rond: 'Sta jij weleens eerder op dan je kinderen, gewoon voor jezelf?' Sommigen...

GRATIS EDITIE KIIND

Lees Kiind stiekem lekker gratis. Download editie OER! Je ontvangt meteen ook de nieuwsbrief vol inspiratie - waarvoor je je ieder moment kunt uitschrijven.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0